Λεωφορείο
Πέμπτη, Μάϊος 29, 2008
Προσπάθησε για κάποια δευτερόλεπτα να μην αναπνεύσει, η μπόχα του συνεπιβάτη του ήταν ανυπόφορη. Στην επόμενη στάση του λεωφορείου σηκώθηκε και πήγε κι έκατσε στα τελευταία καθίσματα της γαλαρίας. Ένας ηλικιωμένος ανάπηρος έκοψε εισιτήριο και κατευθύνθηκε με κόπο προς το μέρος του. Κουτσαίνοντας πάνω στις πατερίτσες του έκατσε δίπλα του στο βάθος του λεωφορείου.
-εδώ έχει ελεύθερες θέσεις, άρωμα από ιδρώτα και μουσκεμένες πάνες μωρών και κολόνιες από γκόμενες. Αισθάνομαι άνετα, κατά κάποιον τρόπο είμαι άνθρωπος. Τα τρία τέταρτα των παιδιών είναι ναζί, βάσει στατιστικών, βέβαια βάσει στατιστικών. Με δεξιά ανατροφή. Ναζί. Δεξιοί και συντηρητικοί. Ναζί βάσει στατιστικών. Κοίτα την γκόμενα πως αποστρέφει το βλέμμα της. Βγήκε έξω με τα βυζιά φουσκωμένα, περιποιημένη, αρωματισμένη. Κοίτα πως αποστρέφει το βλέμμα της.
Εκείνη την ώρα γύρισε το κεφάλι προς το παράθυρο κάνοντας πως παρατηρεί τον δρόμο αφού έριξε πρώτα μια κλεφτή ματιά στον γέρο. Η μύτη του είναι πρησμένη, τα μάτια του θολά. Φαίνονται μπουκάλια μπίρας μέσα στο μισάνοιχτο σακίδιό του. Το χέρι του τρέμει πάνω στην πατερίτσα. Είναι ζαρωμένος. Σπασμένα αγγεία σχηματίζουν χάρτες στο πρόσωπό του.
-Πηγαίνεις να ζητήσεις φαΐ και σε κάνουν κήρυγμα. Δίνουν σ’ όλους κι όμως εσένα πρέπει να σε κάνουν κήρυγμα πρώτα. Κήρυγμα για τον ίσιο δρόμο. Ο δρόμος έπαψε να είναι ίσιος. Από τότε γέρνει, μπαντάρει στην μια πλευρά. Μιλάνε στον κουτσό για ίσιο δρόμο. Μιλάνε στον μπεκρή για ίσιο δρόμο. Είναι ναζί, είναι γελοίοι, όλοι είστε γελοίοι, είστε γελοίοι ρε μαλάκες. Υποτίθεται ότι μοιράζουν φαΐ και για να στο δώσουν πρέπει να σε κάνουν κήρυγμα οι γελοίοι.
Βήχει. Ο βήχας του είναι άρρωστος. Βγαίνει από μέσα του σαν δραπέτευση εγκλωβισμένου ζώου. Βγαίνει από μέσα του σαν αηδία. Σαν τα λόγια του μόνο που έχει άλλο ήχο. Όταν ανασαίνει ακούγεται το φύσημα απ’ την καρδιά του, είναι ένα αγχώδες, οξύ σύρσιμο. Βήχει ξανά, βγάζει ένα λερωμένο μαντήλι και σκουπίζει το στόμα του. Καθαρίζει τα δάκρυα γρήγορα με δυο δάχτυλα.
-τα πόδια της ήταν απαλά. Καθόταν στην κούνια κάτω από το δέντρο. Πείνα κακιά, κουτσά σκυλιά, σκυλιά της δυστυχίας, δώστε γερή δαγκωματιά, κόκαλα ευτυχίας. Καθόταν στην κούνια και λικνιζόταν. Μουρμούριζε νανουρίσματα κι έφυγα. Έπρεπε να φύγω. Τι ήμουν; Τι ήξερα; Έπρεπε να φύγω γιατί έτσι με είπανε να κάνω. Τι ήμουν; Δεκαοχτώ χρονών ήμουν.
Οι επιβάτες του λεωφορείου ένιωθαν άβολα. Ο ένας έξυσε το κεφάλι του, ο άλλος έβγαλε μια εφημερίδα και έκανε πως διαβάζει κρατώντας την ανάποδα, κάποιος έβγαλε το κινητό του και άρχισε να γράφει μηνύματα, ένας έβαλε τα ακουστικά από το mp3 στ’ αφτιά του και δυνάμωσε την ένταση, η γκόμενα με τα φουσκωμένα βυζιά κούμπωσε την ζακέτα της, ο οδηγός είχε σταματήσει από ώρα να κορνάρει με το παραμικρό, είχε κόψει ταχύτητα και έλεγε καλημέρα στους επιβάτες που ανέβαιναν.
-σωπαίνουν για ν’ ακούσουν, κοίτα τους τους γελοίους. Είστε γελοίοι. Ακούνε επειδή ξέρουν ότι σε δυο λεπτά δεν θ’ ακούνε άλλο, θα πατήσουν το κουμπί και θα πάνε για ψώνια, θα φάνε ένα σάντουιτς για να συνέλθουν, θα πάνε στο σπίτι και θ’ ανοίξουν την τηλεόρασή τους, θα στείλουν τα παιδιά τους να τους αγοράσουν τσιγάρα και παγωτό. Τώρα σωπαίνουν και ακούνε από περιέργεια, από καθαρή περιέργεια, για να κατέβουν μετά και να γελάσουν, να χαχανίσουν διηγώντας το σε κάποιον άλλο μαλάκα στο μπαρ, στην καφετέρια, στην δουλειά. Και όταν σωπαίνουν αυτοί, εσείς, εσείς όλοι οι γελοίοι, σωπαίνω και ‘γω. Άλλωστε εδώ κατεβαίνω, εδώ είναι που πρέπει να κατέβω, πρέπει, δεν το επιλέξατε εσείς ούτε με αναγκάσατε γελοίοι.
Πριν σηκωθεί έβγαλε ένα μπουκάλι μπίρα απ’ το σάκο του και προσπάθησε να το ανοίξει. Προσπαθούσε με τον αναπτήρα, δεν είχε όμως δύναμη, προσπάθησε με τα δόντια χωρίς αποτέλεσμα. Πάτησε το κουμπί για στάση και στηρίχτηκε στις πατερίτσες του. Όλοι μαζεύτηκαν στις θέσεις τους για να περάσει. Μόνο εκείνος σηκώθηκε και τον ακολούθησε, παρόλο που δεν ήταν η στάση του…
Αναρτήθηκε απόErwtas Stomaxhs στις 2:27 μμ
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](http://farm4.static.flickr.com/3015/2915402473_d30819b8f7_o.jpg)
Καλά είπα εγώ και στο προηγούμενο ποστ. Μήπως να σκεφτείς σοβαρά το σενάριο; Ρε συ, είναι πολύ ζωντανές και οι εικόνες και οι κινήσεις, ακόμη και οι μυρωδιές:-P
Μου αρέσει πάρα πολύ!
Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ να εκδόσεις βιβλίο;
Ρε συ leigh-cheri μαζί το γράφαμε;
:-)
Χαίρομαι που σας αρέσει κορίτσια ;-)
Όταν έρθω κάτω θέλω να συζητήσουμε για τέτοιου είδους (εκδοτικές) πρωτοβουλίες υπό την αιγίδα του Salllonica. Όχι για 'μένα προσωπικά. Εννοώ για την ομάδα γενικότερα ;-)
ένιωσα επιβάτης του αστικού.
δλδ γελοίος.
και αυτό γιατί ένιωσα την ανάγκη να πω αυτό που είδα σε κάποιον. οχι απαραίτητα να γελάσουμε. εστω να πουμε "ωχ αδερφε. προβληματα"
πφ
πολύ δυνατό respect
ευχαριστώ πολύ narita, να 'σαι καλά. Όταν νιώσουμε όλοι μας λιγάκι γελοίοι ίσως διαπιστώσουμε ότι κάτι άλλαξε γύρω μας προς το καλύτερο ;-)