Τετράποδα
Τετάρτη, Οκτώβριος 15, 2008
Ο Κίκι κατούρησε βιαστικά την ρίζα του δέντρου ανασηκώνοντας το πίσω αριστερό του πόδι, ενώ ταυτόχρονα μύριζε τα ξερά χόρτα που τον γαργαλούσαν. Δεν πρόλαβε ν’ ανακατέψει το χώμα, όπως συνήθιζε μετά την χοντρή του ανάγκη, όταν η αφεντικίνα του τον τράβηξε βίαια με το λουρί…
-Έλα αγάπη μου γρήγορα! Κοίτα απέναντι, περνάει ένας γλύκας σαν εσένα!
Διέσχισαν τον δρόμο χωρίς να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στα διερχόμενα οχήματα. Στο απέναντι πεζοδρόμιο το ηλικιωμένο ζευγάρι συνταξιούχων που έβγαζε εκείνη την ώρα βόλτα τον δικό του Κίκι, περπατούσε χέρι-χέρι χαζεύοντας τις βιτρίνες…
-Με συγχωρείτε για το θάρρος! Είναι κούκλος!
-Κούκλα θέλετε να πείτε
απάντησε η ηλικιωμένη μ’ ένα πλατύ χαμόγελο
-Αχ πόσο χαίρομαι! Ξέρετε ο Κίκι πλησιάζει τα τρία και ακόμη δεν… ξέρετε… δεν έχει γνωρίσει γυναίκα το χρυσό μου…
-Τι χαριτωμένος που είναι! Η Λαρίτα είναι μεγάλη ντίβα, μας έχει κάνει 7 παιδάκια μέχρι τώρα
-Τι μου λέτε; Αυτό είναι θαυμάσιο! Πόσο θα ήθελα να μου κάνει κι ο Κίκι μου ένα παιδάκι!
-Νομίζω ότι η Λαρίτα μας δεν θα είχε πρόβλημα να τον μυήσει, ο Κίκι φαίνεται καλό παιδί, άλλωστε αυτόν τον καιρό είναι single το πουλάκι μου…
-Αχ μη μου λέτε τέτοια! Υπέροχα! Αλήθεια, μένετε μακριά;
-Όχι καλέ, ένα οικοδομικό τετράγωνο από εδώ, στους επόμενους σηματοδότες, ακριβώς πάνω από το ζαχαροπλαστείο
-Αχ πόσο χαίρομαι! Τι θα λέγατε να περάσουμε μια μέρα με τον Κίκι και… ξέρετε εμείς να πιούμε έναν καφέ και ν’ αφήσουμε τα μικρά μας να γνωριστούν μεταξύ τους
Μέχρι εκείνη την ώρα ο σύζυγος της χαριτωμένης κυρίας εκτός απ’ το να χαμογελάει ευγενικά έμενε αμέτοχος, όμως αποφάσισε να παρέμβει δυναμικά
-Μα φυσικά! Είναι υπέροχη ιδέα, άλλωστε είναι και η περίοδος ξέρετε… η περίοδος των… ορέξεων
γέλασαν όλοι μαζί αμήχανα ενώ ο συνταξιούχος συνέχισε
-Αν δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο σήμερα μια και είναι Κυριακή… εκτός βέβαια αν έχετε σκοπό να χαζέψετε τις βιτρίνες όπως κάνουμε κι εμείς… τότε θα έλεγα να έρθετε ακόμα και τώρα για έναν καφέ. Άλλωστε κοιτάξτε πόσο ωραία παίζουν ήδη τα παιδιά μας
γέλασαν ξανά όλοι αμήχανα και η αφεντικίνα του Κίκι αφού έριξε μια ματιά στα δυο σκυλάκια είπε
-Γιατί όχι! Δεν είναι άσχημη ιδέα! Με λένε Αφροδίτη, εσάς;
-Αφροδίτη! Τι ωραίο όνομα, η θεά του Έρωτα! Εγώ είμαι ο Λάκης
-Και ‘γω η Λία… τα δικά μας ονόματα είναι πιο… μπανάλ
-Λάκης και Λία! Αχ τι ταιριαστά! Και τα δύο ξεκινάν από «Λ»
γέλασαν ξανά όλοι μαζί αμήχανα ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει για το σπίτι των «Λ»
-Αλήθεια από πού βγαίνει το Λάκης; Από το Βασίλης;
-Όχι, από το Ανδροκλής
-Και το Λία;
συνέχισε να ρωτά η Αφροδίτη αμήχανα για να σπάσει ο πάγος
-Από το Ανωμαλία!
πετάχτηκε με τρανταχτά γέλια ο Λάκης. Γελάσανε όλοι μαζί με την καρδιά τους ενώ είχαν ήδη φτάσει στην κεντρική είσοδο της οικοδομής. Το χολ της εισόδου ήταν πολύ περιποιημένο, μαρμάρινες πλάκες διαφόρων αποχρώσεων του πράσινου και του άσπρου, μεγάλοι καθρέφτες και γλάστρες με πλατύφυλλα φυτά
-Αχ μούρλια είστε εδώ!
-Ελάτε ελάτε, μη μας κολακεύετε τώρα
ο Λάκης κάλεσε το ασανσέρ, ο θάλαμος κατέβηκε, μπήκαν όλοι μέσα και πάτησε το κουμπί 3. Το ασανσέρ ανέβηκε αθόρυβα ενώ έπαιζε σε πολύ χαμηλή ένταση κλασική μουσική. Η Λαρίτα κουνούσε όλη την ώρα ανυπόμονα την ουρά της ενώ ο Κίκι μύριζε με ενθουσιασμό τα οπίσθιά της
-Αχ δεν το πιστεύω!
αναφώνησε η Αφροδίτη αναστατώνοντας προς στιγμήν το ζεύγος των συνταξιούχων
-Μόλις διαπίστωσα ότι και το όνομα της Λαρίτα αρχίζει επίσης «Λ»!
γέλασαν όλοι μαζί ξανά
-Μην νομίζετε ότι το κάναμε επίτηδες
είπε η Λία
-…συνέβη εντελώς τυχαία!
το ασανσέρ σταμάτησε στον τρίτο και ο Λάκης άνοιξε την πόρτα κρατώντας την μέχρι να βγουν όλοι έξω. Η Λαρίτα έτρεξε στην πόρτα του διαμερίσματος και περίμενε κουνώντας την ουρά της ενώ ο Κίκι δεν ξεκολλούσε από τον πισινό της. Για πρώτη φορά αντίκριζε η Αφροδίτη την κατακόκκινη βάλανο του Κίκι να έχει πεταχτεί έξω. Ο Λάκης έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη του και άνοιξε την βαριά πόρτα ασφαλείας. Η Αφροδίτη έμεινε άφωνη μόλις αντίκρισε το σαλόνι με τους βελούδινους καναπέδες, τις μεταξωτές κουρτίνες και τα χειροποίητα χαλιά
-Ουάου! Είναι πραγματικά ψώνιο!
η Λία χαμογέλασε πιάνοντάς την από την μέση
-Έλα καλή μου πέρασε, η Λαρίτα με τον Κίκι έχουν ήδη εξαφανιστεί για να κάνουν την δουλειά τους… κάθισε και θα σου φέρω κάτι να δροσιστείς
Ο Λάκης είχε πάει μάλλον στην τουαλέτα και η Αφροδίτη είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα κοιτάζοντας και θαυμάζοντας μια τους αυθεντικούς πίνακες ζωγραφικής, μια το τεράστιο πιάνο με την ουρά, μια την βιβλιοθήκη με τους δερματόδετους τόμους, μια τα έπιπλα αντίκες αναφωνώντας όλη την ώρα
-Ουάου, Ουάου, Ουάου!
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε η φωνή της Λίας από το βάθος
-Καλή μου; Πως τον πίνεις τον καφέ σου; Ή μήπως επιθυμείς αρωματικό τσάι;
-Θα πάρω καφέ Λία μου, εκτός κι αν θέλετε εσείς να πιείτε τσάι, οπότε θα σας κάνω κι εγώ παρέα
-Ωραία, θα κάνω τσάι για όλους μας τότε, μας το έφερε μια φίλη μας από την Ταϊλάνδη
-Θαυμάσια!
Η Λία ετοίμασε τα ροφήματα, τοποθέτησε την μεγάλη κανάτα στο κέντρο του ασημένιου δίσκου και περιμετρικά τα πορσελάνινα φλιτζάνια. Πήγε στο σαλόνι και πρόσφερε στην Αφροδίτη το ζεστό ρόφημα αφού κάθισαν στον πολυτελή καναπέ
-μμμ είναι υπέροχο…
Την ώρα εκείνη στο σαλόνι πλησίαζε κι ο Λάκης αφού είχε αδειάσει την φούσκα του και είχε φρεσκαριστεί στην τουαλέτα. Ο θαυμασμός της Αφροδίτης όμως, που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε σταματήσει να περιεργάζεται τα σπάνια αντικείμενα και τα έργα τέχνης, έμελε να γίνει φρίκη. Ο Λάκης ήταν ολόγυμνος, με εξαίρεση την μαύρη δερμάτινη μάσκα που φορούσε στο πρόσωπο. Φαινόταν ερεθισμένος και με τα ζαρωμένα χέρια του έτριβε τα μπούτια και την κοιλιά του
-Τι κακόγουστο αστείο είναι αυτό; Κίκι! Έλα αγάπη μου, φεύγουμε!
-Ο Κίκι την έχει καταβρεί, δεν πρόκειται να ξεκολλήσει από το μουνί της Λαρίτα εύκολα και η πόρτα είναι κλειδωμένη, δεν πρόκειται να πας πουθενά
-Αστυνομία! Κυρία Λία βοήθεια!
η Λία άρχισε να ξεντύνεται, με μια κίνηση έλυσε το φόρεμά της, ενώ από κάτω δεν φορούσε τίποτα, στις ρώγες της και στον ρυτιδιασμένο της αφαλό είχε πίρσινγκ ενώ απλώνοντας το χέρι της στο σκρίνιο έβγαλε από το ντουλαπάκι έναν χοντρό βούρδουλα
-Τι είναι αυτά τα πράγματα γαμώτο! Που έμπλεξα!
-Θα διασκεδάσουμε όλοι μαζί, πιες ακόμα λίγο τσάι, αν και νομίζω ότι δεν χρειάζεται, στην αρχή όλοι φωνάζουν και βρίζουν, όμως μετά το απολαμβάνουν μαζί μας
-Τι λέτε ρε ανώμαλοι; Θα πάρω τηλέφωνο την αστυνομία! Ανώμαλοι! Ε ανώμαλοι!
ο Λάκης και η Λία κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και γέλασαν
-Αφέντρα μου τι λέει; Αστυνομία; Χαχαχα…
-Φόρεσε την ζώνη με τον βοϊδομάτη και έλα να την γδύσουμε
-ΑΑΑ! Αστυνομία! Βοήθεια!
η Αφροδίτη άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε το κινητό της τηλέφωνο όμως σήμα μέσα στο διαμέρισμα δεν είχε
-Κίκι! Κίκι! Έλα αγάπη μου! Η μαμά σε χρειάζεται! Κίκι!
το ζεύγος των συνταξιούχων, με βρομερά σάλια στο στόμα και μυρωδιά θανατερή είχε ακινητοποιήσει την Αφροδίτη, μη μπορώντας πια να αντιδράσει και είχε αρχίσει να την γδύνει. Η νεαρή γυναίκα σοκαρισμένη και φοβισμένη έκανε σπασμωδικές κινήσεις για να γλιτώσει από τα χέρια του έκφυλου ζευγαριού όμως εις μάτην. Οι δυο συνταξιούχοι την είχαν γδύσει και βεβήλωναν με τα λεκιασμένα χέρια τους την απαλή της επιδερμίδα, χουφτώνοντας το στήθος και το αιδοίο της. Η Αφροδίτη δεν ήξερε πλέον αν είναι ακόμη ξύπνια ή αν όλα αυτά είναι ένας ελεεινός εφιάλτης. Δεν άκουγε την φωνή της αφού στο στόμα της ήταν σφηνωμένος ο βοϊδομάτης της Λίας, την είχαν στήσει στα τέσσερα και από πίσω ο Λάκης χάιδευε με την μισόσκληρη στύση του τον καλλίγραμμο πρωκτό της. Η μάσκα του είχε γεμίσει σάλια και μέσα απ’ την μασέλα του έσταζαν στην πλάτη της Αφροδίτης. Το δωμάτιο ξαφνικά σκοτείνιασε κι ένα πολύ παράξενο φως έλουσε τον χώρο, στους τοίχους και στα ταβάνια φωσφόριζαν οι λέξεις «Ο ΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ» και σε μια μεγάλη οθόνη που κατέβηκε από το ταβάνι εναλλάσσονταν εικόνες με ερπετά και γυναίκες. Το άλλο πρωί η Αφροδίτη άνοιξε τα μάτια της, ήταν ακόμα γυμνή και πονούσε παντού. Το κορμί της βρομούσε ενώ ο Κίκι ήταν δίπλα της και της έγλειφε την μύτη. Τον πήρε αγκαλιά και τον έσφιξε κλαίγοντας. Τον χάιδευε και έκλαιγε με αναφιλητά όταν παρατήρησε ότι στο κολάρο του κρεμόταν μια χάλκινη ταμπελίτσα με τ’ όνομα «Λάρυ»…
Αναρτήθηκε απόErwtas Stomaxhs στις 2:41 μμ
![Χαφιέ-ALERT, ΝΕ.Ο.Σ.: Σβήνει κάθε ανθελληνικό blog [...]](http://farm4.static.flickr.com/3015/2915402473_d30819b8f7_o.jpg)
Έχεις χαζέψει τελείως; Θα φοβάμαι να σε συναντήσω έτσι όπως πας, πορνόμυαλε!
ΥΓ --> Αυτό το "Λία από το Ανωμαλία" με πέθανε. Θα το θυμάμαι κάθε φορά που θα γνωρίζω μια Λία
:-)
xaxaxa ωραία!
Εεεεε....Νομίζω ότι εδώ θα συμφωνήσω με τη nosy και στα δύο σχόλια...Ή μάλλον στο ενάμισι. Γιατί Λία λεν την αγαπημένη μου ξαδέρφη και ΔΕΝ βγαίνει απ' το Ανωμαλία;-) Ωστόσο κι εμένα με πέθανε η φράση!
Ελπίζω η Σ. ν' αργήσει να διαβάσει τις τελευταίες λογοτεχνικές σου ανησυχίες. Χαχαχα!
Όπως και να 'χει, γέλασα πολύ!
Η γραφή σου εξακολουθεί να είναι απολαυστικότατη!
xaxaxa cheri εδώ τρομάζω εγώ ο ίδιος, δεν θα τρομάξετε εσείς; Μα τι έχω πάθει; Τι μου συμβαίνει; Πρέπει να το κοιτάξω...
徵信社,徵信,徵信,徵信社,外遇,尋人,徵信公司,徵信,抓姦,徵信,徵信社,外遇,抓姦,尋人,徵信社,徵信,抓 姦,抓姦,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信,徵信社,徵信,徵信社,外遇,抓姦,尋人,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信社,抓姦,徵信,外遇,徵信社,尋人,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信,徵信社,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,情趣用品,情趣,抓姦