homo paradoxus

Λίγο μακριά

2010-04-24T12:43:00.001+03:00

Βρίσκομαι ξανά στον σταθμό των τραίνων, στο Holzwickende. Ο αέρας ευτυχώς δεν είναι κρύος κι έχει ήλιο. Βγάζω από την τσάντα μου το «νορβηγικό δάσος» του Μουρακάμι και βάζω τ’ ακουστικά του ipod στ’ αφτιά μου. Η εισαγωγή του βιβλίου είναι πραγματικά εξαιρετική. Ανακουφίζομαι που μ’ αρέσει τόσο πολύ το βιβλίο, μετά την «πανούκλα» του Καμύ άρχισα να φοβάμαι ότι το διάβασμα μου έχει γίνει απωθητικό. Ένας μαλάκας που κάθεται ακριβώς από πίσω μου, μιλάει ακατάσχετα. Βρίζει ακαταλαβίστικα. Με πιάνει μια αίσθηση δυσφορίας ακούγοντας την φωνή του, κάτι σαν απειλή. Ένας νεαρός Γερμανός χαχανίζει σιγανά με τις μαλακίες που ακούει απ’ τον τρελό. Το τραίνο έρχεται, βρίσκω κάπου να κάτσω μόνος μου και συνεχίζω το διάβασμα. Την διαδρομή την ξέρω και βαριέμαι να την παρακολουθήσω ξανά. Μόνο δυο λεπτά πριν φτάσω στο Hiltrup βάζω το βιβλίο ξανά στην τσάντα μου και καρφώνομαι στο παράθυρο. Θέλω να δω την μπλε ατσαλένια γέφυρα του καναλιού. Θέλω να δω το πράσινο νερό. Το κανάλι πάντα με μελαγχολούσε παρά τις όμορφες αναμνήσεις που έχω εδώ. Περπατούσαμε συχνά με την Α. χέρι χέρι, κοίταζα πότε πότε δίπλα την φουσκωμένη κοιλιά της και την έβλεπα που χαμογελάει. Είναι όμορφη ανάμνηση. Χαίρομαι πάντα όταν φέρνω την εικόνα στο μυαλό μου. Κατεβαίνω στην αποβάθρα του Hiltrup. Κλασικός σταθμός προαστίου. Λίγος κόσμος, ένα κορίτσι περνάει απέναντι παράνομα, διασχίζοντας τις ράγες τρέχοντας. Βλέπω το διώροφο σπίτι του παιδίατρου που φέρναμε την μικρή. Θυμάμαι την αίθουσα αναμονής με τα παιχνίδια και τα κρεμασμένα απ’ το ταβάνι αεροπλανάκια. Η μικρή ποτέ δεν τον χώνεψε στ’ αλήθεια αυτόν τον τύπο. Έκλαιγε. Πιο πέρα η προπολεμική μαύρη γέφυρα που ενώνει το ανατολικό με το δυτικό Hiltrup. Έχει πραγματικά καλή μέρα. Ένα δυο ποδήλατα διασχίζουν την υπόγεια διάβαση. Λίγος κόσμος περπατάει. Μεσημέρι Πέμπτης. Πόσο ήσυχα είναι εδώ. Το είχα ξεσυνηθίσει.
Το Münster μου είναι πια αδιάφορο. Σίγουρα όμορφη πόλη, όμως συνεχώς έχω μια αίσθηση καχυποψίας. Οι άνθρωποι έχουν αυτό το παγωμένο βλέμμα. Ακούω τελείως διαφορετική την ομιλία τους. Γυναίκες με προσποιητή ευγένεια συζητούν γι’ ανάλαφρα πράματα. Φοιτητές κάνουν τζόκινγκ, γέροι βγάζουν περίπατο τα σκυλιά τους κρατώντας εφημερίδες τυλιγμένες ρολό στο ένα χέρι. Ξαφνικά αισθάνομαι πολύ ξένος. Σαν μια μαύρη κατσαρή τρίχα σε πιάτο με μακαρόνια ή σαν τον Fürstenberg που βλέπει τα ερείπια του Μουσείου αντίκρυ του με το αριστερό του χέρι λιγάκι απλωμένο. Πατάω το play στο ipod και αφοσιώνομαι στην μελέτη του «times of grace» των Neurosis. Είχα ν’ ακούσω αυτόν τον δίσκο με προσοχή πάνω από δέκα - έντεκα χρόνια. Είναι πραγματικό αριστούργημα. Ξεχνιέμαι για κάμποση ώρα. Μπαίνω ασυναίσθητα σ’ ένα καφέ του πεζόδρομου και παραγγέλνω καφέ και νερό βρύσης. Η γκαρσόνα αν και δεν το δείχνει, καταλαβαίνω ότι δεν είναι και τόσο ενθουσιασμένη με το νερό βρύσης που παρήγγειλα. Πρωί Σαββάτου, έξι μετρημένοι πελάτες όλοι κι όλοι. Δυο κοπέλες συζητούν ήσυχα, φαίνονται ευτυχισμένες. Ένας ηλικιωμένος με κοστούμι διαβάζει εφημερίδα, μια μάνα με τον γιο της κοιτάζουν τον τιμοκατάλογο ενώ αποφεύγουν να διασταυρώσουν τα βλέμματά τους. Σκέφτομαι την μικρή μου. Αυτή την ώρα θα επιστρέφει από τις κούνιες. Θα θέλει να βγάλει μόνη της τα παπούτσια και το μπουφάν της. Θα τρέξει μαζί με την Α. στην τουαλέτα να πλύνει τα χεράκια της και θα παίξει για λίγο με το κουβαδάκι της και την βρύση. Έχει ήλιο έξω, θα βγω βόλτα και θα φάω κινέζικο. Περιμένετέ με. Θα έρθω.

Το Ταξίδι

2009-06-21T11:40:00.000+03:00

Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Θέλω να βήξω μα ανάσα δεν βγαίνει. Ο λαιμός μου ένας κόμπος. Το τραίνο ξεκίνησε βαρύ το σύρσιμό του. Ξεμακραίνω και πάλι. Είμαι μόνος στο κουπέ και σκέφτομαι ότι αυτό είναι το μοναδικό ευχάριστο κομμάτι του παζλ, σαν μια ξεκάρφωτη χαρούμενη νότα σε κάποιο ρέκβιεμ. Το κουπέ είναι καφέ κι έχει δυο ξεχαρβαλωμένους καναπέδες από πράσινη τσόχα αντικριστά τον έναν με τον άλλο. Η κουρτίνα στο παράθυρο γεμάτη τρύπες από τσιγάρα, βρόμικη και κίτρινη σαν αρρώστια. Βγάζω τα παπούτσια μου και ξαπλώνω κατά μήκος του ενός καναπέ. Νιώθω την νύστα να με ζαλίζει αλλά προσπαθώ να μείνω ξύπνιος. Μια λάμπα φθορίου κρέμεται απ’ την οροφή. Το πλαστικό κάλυμμα που την κρύβει είναι θολό και το φως που καταφέρνει να βγει σκέτη λέρα. Ξέρω πως αν βυθιστώ στις σκέψεις θα κοιμηθώ και προσπαθώ να κρατήσω το μυαλό μου άδειο όμως η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Βλέπω με κλειστά μάτια το ζαρωμένο της χέρι και μέσα του να χρυσίζει η ζεστασιά. Η απώλεια κάποιες φορές είναι πιο βαριά κι απ’ την ίδια τη γη που πατάμε. Και η ψυχή κουρσούμι κι ας μην υπακούει στους νόμους της βαρύτητας. Θυμήθηκα την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Ήμασταν στην θάλασσα, τα νερά γαλαζοπράσινα και ο πυθμένας ατόφιο χρυσάφι. Ο ουρανός πιο μπλε κι απ’ το μπλε. Καθόμουν εκεί που έσκαζε το κύμα κι έπινα μπίρα από ένα αλουμινένιο κουτάκι κοιτώντας την να κολυμπά. Όνειρο είναι, μου φώναζε, όνειρο είναι. Και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα νερά που ήταν γαλαζοπράσινα και τον ουρανό που ήταν πιο μπλε κι απ’ το μπλε. Μέσα μου κάτι με σφίγγει, κάτι τρομαχτικό που μου προκαλεί δέος. Δεν πρέπει να κοιμηθώ. Πρέπει να κρατήσω την εικόνα της αναμμένη. Πρώτος σταθμός. Κιλκίς. Τρίξιμο στα χαλίκια δίπλα απ’ τις ράγες.

Ο ήχος μονότονος, αποβλακωτικός. Μοιάζει αέναος. Μοιάζει εφιάλτης. Απέναντί μου κάθεται ένας άγνωστος και ακριβώς δίπλα απ’ αυτόν ακόμα ένας. Έχουν μάτια μαυρισμένα, σαν του κατάδικου. Ο απέναντι μου κάνει πάσα φούντα, αρνούμαι μ’ ένα χαμόγελο το οποίο δεν ξέρω καν αν είναι. Προσπαθώ να κοιτάξω έξω απ’ το κλειστό παράθυρο τον ουρανό. Έχω τα μάτια κλειστά για να βλέπω. Το φως του έναστρου ουρανού με τυφλώνει. Ξάπλωνα το βράδυ στην άμμο, είχα στον ώμο το κεφάλι της. Τότε έμαθα να βλέπω με κλειστά τα μάτια, ακούγοντας την φωνή της που δεν υπάρχει. Πες μου τι βλέπεις; Μου ‘λεγε. Βλέπω ένα κουνέλι στον ουρανό. Αλέθει καρύδια μ’ ένα γουδοχέρι. Καλό μου ακούγεται. Ο δεύτερος άγνωστος βγάζει από τον σάκο του ένα μήλο, το σκουπίζει στο μάλλινο πουλόβερ του και το δαγκώνει με την φλούδα. Σουφρώνει τα φρύδια και τραγουδάει σιγανά. Κάνω προσπάθεια να κλείσω τ’ αφτιά μου χωρίς να κουνήσω τα χέρια. Και μετά σκέφτομαι «κάνω προσπάθεια» και με σιχαίνομαι. Πρέπει να το διατυπώσω αλλιώς. Για να τα ‘χω καλά με ‘μένα. Εγώ μόνο φεύγω. Δεν προσπαθώ. Δεν πολεμάω. Είμαι υπέρ του Δεν και της φυγής. Μου μιλάω όλη την ώρα. Μόνο έτσι μένω ξύπνιος. Ο ήχος του τραίνου πάνω στις ράγες κάνει τα βλέφαρά μου βαριά σαν την κεντρική πύλη της φυλακής. Είναι αστείο να λες ότι είσαι ελεύθερος όταν αισθάνεσαι μια ζωή δεσμώτης. Κάθε στιγμή η αόρατη σιδερένια μπάλα, που ‘ναι δεμένη στα πόδια μου διογκώνεται και φουσκώνει περισσότερο. Βγάζει δόντια και γλώσσες, βγάζει δάχτυλα που κουνιούνται απειλητικά και χειρονομούν σαν την τιμωρία. Ο απέναντι συνταξιδιώτης ξεκουμπώνει μια καρτέλα χάπια στην παλάμη του και φέρνει το χέρι στο στόμα μέχρι να μπουν όλα μέσα. Γέρνει το κεφάλι πίσω και κλείνει τα μάτια. Θα κοιμηθεί καλά. Λέει ο δίπλα.

Ξυπνάω έντρομος με μια πικρή γεύση πείνας στον ουρανίσκο. Το στομάχι μου με πεθαίνει. Ακόμα είναι νύχτα, όμως φοβάμαι. Οι απέναντι κοιμούνται έχοντας γύρει ο ένας στον άλλο. Κάποιος απ’ τους δύο ροχαλίζει. Ένας επιβάτης περνάει απ’ το κουπέ, ρίχνει μια βιαστική ματιά και φεύγει. Πρέπει να είμαι χάλια. Φαίνεται πως μόλις περάσαμε τις Σέρρες, έξω στον διάδρομο έχει κίνηση. Κάποιος γελάει δυνατά μιλώντας μάλλον στο κινητό. Βρίζει συχνά και γελάει ακόμα πιο δυνατά. Στο τέλος γυρνάει σε κάποιον και λέει, Ρε μαλάκα έχεις ένα τσιγάρο; Άντρες με χακί στολές. Το κουπέ έχει έντονη μυρωδιά χασίς. Έχω ζαλιστεί κι ο στομαχόπονος δεν λέει να υποχωρήσει. Αλλάζω πλευρό γυρνώντας την πλάτη στους άντρες που κοιμούνται απέναντι. Δεν πρέπει να με πάρει ο ύπνος. Η εικόνα της στροβιλίζεται στο κεφάλι μου. Αν ήταν εδώ δίπλα θα με ρωτούσε, Που πηγαίνουμε μωρό μου; Και ‘γω θα της έλεγα, Στην άκρη του κόσμου πηγαίνουμε. Ωραία θα ‘ναι, Χειρότερα αποκλείεται. Στον επόμενο σταθμό θα κατέβω. Ότι και να γίνει θα κατέβω. Είναι ακόμα νύχτα και θα περπατήσω στο σκοτάδι με τα μάτια κλειστά για να βλέπω την καρδιά μου που χτυπάει σαν τρελή. Μάλλον στην άκρη του κόσμου θα πάω…

Μια κοινωνία σαν κονσέρβα

2009-04-15T01:47:00.002+03:00

Μια κονσέρβα μοιάζει με μια ολόκληρη κοινωνία σε σμίκρυνση
Υπάρχουν σημαντικοί άνθρωποι
Είναι τα λουκάνικα, το κομμάτι το λαρδί
Κι ύστερα είναι τα φασόλια
Εγώ σ’ αυτήν την κοινωνία είμαι ένα φασόλι, έχω την αξία ενός φασολιού
Όταν λείπει ένα φασόλι από μια κονσέρβα κανείς δεν θα το κάνει θέμα στον μπακάλη
Αντίθετα, αν λείπουν τα λουκάνικα... τι σκάνδαλο!
Ζήτω ο κομμουνισμός! Μόνο φασόλια στην κονσέρβα!
Αν έλειπα απ’ αυτή την κοινωνία κανείς δεν θα το ‘παιρνε χαμπάρι
Σκατά σκατά σκατά, θλίψη!
Κρύωσε κι όλας
Τίποτα δεν κρυώνει γρηγορότερα από μια κονσέρβα κρέας με φασόλια
Σαν να μην ήταν αρκετά θλιβερή από μόνη της

Από το "Μεγάλο Ρεμάλι" του Reiser

2009-02-09T12:08:00.002+02:00

Oh, the wind, the wind is blowing,
Through the graves the wind is blowing,
Freedom soon will come;
Then we' ll come from the shadows.

Ατόφια Επιστήμη

2009-02-02T21:45:00.003+02:00

Και ποιος δεν ξέρει εκείνο το χαμόγελο. Εκείνη την ηλίθια φάτσα που έχουν οι αθλήτριες της συντονισμένης κολύμβησης όταν μετά το κόλπο βγαίνουν στην επιφάνεια του νερού με το μανταλάκι στη μύτη. Εκείνη την έκφραση που έχει η ηλικιωμένη τσατσά όταν αντικρίζει το πέος δεκαεφτάχρονου. Εκείνη την αοριστία στην ματιά του τύπου, που περιμένει στην είσοδο της πολυκατοικίας την μέρα του αγίου Βαλεντίνου κρατώντας σοκολατάκια κι ένα μπαλονάκι σε σχήμα καρδούλας για να κάνει στην αγαπητικιά του πρόταση γάμου. Καταλαβαίνετε για τι πράμα μιλάω. Για εκείνο το στραπατσαρισμένο χαμόγελο που μοιάζει με σκισμένη ταπετσαρία μιλάω. Αυτό ακριβώς το χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο, αν μπορεί να το πει κανείς αυτό, στο πρόσωπο του Λάκη την ώρα που καθόταν στην γρανιτένια χέστρα του λοφτ που είχε νοικιάσει και απέναντι έβλεπε τα Ιμαλάια. Δεν λέω, ίσως όλοι οι άνθρωποι να χαμογελούσαν τόσο ηλίθια αν την ώρα που ξαλάφρωναν το έντερό τους είχαν φάτσα κάρτα τα Ιμαλάια, όμως η έκφραση του Λάκη εκείνη την στιγμή ήταν σαν την έκφραση που θα είχε ο Ιησούς στον σταυρό, αν αντί για πρόκες του βάζανε στις παλάμες ζαχαρωτά.

Χρόνια τώρα έκανε επιτυχημένες εκπομπές στην τηλεόραση χτυπώντας τους υψηλότερους δείκτες τηλεθέασης όμως δεν του είχε δοθεί ποτέ η δυνατότητα, λόγω έλλειψης χρόνου, να βγει από την χώρα και να που τώρα τα κατάφερε. Γέμισε μια βαλίτσα ρούχα, κυρίως χοντρά εσώρουχα, ένα κοτλέ παντελόνι, φλις μπλούζες και ένα μπουφάν γεμιστό με πούπουλα χήνας, πήρε ένα αεροπλάνο για την Φρανκφούρτη και από εκεί πέταξε για το Κατμαντού μέσω Αμπού Νταμπί. Στο Κατμαντού με το που πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο, του την έπεσαν κάτι οδηγοί με τζιπ ενώ ένας βαστάζος του άρπαξε την βαλίτσα και την φόρτωσε σ’ ένα απ’ αυτά. Ο οδηγός ήταν ένας ευχάριστος τύπος που ναι μεν κάπνιζε σ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής χασίς όμως δεν ξεστράτισε ποτέ από τα στενά ορεινά δρομάκια που οδηγούσαν στο λοφτ με την υπέροχη θέα. Ο Λάκης ήταν μαγεμένος. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ζει τέτοιες στιγμές. Είχε αφήσει πίσω του την βάρβαρη ελληνική πραγματικότητα με τις εν ψυχρώ δολοφονίες παιδιών, με τους ξυλοδαρμούς γριών γυναικών από τα ΜΑΤ, με την κοπή των σαράντα πεύκων για την ανέγερση πάρκινγκ, με τον Εφραίμ και τις οφσόρ εταιρείες του, με τους ευσεβείς και θεοφοβούμενους υπουργούς, με τις απόπειρες αυτοκτονιών των γενικών διευθυντών, με τα ερωτικά τερτίπια των καλλιτεχνών πίστας και τα λοιπά θλιβερά φαινόμενα. Τώρα βρισκόταν για πρώτη φορά εκτός Ελλάδος και μάλιστα σ’ ένα εξωπραγματικό τοπίο. Οι πολλές ώρες πτήσης και το τζετ λαγκ τον είχαν επηρεάσει. Δεν ήξερε αν νυστάζει ή όχι, αν ήταν γεμάτος ενέργεια ή αν ήταν σκέτο ράκος, αν πεινούσε ή αν ήταν χορτάτος, αν έχει κέφι ή αν αισθάνεται ανία γι’ αυτό μόλις έφτασε στο λοφτ αποφάσισε να λύσει όλα του τα προβλήματα στον χώρο που έκανε πάντα τις βαθύτερες σκέψεις του. Στο WC. Ο βαστάζος άφησε την βαριά βαλίτσα του Λάκη δίπλα στον καναπέ του ισογείου, ακριβώς απέναντι και ελάχιστα διαγώνια από το τζάκι, ο Λάκης του έβαλε 25 δολάρια στο χέρι και ανέβηκε βιαστικός τις κατάλευκες σκάλες του λοφτ. Φτάνοντας στον πρώτο όροφο έριξε μια ματιά αριστερά και μετά δεξιά εντοπίζοντας πολύ εύκολα την τουαλέτα στη δυτική πλευρά. Κατέβασε τα βρακιά του με σχετική δυσκολία μια και δεν ήταν συνηθισμένος στα χοντρά βαμβακερά υφάσματα που του ζέσταιναν τα μπούτια και κάθισε στην λεκάνη. Έβαλε τους αγκώνες πάνω στα γόνατά του και στήριξε το πιγούνι πάνω στις παλάμες. Το WC δεν είχε τοίχους, γύρω γύρω είχε τζάμι προσφέροντας μοναδική θέα. Κανγκτσενγιούνγκα στα 8.586 μέτρα, Λότσε στα 8.515, Μακάλου στα 8.462, Τσο Ογιού στα 8.201, Ντχαουλαγκίρι στα 8.167.

Τώρα ίσως καταλαβαίνετε λιγάκι καλύτερα τη φύση του χαμόγελου του Λάκη. Τι σκεφτόταν εκείνη την ώρα ο Λάκης και είχε αυτό το χαμόγελο; Θα σας το πω εγώ γιατί δεν μ’ αρέσει να ρίχνω άδεια για να πιάνω γεμάτα σαν τους καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Εκείνη την ώρα ο Λάκης δεν σκεφτόταν τίποτα. Ο Λάκης δεν σκεφτόταν τίποτα κι όμως πληρωνόταν από την στιγμή. Ο Λάκης δεν εξαπατούσε κανέναν μια και το κινητό του τηλέφωνο δεν είχε σήμα, τ’ αφεντικά του βρίσκονταν μίλια μακριά και οι τηλεθεατές του είχαν αλλάξει σταθμό με το τηλεκοντρόλ. Κι όμως. Ο Λάκης αισθανόταν υπέροχα. Τα χιονισμένα βουνά, τα κοχλιοειδή δρομάκια, οι αχνές ακτίνες του ηλίου, τα διάσπαρτα βραχάκια, τα τρεχούμενα ρυάκια, τα ελεύθερα ζωάκια ήταν εκεί και του έκαναν συντροφιά στο χέσιμο. Το μυαλό του ήταν άδειο σαν το κατάλευκο σώβρακο δυσκοίλιου γέρου και ο Λάκης χαμογελούσε γιατί απλά το μυαλό του ήταν άδειο. Αν ο Ντα Βίντσι είχε ζωγραφίσει την κυρία Τζοκόντα από λιγάκι πιο μακρινή απόσταση, θα μπορούσατε όλοι να δείτε ξεκάθαρα ότι η κυρία Τζοκόντα κάθεται επίσης πάνω σε μια χέστρα και δεν σκέφτεται τίποτα. Βέβαια αυτή δεν είχε απέναντί της τα Ιμαλάια, εκείνη την εποχή ένα τέτοιου είδους ταξίδι θα ήταν αδιανόητο, όμως ίσως να έβλεπε κάτι αντίστοιχο εκεί στην Τοσκάνη όντας κι αυτή κουρασμένη από την ανιαρή ζωή στον οίκο των Γερονδίνων.

Μ’ όλα αυτά θέλω να πω πως ναι, πιστεύω στην μεταθανάτια ζωή και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο Λάκης Ζολάπουλος είναι η μετεμψύχωση της Τζοκόντα. Έχω κάνει ενδελεχή έρευνα αφιερώνοντας όλα τα χρόνια της ζωής μου στα πιο σπουδαία εργαστήρια γενετικής της Αυστρίας, της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, συνδυάζοντας και σπουδάζοντας ταυτόχρονα ψυχολογία, φιλοσοφία, θεολογία και ιστορία της τέχνης και έχω πλέον κατασταλάξει, όντας απολύτως σίγουρος για τα αποτελέσματα των πειραμάτων και των ερευνών μου.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας

Ζητήματα

2008-12-31T22:54:00.001+02:00

Αυτό το κωλάμαξο το βαρέθηκα. Μακάρι να πάνε λίγο καλύτερα τα πράγματα με το μαγαζί φέτος και θα την χτυπήσω την μπέμπα. Δεν είμαι ‘γω για γαλλικά αμάξια. Θέλω κιμπαρλίκι. Δουλεύω σαν τον σκλάβο στο γαμομάγαζο, τρώω τα χρόνια μου εδώ μέσα στην κουζίνα. Την αξίζω την κωλομπέμπα όπως και να ‘χει. Στην τελική είναι και η ασφάλεια. Άνθρωποι είμαστε, πες ότι χτυπάς, πες ότι γίνεται μια στραβή στον δρόμο, να μην είσαι σίγουρος; Δεν το συζητάω, θα την πάρω την πουτάνα την μπέμπα. Μόνο λιγάκι καλύτερα να πάνε τα πράγματα με το κωλομάγαζο ρε γαμώτο. Είναι κι αυτή η κρίση, μας έχει πηδήξει η ρουφιάνα. Αλλά θα την πάρω την ξεκωλιάρα την μπέμπα γιατί το αξίζω ρε γαμώτο. Σαν τον πούστη δουλεύω εδώ μέσα. Το αξίζω. Μόνο να πάνε λιγάκι καλύτερα τα πράγματα με το μαγαζί γαμώ την πουτάνα μου. Δεν ζητάω τίποτε άλλο.

Δεν μπορώ άλλο ρε διάολε. Πόσες ακόμα πρωτοχρονιές θα κάνω με τον Πανταζή στην τηλεόραση να μετράει αντίστροφα; 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 Χρόνια πολλά! Πόσες ακόμα χρονιές ρε γαμώτο; Αρρώστια είναι. Με το βελόνι τα μαζεύω τα άτιμα με το φτυάρι σκορπίζονται εδώ και ‘κει. Πότε θα ‘ρθει η ώρα η ευλογημένη που θα τελειώσει το σπιτάκι στο χωριό; Άρχοντας θα είμαι. Στο τζάκι μου με τις παντόφλες, με το κρασάκι μου ή στην τελική θα καλέσω και δυο τρεις συνάδελφους ρε αδερφέ. Να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Γιατί μόνο εγώ είμαι εργένης; Και ο Μανώλης τα ίδια περνάει. Πρόσφατα την χώρισε την άλλη την ξετσίπωτη. Τι πράμα ήταν αυτό ρε γαμώτο; Πολύ προκλητική γυναίκα. Κάθε φορά που βγαίναμε έξω για φαΐ με πόνους στο όσχεο επέστρεφα στο σπίτι. Σκέτη αναστάτωση. Και ο Κώστας εργένης είναι. Ορίστε. Αν ήταν έτοιμο το σπιτάκι τώρα, θα τους μάζευα και θα την βγάζαμε ζάχαρη πάνω στο βουνό. Αραχτοί, με τα κρέατά μας στο τζάκι, κρασάκι, μουσικούλα. Τι ωραία! Μόνο να μας πάνε λιγάκι καλύτερα φέτος οι μετοχές και του χρόνου τέτοια μέρα μπορεί να είμαι στο σπιτάκι μου στο βουνό. Δεν ζητάω τίποτε άλλο.

Ελλάδα, Ελλάδα, Ελλάδα. Έλεος. Πόσα χρόνια τον παρακαλάω τον μαλάκα να με βγάλει και λιγάκι στο εξωτερικό. Όλες οι κατίνες την μάθανε την Βιέννη εκτός από ‘μένα. Και έτσι τα καφέ κι αλλιώς οι αγορές και να και τα μουσεία και οι άμαξες με τ’ άλογα. Και δώστου και οι φωτογραφίες. Παλιοκαλτάκες. Αλλά δεν φταίνε αυτές. Αυτές καλά κάνουν. Ο δικός μου ο μαλάκας. Ο άχρηστος. Με τα μπουζούκια και τα λουλούδια του. Τα βαρέθηκα ρε! Θέλω εξωτερικό. Ά στο διάολο μαλάκα. Σούργελο έχουμε γίνει κάθε χρόνο πρώτο τραπέζι πίστα. Κι αυτός ο Ρέμος στην αρχή μ’ άρεζε αλλά τώρα το ‘ριξε στην ποιότητα και δεν κάνει κέφι. Και πληρώνει ο μαλάκας ουίσκια και λουλούδια. Ο μαλάκας, ο μέγας ο μαλάκας! Α στο διάολο ρε μαλάκα σε βαρέθηκα. Με τόσα λεφτά τώρα θα ήμασταν στην Ευρώπη, στον πολιτισμό. Να δει και ‘μας το μάτι μας κάτι καινούριο. Βλάχο έ βλάχο. Αλλά δεν θα κάνεις καμιά στραβή ξανά. Αυτή τη φορά συγχώρεση δεν έχει. Θα στα πάρω όλα και θα σε παρατήσω ξεβράκωτο. Μόνο κάνε ξανά καμιά πουτανιά και θα σου δείξω εγώ. Δεν ζητάω τίποτε άλλο.

Εύχομαι μόνο όταν με θάψουν να μου φορέσουν την μασέλα μου. Να μην μ’ έχουν στο κασόνι χωρίς δόντια. Να μην μοιάζω σαν ηλίθιος. Εύχομαι να το κάνουν από μόνοι τους γιατί ντρέπομαι να τους το ζητήσω. Δεν ξέρω γιατί αλλά ντρέπομαι. Κάθε πρωί που βλέπω τα μούτρα μου στον καθρέφτη της τουαλέτας χωρίς την μασέλα μου αισθάνομαι λύπηση για τον εαυτό μου. Φαίνομαι σαν χαζός και δεν μ’ αρέσει. Βγάζω γρήγορα την μασέλα μου απ’ το ποτήρι με το νερό και την βάζω στο στόμα μου. Ύστερα με ξανακοιτάζω και ανακτώ την αξιοπρέπειά μου. Ελπίζω πραγματικά να με θάψουν με την μασέλα μου. Μόνο αυτό. Δεν ζητάω τίποτε άλλο.

Ξημέρωμα

2008-11-13T20:37:00.001+02:00

Το φως τρυπώνει μέσα από τις γρίλιες. Μου προκαλεί μια άσχημη αίσθηση αυτό το φως που μπαίνει μέσα στο δωμάτιο σαν κλέφτης. Μ’ αρέσει να κάθομαι σιωπηλός στο σκοτάδι. Στο απόλυτο σκοτάδι. Είναι οι μοναδικές στιγμές γαλήνης που περνάω έχοντας τα μάτια ανοιχτά και αυτό το φως έρχεται να τις διαλύσει. Είναι ένα αμυδρό και αρρωστιάρικο γκρι φως. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα δω πριν κλείσω τα μάτια μου μια για πάντα. Αυτή η γκρίζα καταχνιά θυμάμαι να με συντροφεύει μια ζωή. Αυτή η γαμημένη γκρίζα καταχνιά στις αυλές των σχολείων, στα παιδικά πάρτυ, στο πρώτο τσιγάρο, στο πρώτο γαμήσι, στο πρώτο ταξίδι. Στην φυγή. Δεν έχω κουράγιο να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Δεν θα την παλέψω και σήμερα. Σχηματίζεται στο μυαλό μου η σημερινή διαδρομή που θα ακολουθήσω μέχρι να ξαναξαπλώσω. Η ίδια διαδρομή εδώ και χρόνια. Μια διαδρομή που για κάποιους ίσως να ήταν θρίαμβος, ίσως να ήταν το ζητούμενο. Ποια διαδρομή να είναι το ζητούμενο άραγε; Ίσως το ζητούμενο να είναι το σβήσιμο της διαδρομής. Προχωρώ και σβήνω. Καλό ακούγεται. Ένας κοντορεβιθούλης που τρώει τα στραγάλια αντί να τα σκορπάει στο διάβα του για να βρει τον δρόμο της επιστροφής. Η ζωή μου έχει γίνει ένας κύκλος. Κάθε μέρα που περνάει είναι ο ίδιος κύκλος και σήμερα δεν έχω κουράγιο να τον ξανακάνω. Τα ίδια έλεγα όμως και χθες, τα ίδια έλεγα και προχθές, τα ίδια έλεγα και πέρσι. Θα χτυπήσει το ξυπνητήρι, θα το σταματήσω, θα σηκωθώ και θα φορέσω το μποξεράκι μου, θα ξύσω τον κώλο μου και θα πάω να πλύνω τα μούτρα και τα δόντια μου. Θα φτιάξω καφέ, θ’ ανάψω ένα τσιγάρο και θ’ ανοίξω το ραδιόφωνο. Θα πάει οκτώ και θα βγω απ’ το διαμέρισμα. Που και που φυτρώνει απ’ τις χαραμάδες μια ηλιαχτίδα και σχηματίζεται στον αέρα μια λεπτή γραμμή σκόνης. Έχω τα μάτια ανοιχτά και κοιτάω το ταβάνι. Απ’ την οροφή κρέμεται ένα παλιό χάρτινο φωτιστικό που απ’ τον καιρό και τον καπνό έχει κιτρινίσει. Σ’ ένα σημείο το χαρτί είναι σκισμένο και μέσα γυαλίζει ο γλόμπος. Ο δευτερολεπτοδείκτης απ’ το ξυπνητήρι ακούγεται σταθερά αγχώδης. Προσπαθώ να γυρίσω στο πλάι και να κλείσω ξανά τα μάτια μου. Ο ήχος απ’ τον δευτερολεπτοδείκτη γίνεται πιο βαθύς και το τέμπο πέφτει αισθητά... Όταν το γρανάζι ακουμπήσει την βελόνα που είναι καρφωμένη στην πλάτη του εφτά το μυαλό μου γίνεται άσπρο. Έχω φριχτό πονοκέφαλο. Ανακάθομαι στην άκρη του κρεβατιού. Θέλω να δώσω μια μπουνιά στο τενεκεδένιο ξυπνητήρι και να το κάνω χίλια κομμάτια όμως κάτι με σταματάει. Θυμάμαι την γιαγιά μου να το κουρδίζει με τα ζαρωμένα χέρια της κάθε βράδυ πριν ξαπλώσει. Μου ‘χει μείνει αυτή η εικόνα στο μυαλό. Καθόταν όπως κάθομαι εγώ τώρα στην άκρη του κρεβατιού της. Τα χέρια της έτρεμαν και το ξυπνητήρι της έπεφτε βαρύ. Έστρωνε τα μαλλιά της και προσπαθούσε να γύρει ήσυχα στο μαξιλάρι για να μην τα ανακατέψει. Ήταν μια ήσυχη γριά ευτυχισμένη μέσα στην επανάληψη της καθημερινότητάς της. Μου ‘λεγε πάντα να έχω υπομονή. Μου ‘λεγε ότι με την υπομονή μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα. Αλλά τι είναι τα πάντα; Εγώ δεν θέλω τα πάντα. Ο χρόνος πάει πακέτο με τις ρυτίδες και το κούρδισμα του ξυπνητηριού μου θυμίζει πως πετάω κάθε μέρα τη ζωή μου στις μασέλες της ρουτίνας. Σηκώνομαι και φοράω ένα μποξεράκι, πηγαίνω στην τουαλέτα και κατουράω. Ανοίγω την βρύση και καθώς ρίχνω νερό στα μούτρα μου κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Φαίνομαι νέος ακόμα. Είμαι κιόλας. Απλά το ξεχνάω πολύ εύκολα. Το πρόσωπό μου στον καθρέφτη είναι κάθε φορά διαφορετικό. Νομίζω ότι κάθε φορά που το αντικρίζω εκπλήσσομαι. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με εκπλήσσει. Ίσως να είναι το κενό που βλέπω μέσα στο βλέμμα μου. Είναι πιο πολύ φόβος παρά έκπληξη. Φόβος. Κλείνω την βρύση και συνεχίζω να παρατηρώ το πρόσωπό μου. Τι υπάρχει εκεί μέσα; Τι κρύβεται κάτω από αυτό το δέρμα; Κενό και φόβος. Κοιτάζω κατευθείαν μέσα στα μάτια. Τα ζυγωματικά, το μέτωπο, την μύτη, το στόμα, τα μαλλιά. Φτύνω στον νιπτήρα και κλείνω το φως. Πηγαίνω στην κουζίνα. Ανοίγω το ντουλάπι με τον καφέ και τα ποτήρια. Παίρνω μια κούπα, βάζω μέσα μια κουταλιά καφέ και γεμίζω τον βραστήρα με νερό. Αφού το νερό βράσει γεμίζω την κούπα και ανακατεύω τον καφέ. Δεν υπάρχει συναίσθηση των πράξεων στην όλη διαδικασία. Όλα γίνονται μηχανικά. Ανάβω τσιγάρο. Προσπαθώ τουλάχιστον το πρώτο να το απολαύσω. Απ’ το δεύτερο και μετά η αίσθηση χάνεται. Γουστάρω να κάνω κυκλάκια με τον καπνό. Τα στέλνω στα πλακάκια του τοίχου και διαλύονται σαν φαντάσματα που αντικρίζουν το είδωλό τους στον καθρέφτη. Προσπαθώ να πετύχω το πλακάκι με την πράσινη μπολντούρα. Τα καταφέρνω. Σκέφτομαι ότι έχω ένα εντελώς άχρηστο ταλέντο. Φυσάω τον καπνό στο ταβάνι και ξεροτανιέμαι. Η ώρα έχει πάει εφτάμιση. Έτσι λέει τουλάχιστον το ρολόι της κουζίνας αν και αυτό ποτέ δεν το εμπιστεύομαι. Ήταν στο σπίτι ήδη όταν μπήκα εγώ. Μάλλον το είχε ξεχάσει ο προηγούμενος ενοικιαστής ή το είχε αφήσει επίτηδες επειδή δεν λειτουργεί σωστά. Το αφήνω εκεί γιατί μου δίνει την αίσθηση ότι επαναστατεί απέναντι σ’ αυτήν την κοινωνική σύμβαση που λέγεται «ώρα». Έχω ανάψει ήδη δεύτερο τσιγάρο. Ήμουν σίγουρος ότι θα το έκανα ασυναίσθητα χωρίς να το πάρω χαμπάρι. Η ζωή μου περνάει ασυναίσθητα. Όλα γίνονται σαν να πρέπει να γίνονται έτσι όπως γίνονται. Ο καπνός σχηματίζει στον αέρα σαύρες. Σαύρες με σιχαμερές ουρές και νύχια. Ρουφάω μια γουλιά ζεστό καφέ. Ο λαιμός μου έχει πιαστεί και περιστρέφω κυκλικά το κεφάλι. Για λίγο με ανακουφίζει. Ανοίγω το ράδιο. Πετυχαίνω ένα πρωινό δελτίο ειδήσεων και αφήνω εκεί την βελόνα. Εχθές το πρωί αυτοκτόνησε κάποιος εργάτης στην Ανατολική Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τον συνεργάτη του, την ώρα που έκανε διάλειμμα και κοίταζε από την πλάκα της νεόδμητης οικοδομής την πόλη να απλώνεται κάτω απ’ το πρώτο φως της ημέρας έκανε ένα σάλτο και βρέθηκε λιωμένος στην άσφαλτο. Ήταν λέει σιωπηλός και σκεφτικός. Σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες του συνεργάτη του χρωστούσε πολλά χρήματα και είχε απελπιστεί. Άφησε πίσω του την γυναίκα του χήρα και την κόρη τους ορφανή. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να τον φανταστώ. Θα ήθελα να πάω στην κηδεία του. Θα ήθελα να παρηγορήσω την γυναίκα του. Θα ήθελα να χαϊδέψω τα μαλλιά της κόρης του και να της δώσω ένα φιλί εκ μέρους του. Κλαίω. Έχω κλειστά τα μάτια και κλαίω. Πότε έκλαψα την τελευταία φορά; Δεν θυμάμαι. Δεν έκλαψα πάντως στην κηδεία του πατέρα μου. Ούτε ένα δάκρυ δεν έχυσα. Κλαίω και μ’ αρέσει. Θέλω να κλάψω με μανία όπως τότε. Τότε που το μίσος μέσα μου έβραζε. Τότε που το μίσος κατοικούσε μέσα μου. Τότε που ήμουν ζωντανός μέσα στην απουσία μου ενώ τώρα είμαι νεκρός. Ο καφές στάζει στο πάτωμα και τα μάτια μου είναι θολά. Το μυαλό μου είναι θολό. Αφήνω την κούπα στο τραπέζι. Ανασαίνω με δυσκολία. Αισθάνομαι εξάντληση. Το τσιγάρο στο τασάκι έχει καεί μόνο του. Σκέφτομαι ότι είναι πιο αξιοπρεπές να καίγεσαι μόνος σου παρά να σε καίνε οι άλλοι. Είναι σίγουρα προτιμότερο να καίγεσαι…

Νύχτωμα

2008-11-12T15:27:00.000+02:00

-γεια σου γιαγιά. Μ’ ακούς; Εγώ είμαι. Ήρθα να σε δω.
-…ήρθες από τόσο μακριά… γιατί τώρα; … κλαις;
-μη φύγεις γιαγιά… λυπάμαι που έγιναν έτσι τα πράματα και…
-ξέρουν οι άλλοι ότι είσαι εδώ; Ξέρουν ότι ήρθες;
-όχι… κανείς… μόνο εσύ και ο Αντρέας. Ήθελα να σε δω.
-που είναι ο Αντρέας μου τώρα;
-έξω είναι γιαγιά. Του ‘πα να μας αφήσει λιγάκι μόνους.
-γιατί;
-…
-για να μη σε δει να κλαις; Γιατί ήσουν τόσο εγωιστής παιδί μου;
-…
-μόλις μάθαμε ότι έφυγες έγινε χαλασμός. Ο πατέρας σου σε έψαχνε. Θα πας να δεις τον πατέρα σου;
-όχι γιαγιά.
-στο ζητάω σαν χάρη. Κάνε μου αυτήν την τελευταία χάρη και πήγαινε να τον βρεις. Τον γέρασες τον πατέρα σου.
-σ’ αγαπώ γιαγιά. Συγγνώμη.
-ήξερα ότι θα ‘ρθεις. Μέσα μου το ήξερα και σε περίμενα. Τώρα πια μπορώ να τελειώσω. Σήμερα θα με πάρει... Έχεις ένα κέρμα; Βάλτο μου εσύ στο χέρι και φύγε. Μη με δεις ξεψυχισμένη. Δεν θέλω να με δεις ξεψυχισμένη. Μόνο δώσε μου ένα κέρμα για τον βαρκάρη.
-μη με διώχνεις γιαγιά.
-έχεις ένα κέρμα; Δώσ’ το μου εδώ να πάρεις την ευχή μου.
-…
-σκούπισε το κλάμα και φύγε. Θέλω να βρεις τον πατέρα σου. Να έχεις την ευχή μου παιδί μου…

Τρέχω σαν τον σκύλο. Τρέχω σαν αλήτης. Εξόριστος. Τρέχω σαν κάποιον χωρίς πρόσωπο. Μέσα μου το μίσος βράζει. Μέσα μου το μίσος βράζει. Μέσα μου το μίσος. Όλα έγιναν ερήμην μου εδώ κάτω. Ήμουν μια ζωή απών και κατά κάποιον τρόπο παρών αλλά χωρίς ν’ ακουμπάω. Μάλλον αυτή είναι η σωστή περιγραφή. Παρών χωρίς ν’ ακουμπάω. Παράλυτος. Ή ανάπηρος με ακρωτηριασμένα χέρια. Ή μουγγός με την γλώσσα κομμένη από την ρίζα. Ή ακόμη χειρότερα τραυλός, καταδικασμένος στην ασυνεννοησία. Ή μήπως ήμουν σαν κάποιον χωρίς πρόσωπο. Απλά διάφανος, απλά ασήμαντος, απλά… μέσα μου το μίσος. Τρέχω και τα δάκρυά μου καίνε. Όποιον ακουμπήσουν θα του κάνουν τρύπες, σαν μια λάβα που καταπίνει τα πάντα. Το μόνο αληθινό. Τα δάκρυα μου που καίνε. Φτάνω στην θάλασσα. Η ανάσα μου είναι γρήγορη, βγαίνει από μέσα. Είναι βαθιά. Γρήγορη και βαθιά. Μακάρι να ‘ταν έτσι η ζωή μου. Γρήγορη και βαθιά σαν μια ανάσα. Ούτε καν αυτό δεν είναι. Η ζωή μου είναι μια απουσία. Μια απουσία ξερή στο απουσιολόγιο του φυτού της τάξης. Μια απουσία μιας ώρας. Ο καθηγητής παίρνει το απουσιολόγιο στα χέρια. Βλέπει την απουσία μου. Ρίχνει μια ματιά στην τάξη, σφίγγει τα χείλη και βγάζει έναν ήχο σαν κλανιά. Έπειτα ακουμπάει το απουσιολόγιο στην έδρα και το κλείνει. Αυτό είναι η ζωή μου. Η μικρή γελοία λέξη «απών», στο αναλώσιμο απουσιολόγιο του φυτού της τάξης. Μέσα μου το μίσος βράζει. Τα δάκρυά μου ζωντανεύουν την σκοτωμένη θάλασσα. Η θάλασσα είναι καφέ σαν τα σκουλίκια στο χώμα που τρώνε την γιαγιά μου και τα δάκρυά μου την ζωντανεύουν. Κάνουν την καφέ θάλασσα να κυματίζει και να παίρνει σχήματα σαν να κάνεις μπανιστήρι μέσα από καλειδοσκόπιο. Τα φώτα στο βάθος είναι κίτρινα σαν πυρετός. Άντρες με παλτά καπνίζουν και περπατάνε αργά αγκαζέ με κάποια συντροφιά.
Δεν περιμένω κανείς να δώσει σημασία.
Είμαι μία απουσία.
Μες στο ξημέρωμα τα φώτα σβήνουν, όπως θα σβήνει αυτήν την ώρα και η γιαγιά. Το άστρο ξεθωριάζει. Είναι το ίδιο άστρο που έβλεπα εχθές μέσα απ’ το παράθυρο του τραίνου. Το ίδιο τρεμουλιαστό φοβισμένο άστρο. Το άστρο είναι τόσο χεσμένο απ’ τον φόβο όσο και η ψυχή μου. Το φως της ψυχής μου σβήνει μπαίνοντας η μέρα. Το πρόσωπό μου χάνεται ξανά μπαίνοντας η μέρα. Δεν τρέχω πια μπαίνοντας η μέρα. Πηγαίνω ήσυχα όπως ο κόσμος. Κοιτάζω κάτω και ίσια. Κάτω και ίσια ως τον τερματικό σταθμό. Ως τον σταθμό που το λεωφορείο αποσυμπιέζει τον αέρα απ’ τα φρένα και σβήνει την μηχανή. Θα ‘θελα να ‘μουν καταρράκτης. Μια σκέτη απώλεια κι όμως ο κόσμος να με χαζεύει. Να μη ζητάει τίποτα από ‘μένα, μόνο να χαζεύει. Καμία εκμετάλλευση, καμία χρησιμότητα κανένα δούναι και λαβείν. Μόνο μια σχέση αμφίρροπη χωρίς συναλλαγή. Όποτε θέλω να μιλάω κι όποτε θέλω να σιωπώ και κανείς να μη λέει τίποτα. Καμιά διαμαρτυρία, κανένα δελτίο παραπόνων. Μέσα μου το μίσος βράζει κι όμως περπατάω αργά όπως ο κόσμος και κοιτάζω κάτω και ίσια. Δεν θα τον ψάξω. Όχι. Δεν θα τον ψάξω. Κι ας πάει χαμένη η ευχή της γιαγιάς. Χαμένη… όπως το φτερούγισμα μιας πεταλούδας που δεν μπορεί να προκαλέσει σεισμό στην άλλη άκρη του κόσμου. Όπως ήρθα, θα φύγω και πάλι. Θα μπω το βράδυ στο τραίνο, θα δω το φως του φοβισμένου άστρου να τρεμοπαίζει μέσα στον ουρανό της νύχτας. Θα δω τον κόσμο βιαστικό ν’ αποβιβάζεται στους επαρχιακούς σταθμούς. Κάποιους κάποιοι θα τους περιμένουν και θα τους αγκαλιάσουν μόλις κατέβουν, κάποιοι θα καλέσουνε ταξί ανάβοντας τσιγάρο και κουμπώνοντας το παλτό τους. Εγώ μόλις φτάσω στο τέρμα της γραμμής θ’ αρχίσω να τρέχω. Μέσα στην νύχτα τρέχω σαν τον σκύλο. Τρέχω σαν αλήτης. Εξόριστος. Τρέχω σαν κάποιον που δεν έχει πρόσωπο.

-Αντρέα…
-αυτό ήταν;
-αυτό ήταν… κοίτα εδώ… κρατάει ένα κέρμα.
-…
-ήταν εδώ ο άλλος εχθές; Τον κάλεσες εσύ;
-…
-καταραμένος να ‘ναι…

Danae

2008-10-31T15:33:00.001+02:00

Φάε το φαΐ σου μωρό μου
Δεν μπορώ μπαμπά
Δανάη… φάε το φαΐ σου
Χόρτασα μπαμπά
Αύγουστος. Η άσφαλτος καίει. Ένα λείψανο σέρνει τα κοκαλιασμένα του πόδια στην πλατεία. Κόκαλα και πέτσες. Μαλλιά κοντά. Ζητιανεύει απ’ τους περαστικούς χρήματα. Έχετε ένα ευρώ παρακαλώ; Σας περισσεύει μήπως ένα ευρώ; Ο κόσμος περνάει αδιάφορος και βιαστικός. Κάποιοι κοιτάζουν καχύποπτα, κάποιοι με απαξίωση, κάποιοι με αηδία, κάποιοι με συμπόνια. Δεν είναι ότι δεν έχουν χρήματα, είναι ότι βαριούνται να βάλουν τα χέρια στις τσέπες. Κάποιος ευσεβής κύριος λέει, καλό θα σου κάνω αν δεν σου δώσω λεφτά και ανοίγει το βήμα του. Η Δανάη σκέφτεται, καλό ε; και κάνει μια γκριμάτσα σαν χαμόγελο. Πόσο πιο αναξιοπρεπώς μπορεί να πεθάνει ένας άνθρωπος ήδη πεθαμένος; Έξω έχει σαράντα βαθμούς, η Δανάη φοράει μακρυμάνικο και τρέμει.
Θέλεις παγωτό; Δανάη θέλεις παγωτό μωρό μου;
Όχι μπαμπά
Θέλεις κέηκ;
Θέλω να πάμε σπίτι μπαμπά
Οκτώβριος. Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που μπόρεσε να βρει ηρωίνη ανοίγοντας τα πόδια της. Ούτε οι γέροι ναύτες δεν την κοιτάζουν. Μάτια θολά και μαύρα. Πρέπει να έχω γίνει αόρατη. Πρέπει να έχω γίνει αέρας. Αν δεν πονούσα σίγουρα θα πίστευα ότι έχω γίνει αέρας και σκόνη. Πρέπει να γράψω ένα σημείωμα να με αποτεφρώσουν, δεν θέλω να γίνουν όλα τα σκουλήκια της γης τζάνκια. Λέω αστεία. Άραγε γελάω; Αν με κοιτάξω σ’ έναν καθρέφτη τι θα δω; Άραγε θα με δω; Εκκλησία Αγίου Δημητρίου. Το κουτάκι του κουτσού είναι γεμάτο. Το χέρι της Δανάης άδειο. Μπαμπά πονάω. Βοήθησέ με.
Τον λογαριασμό παρακαλώ, Δανάη γιατί κλαις;
Δεν είναι τίποτα μπαμπά
Φόρα το παλτό σου μωρό μου, πάμε σπίτι
Σ’ αγαπώ μπαμπά
Νοέμβριος. Το αυτοκίνητο διασχίζει έναν επαρχιακό δρόμο με λεύκες. Σταματάει μετά από ώρα μπροστά στην πύλη ενός νεοκλασικού κτιρίου. Κάποιος ανοίγει την καγκελόπορτα. Μιλάει με τον πατέρα της Δανάης. Το αυτοκίνητο συνεχίζει μερικά ακόμα μέτρα και σταματάει, η Δανάη αποβιβάζεται. Κάποιος της δίνει το χέρι. Ο Μάρκος είναι ένας καλόκαρδος άνθρωπος. Βοηθάει πάντα όλους τους τροφίμους και τους αντιμετωπίζει σαν ανθρώπους ζωντανούς ακόμα. Του έχουν βγάλει το παρατσούκλι «ο ευαγγελιστής». Της Δανάης της αρέσει ο κήπος με τις μηλιές. Στο βάθος φαίνονται οι σκεπές του ορεινού χωριού. Μόλις μπήκε ο χειμώνας όλες οι καμινάδες άναψαν. Η Δανάη με κλειστά μάτια βλέπει κάτω απ’ τις σκεπές μωρά να παίζουν με τις γιαγιάδες τους, νοικοκυρές να παρακολουθούν τηλεπαιχνίδια, εργάτες να επιστρέφουν απ’ την δουλειά και να κρεμάν το παλτό τους στον καλόγερο, χύτρες να βράζουν με φασόλια, μαθητές να γράφουν στα μπλε τους τετράδια και έπειτα κοιτάζει τις μπλε τρύπες στα χέρια της.
Δεν βρέχει πολύ, θέλεις να περπατήσουμε ή να πάρουμε ταξί;
Όπως θες εσύ μπαμπά
Ε τότε ας περπατήσουμε λιγάκι, ε; τι λες;
Ναι μπαμπά
Μάρτιος. Σαν σκιά ζει μέσα στο κέντρο. Σταμάτησε αμέσως τα βελάκια αλλά παίρνει χάπια. Ο Μάρκος φοβάται γι’ αυτήν, δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι θ’ αντέξει. Η Δανάη κάνει βόλτες μόνη της και δεν μιλάει πολύ. Μπορεί και περπατάει εύκολα τώρα. Φαίνεται δυνατή όμως είναι εσωστρεφής. Η Δανάη δεν γελάει ποτέ. Ο πατέρας της περνάει και την παίρνει με τ’ αυτοκίνητο. Την επισκεπτόταν κάθε Σαββατοκύριακο όλο αυτόν τον καιρό, της έφερνε συνέχεια CD και βιβλία, καθόταν όλη μέρα μαζί της κουβεντιάζοντας και μόλις βράδιαζε επέστρεφε στην πόλη.
Ποιο έργο θέλεις να δούμε σήμερα μωρό μου;
Όποιο θες εσύ μπαμπά
Να δούμε τον Forrest Gump;
Αυτός είναι βλάκας μπαμπά
Χαχα
Χαχα

Caroline

2008-10-29T19:37:00.001+02:00

26/02
Αγαπητή Καρολίνε Ρόλινγκερ,
σας γράφω σήμερα αυτό το γράμμα γιατί αύριο δεν θα ζω. Την πρώτη φορά που σας αντίκρισα τα μάτια μου θόλωσαν από την ομορφιά σας, τα ρουθούνια μου έσπασαν από την ευωδία σας, η γλώσσα μου στέγνωσε προσπαθώντας να σβήσει με το σάλιο της την επιθυμία μου. Αγαπητή μου Καρολίνε, δεν μπορώ να ζήσω πλέον μακριά σας. Χρειάζομαι την μορφή σας, χρειάζομαι την αύρα σας. Δεν είναι μόνο η λάμψη του προσώπου σας, δεν είναι μόνο το θελκτικό κορμί σας, δεν είναι οι σαγηνευτικές κινήσεις σας, είναι όλο το πακέτο μαζί. Μπορεί να είστε μια επιστήμων και ‘γω ένας απλός μεροκαματιάρης υδραυλικός όμως σας το λέω, έχω μεγάλη κατανόηση και εκτίμηση για τις τέχνες και τα γράμματα. Αγαπητή μου Καρολίνε σας ικετεύω, αφήστε με να μπω στην ζωή σας, αφήστε με να χαϊδέψω τις πλεξούδες των μαλλιών σας και την περιοχή πίσω από τ’ αφτιά σας. Είμαι ένας πολύ ρομαντικός άνθρωπος και είναι κρίμα να πεθάνω, όμως το έχω πάρει απόφαση. Σας δίνω διορία είκοσι τέσσερις ώρες από την στιγμή που θα πάρετε το γράμμα αυτό για να μου απαντήσετε. Αν δεν λάβω κάποιο μήνυμά σας τότε θα κρεμαστώ στην πρώτη αερογέφυρα που θα συναντήσω μπροστά μου για να γνωρίσει το δράμα και τον έρωτά μας όλος ο ντουνιάς. Σας ικετεύω Καρολίνε, σας ικετεύω, δώστε μου επιτέλους μια ευκαιρία να μπω στην ζωή σας. Έχετε διορία μέχρι αύριο τα μεσάνυχτα να μου απαντήσετε Καρολίνε, η ζωή μου κρέμεται στα χέρια και στα λόγια σας. Μην με αφήσετε να χαραμιστώ. Δώστε μου μια ευκαιρία. Θα κάνετε και οικονομία μαζί μου. Όλα τα μερεμέτια του σπιτιού εγώ θα σας τα κάνω, δεν θα χρειαστεί να πληρώσετε ούτε ένα σέντ μαζί μου. Αρχόντισσα θα σας έχω, σαν την μαντάμ Σουσού, -ή μήπως Σίσσυ;- θα ζείτε μαζί μου.
Ικετευτικά
Για πάντα δικός σας
Μπάμπης

27/02
Άκου Μπάμπη,
μη κάνεις καμιά μαλακία και πας και κρεμαστείς, ικανό σε έχω, ίσως γιατί θα νομίζεις ότι μετά θα ζήσεις για να δεις την αντίδρασή μου. Συγγνώμη που σε μιλάω και στον ενικό, αλλά εμένα μ’ αρέσουν τα σταράτα λόγια. Είμαι σε άλλη φάση, δεν μπορείς να με καταλάβεις αν και στο είπα χίλιες φορές. Δεν την βρίσκω μαζί σας, μ’ αρέσουν οι γυναίκες. Όταν σε πρότεινα να κάνουμε τριπλέτα μαζί με την Άννα κώλωσες. Τώρα τι θες; Δικιά σου δεν μπορείς να μ’ έχεις και άσε τους τύπους και τις μαλακίες. Και επίσης σε είπα εκατό φορές, επειδή έβγαλα ένα ΙΕΚ δεν σημαίνει ότι είμαι και επιστήμων. Σταμάτα να με ρεζιλεύεις στον κόσμο, όχι τίποτε άλλο, αλλά θα νομίζουν ότι είμαι και κανά ψώνιο. Σταμάτα λοιπόν να ψάχνεις γι’ αερογέφυρες και μαλακίες και κοίτα να βρεις κανά καλό κορίτσι που γουστάρει περισσότερο τα εξογκώματα. Ωραίο παιδί είσαι, φτιαγμένος οικονομικά είσαι, είσαι βέβαια και μαλάκας αλλά δεν είσαι και ο μόνος. Ελπίδες έχεις για να βρεις γυναίκα αλλά εμένα ξέχνα με, η Καρολίνε είναι για άλλα γούστα.
ΥΓ: Η βρύση μου στάζει, όταν λείπω από το σπίτι, πέρνα από την κυρα-Ειρήνη να σε δώσει τα κλειδιά, ν’ ανέβεις να την φτιάξεις.
Φιλικά
Καρολίνε

28/02
Αγάπη μου,
μου επιτρέπεις φαντάζομαι να απευθύνομαι στον ενικό. Αγάπη μου, δεν χορταίνω να το λέω και να το φωνάζω. Σε αγαπάω. Καρολίνε είσαι η γυναίκα της ζωής μου! Και τι δεν θα έδινα να γίνω γυναίκα και να ξαπλώσω μαζί σου ιδιωτικά. Είμαι έτοιμος να κάνω μέχρι και αλλαγή φύλου για την πάρτη σου. Μόνο πες μου πόσο μεγάλα βυζιά προτιμάς να έχω. Είμαι έτοιμος να το κάνω για να πλαγιάζω μαζί σου, θα αλλάξω και την φωνή μου, θα τροχίσω και την γλώσσα μου σαν τον λύκο στο παραμύθι με τ’ αρνάκια –ή μήπως ήταν κατσικάκια;- και θα σου γλυκομιλάω. Ξέρω, ξέρω …πονηρή, για ‘σένα η γλώσσα παίζει ρόλο σημαντικό αλλά θα πω στον τροχιστή να την προσέξει, μήπως θες να την κόψω και στην άκρη να γίνει διχαλωτή σαν του φιδιού; Ε; Αμαρτωλή μου αγάπη εσύ! Θα πάω και θα ψωνίσω ροζ ρουχαλάκια, μέχρι και ροζ φόρμα εργασίας θα αγοράσω για να αισθανθώ τόσο γυναίκα ώστε να μπορέσω να σε κατακτήσω. Σε λατρεύω αγάπη μου!
ΥΓ: Η βρύση είναι μπόμπα, την άλλαξα ολόκληρη την μπαταρία, είχε σαπίσει το λαστιχάκι. Έφτιαξα και τον θερμοσίφωνα της κυρα-Ειρήνης.
Σε λατρεύω
Η γυναίκα σου
Μπάμπης

29/02
Μπάμπη,
καταρχάς ευχαριστώ για την βρύση, η μπαταρία δεν είναι του γούστου μου αλλά την δουλειά της την κάνει. Μπάμπη, σταμάτα να με πρήζεις, δεν γουστάρω ημιτασιόν έρωτες και λέλουδα. Εγώ είμαι αντράκι, ακόμα και γυναίκα να γίνεις δεν θα την βρίσκω μαζί σου, δυο κοκόρια σ’ ένα κοτέτσι δεν χωράνε, έτσι δεν λένε οι χωριάτες; Για να το λένε κάτι θα ξέρουν. Λοιπόν, μην κάνεις λοιπόν καμιά μαλακία και πας και κόψεις το πουλί σου. Σε γλίτωσα από τις αερογέφυρες, να μην παλεύω τώρα να σε γλιτώσω κι απ’ τα νυστέρια. Μπάμπη, μη με πρήζεις άλλο, βαρέθηκα τις ερωτικές σου εξομολογήσεις. Δεν είμαι ρομαντικό άτομο. Είμαι μια ναζί. Ξέρεις άλλωστε ότι ο πατέρας μου ο μακαρίτης ήταν απ’ το Λάιπτσιχ. Μην παίζεις μαζί μου. Είμαι επικίνδυνο άτομο. Είμαι ανωμαλιάρα. Δεν ταιριάζουμε. Σταμάτα να με κυνηγάς και τρέχα στην Σούλα την κομμώτρια μου λιώνει για την πάρτη σου. Προχθές που πήγα να την ρίξω, μου το εξομολογήθηκε. Λιώνω για τον Μπάμπη με είπε και με ξενέρωσε. Άντε παραιτούμαι από την Σούλα για να σταματήσεις να με πρήζεις. Πήγαινε εκεί να παίξεις με τους ρομαντισμούς και τις τρυφεράδες σου. Παράτα με!
ΥΓ: Μην με ξαναενοχλήσεις
Με στερνούς χαιρετισμούς
Καρολίνε

30/02
Δελτίο ειδήσεων των οκτώ και τέταρτο:
Απαγχονισμένος και ευνουχισμένος βρέθηκε σήμερα τα ξημερώματα στην δυτική έξοδο της πόλης ο Μπάμπης ο υδραυλικός, γνωστός και ως Υδρομπάμπης. Ο αυτόχειρας έδωσε τέλος στην ζωή του αποφασίζοντας να κρεμαστεί στην υπερσύγχρονη γέφυρα που μόλις πριν μια εβδομάδα εγκαινίασε ο υπουργός μεταφορών. Ο Μπάμπης φορούσε κάτω από την ροζ φόρμα εργασίας του ένα σουτιέν μεγάλου μεγέθους γεμισμένο με φρέσκα φρούτα απ’ την λαχαναγορά ενώ στα κωλομέρια του είχε χαράξει τον αγκυλωτό σταυρό. Τέλος στο στριγκάκι του βρέθηκε χειρόγραφο σημείωμα που έγραφε: ακόμα και γυναίκα να μην ήμουνα, για ‘σένα πάλι λεσβία θα γινόμουν. Οι ακροδεξιές οργανώσεις χαρακτήρισαν την ενέργεια καθαρή προβοκάτσια της αριστεράς ενώ το ΚΚΕ από την πλευρά του απέκλεισε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο κάνοντας παράλληλα έκκληση περί σεβασμού των ερωτικών αποκλίσεων. Η γνωστή γκαλερίστρια Κοκό Ψαρέλ χαρακτήρισε την πράξη του Υδρομπάμπη ως ύψιστο καλλιτεχνικό ακτιβισμό και πρότεινε την βαλσάμωση του αυτόχειρα και την έκθεσή του σ’ όλα τα μουσεία σύγχρονης τέχνης του κόσμου ως μέγιστο εξαγώγιμο πολιτιστικό προϊόν.

Ακολουθεί το δελτίο καιρού με τον Λέλο βροχίδη.

Brenda

2008-10-20T21:34:00.001+03:00

Όταν η Μπρέντα έκλαψε επειδή δεν ισιώναν τα μαλλιά της με το πιστολάκι, ευχήθηκα το πιστολάκι να ήταν πραγματικό πιστόλι και έτσι όπως σημάδευε το μέτωπό της ν’ άνοιγε εκεί μια τρύπα και ν’ ανάβλυζε από μέσα ζεστό αίμα. Ευχήθηκα τα δάκρυα της Μπρέντα να πάγωναν και οι αηδιαστικοί λυγμοί της να κόβονταν μια κι έξω. Η Μπρέντα όμως συνέχιζε να ψευτοκλαίει απαρηγόρητη και το πιστολάκι συνέχιζε να κατσιάζει τις τρίχες της. Γαμώτο Μπρέντα, σε γούσταρα πολύ ρε καριόλα και τώρα.... και τώρα είσαι για μένα ένα τίποτα. Εκείνο το βράδυ βγήκα να πάρω αέρα. Είχαμε κανονίσει να πάμε σινεμά αλλά τελικά η Μπρέντα έμεινε μέσα, της είχε χαλάσει η διάθεση, ήταν ένα ψυχολογικό ράκος επειδή την είχε πουλήσει το μαλακισμένο το πιστολάκι. Περπάτησα ως την παραλία και κάθισα να κάνω ένα τσιγάρο. Δεν μπορώ να πω πως ένιωθα σκατά, απλά είχα ξενερώσει εντελώς. Ήταν κάπου 2 η ώρα το βράδυ. Όταν είμαι σε τέτοιες φάσεις και είναι 2 η ώρα το βράδυ πηγαίνω πάντα εκεί, δίπλα στην θάλασσα, ανάβω τσιγάρο και βλέπω τα αυτοκίνητα με τους ξενύχτες να διασχίζουν την παραλιακή οδό. Μετά το τρίτο τσιγάρο είχα χαλαρώσει για τα καλά όταν ήρθε κι έκατσε δίπλα μου εκείνη. Εκείνη μίλησε πρώτη, εγώ τα βαριέμαι αυτά τα θέματα και δεν βγάζω σέντρες. Με ρώτησε αν έχω τσιγάρο. Της έδωσα. Συστήθηκε Κατερίνα. Δεν ξέρω γιατί έκατσε δίπλα μου παρόλο που δεν έδειξα το απαραίτητο ενδιαφέρον. Πρέπει να κατάλαβε ότι δεν είχα όρεξη για πολλά πολλά και για προλόγους και μου το ριξε στα ίσια. Ήθελε λέει να πάμε σπίτι της και να κοιμηθούμε μαζί. Για πρώτη φορά τότε την παρατήρησα καλύτερα. Ήταν λίγο μεγαλύτερή μου μάλλον στα χρόνια. Είχε ωραίο σώμα, ενδιαφέρουσα φάτσα. Ισιώνεις τα μαλλιά σου με πιστολάκι; την ρώτησα. Όχι. Απάντησε. Ε τότε ας πάμε, της είπα και φύγαμε. Έμενε στο κέντρο, σ’ ένα μικρό δυάρι με θέα την θάλασσα. Μόλις μπήκαμε σπίτι άφησε το φόρεμά της να πέσει στο πάτωμα. Έχεις ωραίο κώλο γαμώτο, της είπα. Χαμογέλασε. Το άλλο πρωί είδα ότι στο κινητό μου υπήρχαν 13 μηνύματα και 28 αναπάντητες κλήσεις. Δεν κάθισα να τα διαβάσω ούτε να δω ποιος τηλεφώνησε. Μπορούσα να το φανταστώ εύκολα. Μπορεί να πετάξει το κινητό μου μέχρι την θάλασσα; Ρώτησα την Κατερίνα. Τι μοντέλο είναι; Με ρώτησε με την σειρά της. Nokia 666. Άνετα, είπε.

Γύρισα στο σπίτι κατά τις 3 το μεσημέρι. Η Μπρέντα δεν ήταν εκεί, πράγμα που μ’ έκανε να νιώσω καλύτερα. Ήμουν σίγουρος ότι θα έχει αφήσει ένα σημείωμα κολλημένο με μαγνητάκι στο ψυγείο που θα έγραφε στο διάολο μαλάκα άει γαμήσου ή κάτι τέτοιο. Τελικά το σημείωμα έγραφε άει γαμήσου μαλάκα, στο διάολο. Είχε μαζέψει τα πράγματά της, όχι όμως και τις τρίχες της.

Astrid

2008-10-17T23:47:00.002+03:00

Κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια βρισκόταν και κάπου αλλού. Κάθε φορά που τα άνοιγε, την έκαιγε το κενό. Ποτέ δεν ταξίδευε στο ίδιο μέρος, ήταν θέμα αρχής, ή καλύτερα... ήταν που ο καιρός δεν της έφτανε. Από τις στέπες του Κιργκιστάν στις οροσειρές του Κιλιμάντζαρο και από τις ακτές του Ατλαντικού πετούσε στην κορυφή του Φούτζι. Όμως το αερόστατο που ονειρεύτηκε την περασμένη εβδομάδα ήταν τόσο όμορφο, τόσο κοντινό και ζωντανό. Απογείωση από την αυλή του πατρικού που είχε πουληθεί πριν από τέσσερα χρόνια, κατεύθυνση νότια προς το σχολείο και μετά αμέσως αλλαγή πορείας προς το γηροκομείο, έπειτα από έναν ελλειπή κύκλο γύρω από το πάρκο ξανά ανατολικά προς το κολυμβητήριο και προσγείωση στο πίσω πάρκινγκ.

«Δεν πρόκειται να πισογυρίσουμε, δεν θα σ’ εγκαταλείψουμε μόνο ξένε, θα ανάψουμε το φως στο μοναχικό σου σπίτι».

Όχι άλλο σκοτάδι σας παρακαλώ, το υποσχεθήκατε, όχι άλλες θολές εικόνες, πρόσωπα θέλω όχι μορφές. Θέλω να δω το γκράντ κάνυον της παλάμης σου, τα αυλάκια κάτω απ’ τα μάτια σου, τους μαύρους σου κύκλους όταν χαρμανιάζεις. Θέλω γαμώτο. Θέλω κι αυτό το κενό με πνίγει. Την υγρασία δεν θα την αισθανθώ ποτέ όπως πρώτα, το γέλιο σου ποτέ όπως πρώτα.

«Δεν πρόκειται να φυγομαχήσουμε, δεν θα είσαι έρημος πια ξένε, θα ανάψουμε το φως στο μοναχικό σου σπίτι».

Σταματήστε να υπόσχεστε φως όταν εγώ ακόμα βλέπω σκοτάδι, μη δίνετε σχοινιά στους κρεμασμένους, μη δίνετε καθρέφτες στα φαντάσματα, μη δίνετε ήλιους στα βαμπίρ. Είμαι ένα βαμπίρ. Η γάζα θέλει αλλαγή. Κάποιος να την αλλάξει παρακαλώ. Η γάζα θέλει αλλαγή. Το πετρέλαιο πότισε τους τοίχους, την μυρωδιά αυτή την είχα ξεχάσει και τώρα επιτέλους βλέπω φως. Φως παντού τριγύρω.

«Δεν πρόκειται να σωπάσουμε, δεν θα σε παρατήσουμε μόνο ξένε, θα ανάψουμε το φως στο μοναχικό σου σπίτι».

Μπες ξανά στο αερόστατο. Απογειώνεσαι από το παλιό σου πατρικό. Κάνεις έναν μικρό κύκλο και φτάνεις στο πάρκο και μετά στο κολυμβητήριο. Ήσουν η καλύτερη, η πιο γρήγορη κολυμβήτρια. Το λευκό σκουφάκι ήταν δώρο του παππού, σε έβλεπε απ’ την κερκίδα και χειροκροτούσε. Μπες ξανά στο αερόστατο, πέταξε ψηλά στον παππού, πες του «παππού ευχαριστώ για το λευκό σκουφάκι».

Καταλαβαίνεις ότι πέθανε η γυναίκα σ’ ένα σπίτι, όταν βλέπεις να ξεραίνονται τα λουλούδια του κήπου. Ο κήπος σου χορτάριασε γλυκιά μου. Ποτίζω τώρα τον κήπο σου με όλα μου τα δάκρυα. Σκάβω μια τρύπα, φυτεύω ένα δέντρο. Είναι ήσυχα εδώ, σ’ αρέσει; σσσςςς ήσυχα...

Τετράποδα

2008-10-15T14:41:00.001+03:00

Ο Κίκι κατούρησε βιαστικά την ρίζα του δέντρου ανασηκώνοντας το πίσω αριστερό του πόδι, ενώ ταυτόχρονα μύριζε τα ξερά χόρτα που τον γαργαλούσαν. Δεν πρόλαβε ν’ ανακατέψει το χώμα, όπως συνήθιζε μετά την χοντρή του ανάγκη, όταν η αφεντικίνα του τον τράβηξε βίαια με το λουρί…
-Έλα αγάπη μου γρήγορα! Κοίτα απέναντι, περνάει ένας γλύκας σαν εσένα!
Διέσχισαν τον δρόμο χωρίς να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στα διερχόμενα οχήματα. Στο απέναντι πεζοδρόμιο το ηλικιωμένο ζευγάρι συνταξιούχων που έβγαζε εκείνη την ώρα βόλτα τον δικό του Κίκι, περπατούσε χέρι-χέρι χαζεύοντας τις βιτρίνες…
-Με συγχωρείτε για το θάρρος! Είναι κούκλος!
-Κούκλα θέλετε να πείτε
απάντησε η ηλικιωμένη μ’ ένα πλατύ χαμόγελο
-Αχ πόσο χαίρομαι! Ξέρετε ο Κίκι πλησιάζει τα τρία και ακόμη δεν… ξέρετε… δεν έχει γνωρίσει γυναίκα το χρυσό μου…
-Τι χαριτωμένος που είναι! Η Λαρίτα είναι μεγάλη ντίβα, μας έχει κάνει 7 παιδάκια μέχρι τώρα
-Τι μου λέτε; Αυτό είναι θαυμάσιο! Πόσο θα ήθελα να μου κάνει κι ο Κίκι μου ένα παιδάκι!
-Νομίζω ότι η Λαρίτα μας δεν θα είχε πρόβλημα να τον μυήσει, ο Κίκι φαίνεται καλό παιδί, άλλωστε αυτόν τον καιρό είναι single το πουλάκι μου…
-Αχ μη μου λέτε τέτοια! Υπέροχα! Αλήθεια, μένετε μακριά;
-Όχι καλέ, ένα οικοδομικό τετράγωνο από εδώ, στους επόμενους σηματοδότες, ακριβώς πάνω από το ζαχαροπλαστείο
-Αχ πόσο χαίρομαι! Τι θα λέγατε να περάσουμε μια μέρα με τον Κίκι και… ξέρετε εμείς να πιούμε έναν καφέ και ν’ αφήσουμε τα μικρά μας να γνωριστούν μεταξύ τους
Μέχρι εκείνη την ώρα ο σύζυγος της χαριτωμένης κυρίας εκτός απ’ το να χαμογελάει ευγενικά έμενε αμέτοχος, όμως αποφάσισε να παρέμβει δυναμικά
-Μα φυσικά! Είναι υπέροχη ιδέα, άλλωστε είναι και η περίοδος ξέρετε… η περίοδος των… ορέξεων
γέλασαν όλοι μαζί αμήχανα ενώ ο συνταξιούχος συνέχισε
-Αν δεν έχετε να κάνετε κάτι άλλο σήμερα μια και είναι Κυριακή… εκτός βέβαια αν έχετε σκοπό να χαζέψετε τις βιτρίνες όπως κάνουμε κι εμείς… τότε θα έλεγα να έρθετε ακόμα και τώρα για έναν καφέ. Άλλωστε κοιτάξτε πόσο ωραία παίζουν ήδη τα παιδιά μας
γέλασαν ξανά όλοι αμήχανα και η αφεντικίνα του Κίκι αφού έριξε μια ματιά στα δυο σκυλάκια είπε
-Γιατί όχι! Δεν είναι άσχημη ιδέα! Με λένε Αφροδίτη, εσάς;
-Αφροδίτη! Τι ωραίο όνομα, η θεά του Έρωτα! Εγώ είμαι ο Λάκης
-Και ‘γω η Λία… τα δικά μας ονόματα είναι πιο… μπανάλ
-Λάκης και Λία! Αχ τι ταιριαστά! Και τα δύο ξεκινάν από «Λ»
γέλασαν ξανά όλοι μαζί αμήχανα ενώ είχαν ήδη ξεκινήσει για το σπίτι των «Λ»
-Αλήθεια από πού βγαίνει το Λάκης; Από το Βασίλης;
-Όχι, από το Ανδροκλής
-Και το Λία;
συνέχισε να ρωτά η Αφροδίτη αμήχανα για να σπάσει ο πάγος
-Από το Ανωμαλία!
πετάχτηκε με τρανταχτά γέλια ο Λάκης. Γελάσανε όλοι μαζί με την καρδιά τους ενώ είχαν ήδη φτάσει στην κεντρική είσοδο της οικοδομής. Το χολ της εισόδου ήταν πολύ περιποιημένο, μαρμάρινες πλάκες διαφόρων αποχρώσεων του πράσινου και του άσπρου, μεγάλοι καθρέφτες και γλάστρες με πλατύφυλλα φυτά
-Αχ μούρλια είστε εδώ!
-Ελάτε ελάτε, μη μας κολακεύετε τώρα
ο Λάκης κάλεσε το ασανσέρ, ο θάλαμος κατέβηκε, μπήκαν όλοι μέσα και πάτησε το κουμπί 3. Το ασανσέρ ανέβηκε αθόρυβα ενώ έπαιζε σε πολύ χαμηλή ένταση κλασική μουσική. Η Λαρίτα κουνούσε όλη την ώρα ανυπόμονα την ουρά της ενώ ο Κίκι μύριζε με ενθουσιασμό τα οπίσθιά της
-Αχ δεν το πιστεύω!
αναφώνησε η Αφροδίτη αναστατώνοντας προς στιγμήν το ζεύγος των συνταξιούχων
-Μόλις διαπίστωσα ότι και το όνομα της Λαρίτα αρχίζει επίσης «Λ»!
γέλασαν όλοι μαζί ξανά
-Μην νομίζετε ότι το κάναμε επίτηδες
είπε η Λία
-…συνέβη εντελώς τυχαία!
το ασανσέρ σταμάτησε στον τρίτο και ο Λάκης άνοιξε την πόρτα κρατώντας την μέχρι να βγουν όλοι έξω. Η Λαρίτα έτρεξε στην πόρτα του διαμερίσματος και περίμενε κουνώντας την ουρά της ενώ ο Κίκι δεν ξεκολλούσε από τον πισινό της. Για πρώτη φορά αντίκριζε η Αφροδίτη την κατακόκκινη βάλανο του Κίκι να έχει πεταχτεί έξω. Ο Λάκης έβγαλε τα κλειδιά από την τσέπη του και άνοιξε την βαριά πόρτα ασφαλείας. Η Αφροδίτη έμεινε άφωνη μόλις αντίκρισε το σαλόνι με τους βελούδινους καναπέδες, τις μεταξωτές κουρτίνες και τα χειροποίητα χαλιά
-Ουάου! Είναι πραγματικά ψώνιο!
η Λία χαμογέλασε πιάνοντάς την από την μέση
-Έλα καλή μου πέρασε, η Λαρίτα με τον Κίκι έχουν ήδη εξαφανιστεί για να κάνουν την δουλειά τους… κάθισε και θα σου φέρω κάτι να δροσιστείς
Ο Λάκης είχε πάει μάλλον στην τουαλέτα και η Αφροδίτη είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα κοιτάζοντας και θαυμάζοντας μια τους αυθεντικούς πίνακες ζωγραφικής, μια το τεράστιο πιάνο με την ουρά, μια την βιβλιοθήκη με τους δερματόδετους τόμους, μια τα έπιπλα αντίκες αναφωνώντας όλη την ώρα
-Ουάου, Ουάου, Ουάου!
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε η φωνή της Λίας από το βάθος
-Καλή μου; Πως τον πίνεις τον καφέ σου; Ή μήπως επιθυμείς αρωματικό τσάι;
-Θα πάρω καφέ Λία μου, εκτός κι αν θέλετε εσείς να πιείτε τσάι, οπότε θα σας κάνω κι εγώ παρέα
-Ωραία, θα κάνω τσάι για όλους μας τότε, μας το έφερε μια φίλη μας από την Ταϊλάνδη
-Θαυμάσια!
Η Λία ετοίμασε τα ροφήματα, τοποθέτησε την μεγάλη κανάτα στο κέντρο του ασημένιου δίσκου και περιμετρικά τα πορσελάνινα φλιτζάνια. Πήγε στο σαλόνι και πρόσφερε στην Αφροδίτη το ζεστό ρόφημα αφού κάθισαν στον πολυτελή καναπέ
-μμμ είναι υπέροχο…
Την ώρα εκείνη στο σαλόνι πλησίαζε κι ο Λάκης αφού είχε αδειάσει την φούσκα του και είχε φρεσκαριστεί στην τουαλέτα. Ο θαυμασμός της Αφροδίτης όμως, που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε σταματήσει να περιεργάζεται τα σπάνια αντικείμενα και τα έργα τέχνης, έμελε να γίνει φρίκη. Ο Λάκης ήταν ολόγυμνος, με εξαίρεση την μαύρη δερμάτινη μάσκα που φορούσε στο πρόσωπο. Φαινόταν ερεθισμένος και με τα ζαρωμένα χέρια του έτριβε τα μπούτια και την κοιλιά του
-Τι κακόγουστο αστείο είναι αυτό; Κίκι! Έλα αγάπη μου, φεύγουμε!
-Ο Κίκι την έχει καταβρεί, δεν πρόκειται να ξεκολλήσει από το μουνί της Λαρίτα εύκολα και η πόρτα είναι κλειδωμένη, δεν πρόκειται να πας πουθενά
-Αστυνομία! Κυρία Λία βοήθεια!
η Λία άρχισε να ξεντύνεται, με μια κίνηση έλυσε το φόρεμά της, ενώ από κάτω δεν φορούσε τίποτα, στις ρώγες της και στον ρυτιδιασμένο της αφαλό είχε πίρσινγκ ενώ απλώνοντας το χέρι της στο σκρίνιο έβγαλε από το ντουλαπάκι έναν χοντρό βούρδουλα
-Τι είναι αυτά τα πράγματα γαμώτο! Που έμπλεξα!
-Θα διασκεδάσουμε όλοι μαζί, πιες ακόμα λίγο τσάι, αν και νομίζω ότι δεν χρειάζεται, στην αρχή όλοι φωνάζουν και βρίζουν, όμως μετά το απολαμβάνουν μαζί μας
-Τι λέτε ρε ανώμαλοι; Θα πάρω τηλέφωνο την αστυνομία! Ανώμαλοι! Ε ανώμαλοι!
ο Λάκης και η Λία κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και γέλασαν
-Αφέντρα μου τι λέει; Αστυνομία; Χαχαχα…
-Φόρεσε την ζώνη με τον βοϊδομάτη και έλα να την γδύσουμε
-ΑΑΑ! Αστυνομία! Βοήθεια!
η Αφροδίτη άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε το κινητό της τηλέφωνο όμως σήμα μέσα στο διαμέρισμα δεν είχε
-Κίκι! Κίκι! Έλα αγάπη μου! Η μαμά σε χρειάζεται! Κίκι!
το ζεύγος των συνταξιούχων, με βρομερά σάλια στο στόμα και μυρωδιά θανατερή είχε ακινητοποιήσει την Αφροδίτη, μη μπορώντας πια να αντιδράσει και είχε αρχίσει να την γδύνει. Η νεαρή γυναίκα σοκαρισμένη και φοβισμένη έκανε σπασμωδικές κινήσεις για να γλιτώσει από τα χέρια του έκφυλου ζευγαριού όμως εις μάτην. Οι δυο συνταξιούχοι την είχαν γδύσει και βεβήλωναν με τα λεκιασμένα χέρια τους την απαλή της επιδερμίδα, χουφτώνοντας το στήθος και το αιδοίο της. Η Αφροδίτη δεν ήξερε πλέον αν είναι ακόμη ξύπνια ή αν όλα αυτά είναι ένας ελεεινός εφιάλτης. Δεν άκουγε την φωνή της αφού στο στόμα της ήταν σφηνωμένος ο βοϊδομάτης της Λίας, την είχαν στήσει στα τέσσερα και από πίσω ο Λάκης χάιδευε με την μισόσκληρη στύση του τον καλλίγραμμο πρωκτό της. Η μάσκα του είχε γεμίσει σάλια και μέσα απ’ την μασέλα του έσταζαν στην πλάτη της Αφροδίτης. Το δωμάτιο ξαφνικά σκοτείνιασε κι ένα πολύ παράξενο φως έλουσε τον χώρο, στους τοίχους και στα ταβάνια φωσφόριζαν οι λέξεις «Ο ΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΛΑΓΝΕΙΑΣ» και σε μια μεγάλη οθόνη που κατέβηκε από το ταβάνι εναλλάσσονταν εικόνες με ερπετά και γυναίκες. Το άλλο πρωί η Αφροδίτη άνοιξε τα μάτια της, ήταν ακόμα γυμνή και πονούσε παντού. Το κορμί της βρομούσε ενώ ο Κίκι ήταν δίπλα της και της έγλειφε την μύτη. Τον πήρε αγκαλιά και τον έσφιξε κλαίγοντας. Τον χάιδευε και έκλαιγε με αναφιλητά όταν παρατήρησε ότι στο κολάρο του κρεμόταν μια χάλκινη ταμπελίτσα με τ’ όνομα «Λάρυ»…

Mellow

2008-10-09T00:26:00.002+03:00

Το γήπεδο είχε γεμίσει. Όχι ότι ήταν κάποιο σπουδαίο παιχνίδι, ούτε ότι το Basket ανήκε στις κατεξοχήν προτιμήσεις του φιλοθεάμονος κοινού, όμως για κάποιον απροσδιόριστο λόγο εκείνο το απόγευμα δεν έπεφτε κουκούτσι. Από το ζέσταμα των παικτών φαινόταν κιόλας η τραγική διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των δύο ομάδων. Από την μια μεριά οι ΗΠΑ με όλα της τ’ αστέρια να βαράνε τρίποντα και να κάνουν καρφώματα για την πλάκα τους και από την άλλη οι καχεκτικοί, αρτσούμπαλοι Ιρακινοί, που από την πείνα τους έπεφταν τα σορτς στα γόνατα. Η ομάδα Basket του Ιράκ έπαιρνε για πρώτη φορά μέρος σε ολυμπιακό τουρνουά και τα είχε χαμένα. Στην πρώτη περίοδο είχε καταφέρει να σκοράρει μόνο ένα δίποντο σε αντίθεση με τους Αμερικάνους, που παίζοντας στο ρελαντί είχαν πάρει είκοσι πόντους κεφάλι. Ο προπονητής της εθνικής ομάδας Basket του Ιράκ, πρώην παίκτης μιας γερμανικής ομάδος μικρομεσαίου βεληνεκούς, είχε ξεσκίσει τις φωνητικές του χορδές δίνοντας οδηγίες για την σωστή ανάπτυξη της άμυνας ζώνης και για τα διάφορα συστήματα όμως η ομάδα του δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια της. Άλλωστε τι μπλοκ να βγάλεις στο νέο υπεραστέρι της Αμερικής, τον Μάικ Τζόνσον, με ύψος 2,17μ. και 148 κιλά; Ο Μάικ εκείνη το απόγευμα είχε απίστευτη ρέντα. Τρίπλες, σουτ, ριμπάουντ, καρφώματα, κλεψίματα, ήταν μέσα σε όλες τις φάσεις και όλα του έβγαιναν με απίστευτη ευκολία. Η γυναίκα του Μάικ, πρώην μοντέλο μιας γνωστής εταιρείας εσωρούχων καθόταν ψηλά στις κερκίδες και πότε χειροκροτούσε, πότε έβαφε τα νύχια της, πότε έβγαζε φωτογραφίες με το κινητό της και πότε έστελνε sms, προσπαθώντας να καταπολεμήσει την ανία της μέχρι να τελειώσει το ματς. Η κόρνα του ημιχρόνου έστειλε τις ομάδες στα αποδυτήρια με μια διαφορά 38 πόντων. Το Ιράκ μόλις που είχε καταφέρει να πετύχει διψήφιο αριθμό πόντων και οι Αμερικάνοι συνέχισαν να κάνουν χαβαλέ επιχειρώντας σουτ τριών πόντων από το κέντρο του γηπέδου και εντυπωσιακά ανάποδα καρφώματα με σπάσιμο της μέσης. Ο Σελήμ δεν είχε πάρει ούτε λεπτό συμμετοχής στις δύο πρώτες περιόδους και για να λέμε την αλήθεια δεν θα τον είχε πειράξει καθόλου αν δεν είχε αντικρύσει λίγο πριν την λήξη του ημιχρόνου εκείνη την ξανθιά κουκλάρα στις κερκίδες του γηπέδου να παίζει με το κινητό της και να κουνά ρυθμικά τα χέρια της. «Αυτή είναι γυναίκα για την πάρτη μου ρε πούστη μου» είχε σκεφτεί ο Σελήμ κοιτώντας τα ασπριδερά του νύχια και ξύνοντας τον κώλο του μπαίνοντας στα αποδυτήρια του ολυμπιακού σταδίου. Ο προπονητής του Ιράκ ακουγόταν μέχρι έξω όταν για ακόμα μια φορά ξέσκιζε τον λαιμό του σχεδιάζοντας με τον μαρκαδόρο πάνω στον πίνακα τα διάφορα συστήματα τονίζοντας στον κάθε παίκτη ξεχωριστά τον ρόλο του μέσα στο παιχνίδι. Εκείνη την ώρα στην απέναντι μεριά του διαδρόμου ο Μάικ δάγκωνε ένα twix και κατευθυνόταν στις τουαλέτες για ν’ αδειάσει την ουρήθρα του ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στον χώρο που οι άραβες άκουγαν τον τρελαμένο προπονητή τους να φωνάζει. Ο Μάικ κοντοστάθηκε, στράβωσε το στόμα του και συνέχισε τον δρόμο του πετώντας το περιτύλιγμα του twix κάτω.

Οι ομάδες ετοιμάζονταν για την τρίτη περίοδο όταν ο Σελήμ πήγε στον προπονητή του και του ‘πε «άκου κόουτς, είμαι σε μέρα σήμερα το νιώθω, η ομάδα χρειάζεται σουτέρ και ο Χασάν έχει κωλόχερο, δεν του βγαίνει τίποτα, άσε με κόουτς να μπω και θα τον σβήσω τον Μάικ». Ο κόουτς είναι αλήθεια ότι σάστισε. Ήθελε να πει «τι λες ρε τσαλαπετεινέ Σελήμ με το κόκκινο λοφίο στο κεφάλι, καραγκιόζη Σελήμ, Σελήμ μαλάκα» αλλά δεν είπε τίποτα από αυτά. Έχοντας ακόμα το στόμα ανοιχτό είπε «Χασάν κάτσε στον πάγκο, θα μπει ο Σελήμ». Ο Σελήμ αναζήτησε την ξανθιά στην κερκίδα, το μάτι του έτρεξε γρήγορα δεξιά, αριστερά ώσπου την πέτυχε να κάθεται προσπαθώντας να καθαρίσει έναν λεκέ από το αναψυκτικό που είχε στάξει στο μπούστο της. Έφτυσε τις παλάμες του, σπούπισε τα χέρια του στο σορτς, έστρωσε την βαμμένη κόκκινη λωρίδα στο κεφάλι του και σκέφτηκε «τώρα θα σε γαμήσω Μάικ, τώρα θα δει το γκομενάκι ποιο είναι το αστέρι εδώ μέσα». Ο Μάικ έσερνε αργά τα πόδια του στο παρκέ ενώ το βλέμμα του είχε κολλήσει στον Σελήμ κι όλως παραδόξως... το σορτς του φαινόταν πιο φουσκωμένο σε σχέση με πριν... ο πρώτος διαιτητής σφύριξε και η μπάλα άλλαξε χέρια μετά την πρώτη πάσα. Ο Σελήμ ο τσαρλατάνος, αυτός ο γελοίος τσαλαπετεινός έτρεχε πάνω κάτω, ζητούσε μπάλα και έδινε οδηγίες, ήταν θορυβώδης και αεράτος, ήταν σκέτο σπίρτο. Το πρώτο κλέψιμο μέσα απ’ τα χέρια του Μάικ ήταν γεγονός και το σουτ από τα 7,5 μέτρα είχε βρει στόχο. Ο κόουτς στον πάγκο είχε στραβώσει το στόμα και κάτι μουρμούριζε με μισοκλειστά τα μάτια. Ο Σελήμ κουνιόταν σαν καγκουρό, ήταν αδύνατος, σχεδόν κοκκαλιάρης και γρήγορος σαν λαγός. «Κοίτα γκομενάκι μου να δεις τι θα πει ταχύτητα μωρό μου, θα σε κάνω ν’ αγαπήσεις το Basket μωρό μου και θα φύγουμε μαζί στο USA, θα γίνεις μάνατζέρ μου και θα σου κάνω εφτά παιδιά μωρό μου». Η ξανθιά είχε όντως ξεχάσει το κινητό της και χάζευε με ένα γελάκι τον Σελήμ τον τσαρλατάνο με την κόκκινη λωρίδα στο κεφάλι. Ο Μάικ τα είχε χαμένα, είχε γουρλώσει τα μάτια κοιτάζοντας τον Σελήμ να του κλέβει την μπάλα ενώ το σορτς του ήταν πολύ λεπτό για να κρύψει την στύση του. Η διαφορά του σκορ είχε πέσει κάτω από τους είκοσι πόντους κάνοντας τον προπονητή του Ιράκ να ξεκουμπώσει το πουκάμισό του περισσότερο από το επιτρεπτό ενώ ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι στο μέτωπό του. Λήξη της τρίτης περιόδου και Αμερική-Ιράκ 68-50. Ο κόουτς ήθελε να φιλήσει τον Σελήμ όμως κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν απ’ τους κανονισμούς της ιρακινής ομοσπονδίας Basket και έτσι περιορίστηκε στους προφορικούς επαίνους. Ο Μάικ εξακολουθούσε να κοιτάζει με απλανές βλέμμα τον Σελήμ μη μπορώντας να παρακολουθήσει τις οδηγίες του προπονητή του ενώ η ξανθιά είχε κατέβει στο χαμηλότερο διάζωμα της κερκίδας για να μπορεί να παρακολουθήσει από πιο κοντά τον αγώνα ρίχνοντας κι αυτή ματιές στον Σελήμ τον τσαρλατάνο της μέσης Ανατολής. «Άστο πάνω μου κόουτς» είπε ο Σελήμ στην γλώσσα του «εγώ θα μπω να τους γαμήσω τους Αμερικάνους». Ο κόουτς δεν αποκρίθηκε, απλά άνοιξε κι άλλο το στόμα του. Ο Μάικ ήταν πια εκτός τόπου και χρόνου, απλά έπιανε χώρο στο παρκέ με τα τρία του πόδια να σέρνονται -το τρίτο λιγότερο απ’ τα άλλα- και τα χέρια του να κρέμονται. Τι κι αν φώναζε ο προπονητής του για να τον αφυπνίσει. Εις μάτην! Ο Σελήμ έκανε πάρτι εντός κι εκτός ρακέτας ροκανίζοντας την διαφορά. Η ξανθιά σύζυγος του Μάικ μη μπορώντας να ξεκολλήσει κι αυτή τα μάτια της απ’ το αραβικό αστέρι του παρκέ ξεκούμπωσε ασυναίσθητα το στηθόδεσμό της και το έβαλε στην τσάντα της αποκαλύπτοντας κάτω από το αραχνοΰφαντο μπλουζάκι της δυο ρώγες σκέτα κεράσια. Τώρα είχε σηκωθεί και του Σελήμ το τρίτο πόδι με την διαφορά ότι εκείνος έγινε τώρα ακόμα πιο γρήγορος, σχεδόν υπερηχητικός. Η διαφορά ήταν στον πόντο, απομέναν δέκα εννιά δεύτερα και η μπάλα ήταν στα χέρια του Σελήμ. Ο τσαλαπετεινός με την κατακόκκινη λωρίδα στο κεφάλι, ο τσαρλατάνος του Ιράκ, αυτός ο καραγκιόζης κάνοντας τις πιο γελοίες τρίπλες και φιγούρες, πέρασε δίπλα απ’ την ξανθιά και της έκλεισε το μάτι, είδε το χρονόμετρο να μετράει οριακά την λήξη και εξαπέλυσε την βολίδα του, η μπάλα ήταν στον αέρα, ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα, η πορεία της βολίδας είχε γίνει καθοδική, η κόρνα ακούστηκε όπως και το διχτάκι της ρακέτας κάνοντας τον χαρακτηριστικό χλατσωτό ήχο. Αμερική-Ιράκ 76-78 και όλοι οι παίκτες μαζί με τον κόουτς κουβάρι. Όλοι εκτός του Σελήμ, ο οποίος είχε γλιτώσει απ’ τα χέρια τους και είχε τρέξει στην ξανθιά. «Κάνε με άντρα σου» της είπε «πάρε με μαζί σου στην Αμερική και γίνε γυναίκα μου». Η προφορά του ήταν άθλια όμως εκείνη είχε μαγευτεί μαζί του, σηκώθηκε απ’ την θέση της, όπου και είχε καθηλωθεί απ’ την αγωνία και άρχισε να τον φιλάει παθιασμένα, τον φιλούσε και τον ρουφούσε μέχρι που εκείνος ένιωσε το σορτς του να μουσκεύει από καύλα. Ο Μάικ είχε πέσει στα γόνατα... ακριβώς μπροστά απ’ τα αράβικα σκέλια του Σελήμ ενώ του είχε χουφτώσει τον κώλο πίνοντας το σπέρμα του μέχρι την τελευταία του σταγόνα.

Ροζ

2008-10-05T01:05:00.001+03:00

Ίδρωνε, πιο πολύ, ώρα με την ώρα ίδρωνε πιο πολύ. Έπαιρνε τις γεμάτες κούτες και τις φόρτωνε στην πλάτη του και μετά κατέβαινε τα σκαλιά με κόπο. Και όταν αυτός κατέβαινε για να τις φορτώσει στο φορτηγό ανέβαινε ο άλλος. Και οι δύο νέοι και γεροδεμένοι. Τα σκαλιά ήταν πολλά και η ζέστη αφόρητη. Από το πολυτελές διαμέρισμα μετακόμιζε εκείνος ο ηλικιωμένος τύπος με την κοιλιά και τις παχιές τσέπες. Η νεαρή γυναίκα του, που πρέπει να την έριχνε καμιά εικοσαριά χρόνια, ξεσκόνιζε τα άδεια ράφια της κουζίνας. Ήταν ντυμένη στην τρίχα, με χτενισμένα μαλλιά και βαμμένα νύχια. Δεν μιλούσε πολύ, έριχνε μόνο κάτι κλεφτές ματιές στους δύο νεαρούς χαμάληδες. Ήταν και οι δυο ψηλοί με γεροδεμένα σώματα. Και ήταν καταϊδρωμένοι. Είχε ανάψει. Είχε αρχίσει να γίνεται νευρική. Ο παππούς που είχε πάρει για σύζυγο δεν την άφηνε να πολυμιλάει και να πολυβγαίνει. Ήταν ζηλιάρης και ανίκανος. Είχε περάσει καιρός που την καβαλούσε. Που και που, όταν πια δεν άντεχε άλλο, άφηνε την αηδία της στην άκρη, του τον σήκωνε και καθόταν πάνω του. Για πέντε λεπτά ένιωθε και πάλι γυναίκα όμως μετά, αφότου ο γέρος ξερόχυνε, βλαστημούσε την ώρα που της μπήκε η ιδέα να τον ερεθίσει. Και τώρα ήταν αυτοί οι δυο νεαροί σωματαράδες μέσα στο σπίτι της και ήθελε να την ξεσκίσουν και οι δύο μαζί. Κόντευε να πατήσει τα σαράντα και από τότε που θυμάται τον εαυτό της ήταν με τον μαλάκα. Εκείνη την ώρα, ακριβώς την ώρα που φανταζόταν τον ξανθό να της τρυπάει την μήτρα με το σκληρό σαν κόκαλο πέος του, την πλησίασε και της μίλησε...
Συγγνώμη... μήπως σας βρίσκεται καμιά πετσέτα ή κάτι τέτοιο να σκουπιστώ για να μην κρυώσω;
Και της χαμογέλασε... με δυσκολία κρατήθηκε να μην κολλήσει πάνω του, με δυσκολία κούνησε τα πόδια της και με μεγαλύτερη δυσκολία συγκράτησε την φωνή της κρύβοντας την καύλα.
Ναι βέβαια... μια στιγμή παρακαλώ.
Πήγε στην τουαλέτα και άνοιξε το ντουλάπι, έβγαλε μια ροζ μπουρνουζέ πετσέτα που της είχε φέρει ο γέρος από ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Ιταλία. Κοίταξε το πρόσωπό της στον καθρέφτη και έριξε νερό στα μούτρα της. Σκουπίστηκε απαλά με την ροζ πετσέτα ξεχνώντας ότι την είχε βγάλει για τον νεαρό χαμάλη. Έστρωσε το κολλητό μαύρο πουκάμισό της, κοιτάχτηκε για μια φορά ακόμα και βγήκε έξω.
Ορίστε... η πετσέτα σας.
Να ‘στε καλά!
Της χαμογέλασε ξανά. Και αυτό το χαμόγελο της έκοβε την ανάσα. Η πραγματικότητα έσβησε ξανά από τα μάτια της και είδε τώρα τον νεαρό να την γυρνάει, να την στήνει στα τέσσερα, να χουφτώνει τα βυζιά της και να χώνει το μακρύ του πέος στον κώλο της...
Ο γέρος πιο πέρα έδινε οδηγίες.
Ελάτε εδώ μάγκες! Αρπάχτε κι αυτήν την συρταριέρα και κατεβάστε την κάτω.
Οι δυο νεαροί ακολουθούσαν τις οδηγίες του. Τα μπράτσα τους φούσκωναν. Οι κοιλιακοί σχηματίζονταν κάτω απ’ το δέρμα.
Άντε μάγκες ακόμα δυο ντουλάπες, το πλυντήριο, το μικρό ψυγείο και τελειώσαμε!
Ο ένας χαμάλης τώρα είχε σηκώσει το μπουκάλι του κι έπινε νερό ενώ κάποιες γουλιές είχαν γλιτώσει από το στόμα του και κυλούσαν στο στήθος του. Η γυναίκα το είχε παρατηρήσει κι αυτό και τα μάτια της θολώναν περισσότερο. Ο άλλος με την ροζ πετσέτα ριγμένη στον ώμο ξεμοντάριζε την ντουλάπα της κρεβατοκάμαρας.
Αφεντικό! Εδώ μέσα έχεις βιδωμένο ένα χρημοτοκιβώτιο! Να το αφήσω έτσι ή θες να το βγάλουμε κι αυτό;
Άφησέ το μέσα αν δεν ενοχλεί! Θα το χρειαστώ και στο άλλο σπίτι.
Το τελευταίο δρομολόγιο με την ντουλάπα στην πλάτη τραυμάτισε τον έναν χαμάλη στο χέρι. Η ντουλάπα ήταν γεμάτη καρφιά και εκείνος έβριζε μέσα από τα δόντια. Το πλυντήριο ήταν σκέτο μαρτύριο. Από τον τρίτο όροφο έπρεπε να κατεβεί κι αυτό με τα χέρια μια και το ανσανσέρ είχε χαλάσει την προηγούμενη μέρα ενώ αντιθέτως το μικρό ψυγείο ήταν παιχνιδάκι. Ο ηλικιωμένος έλεγξε μια τελευταία φορά το άδειο σπίτι. Κούνησε το κεφάλι με ικανοποίηση.
Ελάτε να σας πληρώσω μάγκες! Κάνατε καλή δουλειά.
Έβαλε το χέρι στην τσέπη και έβγαλε ένα μασούρι κατοστάρικα. Έδωσε από ένα πράσινο χαρτονόμισμα στον καθένα.
Ευχαριστώ παιδιά. Αν ξαναχρειαστώ βοήθεια εσάς θα πάρω τηλέφωνο, την κάρτα σας την έχω.
Ευχαριστούμε πολύ και ‘μεις! Κυρία μου η πετσέτα σας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ ευχαριστώ που μας βοηθήσατε τόσο πολύ.
Να ‘στε καλά! Γεια σας!
Ο ηλικιωμένος ξεπροβόδισε τους χαμάληδες, τους χαιρέτισε μια τελευταία φορά και έκλεισε την πόρτα.
Γυναίκα! Πείνασα και λέω να πεταχτώ να φάω στον Τάκη να τον αποχαιρετίσω κιόλας που φεύγουμε. Θες να σου φέρω και ‘σένα κανά μπιφτέκι, καμιά σαλάτα;
Όχι όχι ευχαριστώ. Δεν πεινάω.
Ο γέρος έκανε έναν μορφασμό και βγήκε από το διαμέρισμα σφυρίζοντας. Εκείνη πήγε ως το παράθυρο ενώ εντωμεταξύ είχε βγάλει ήδη το πουκάμισό της και είχε ξεκουμπώσει το φερμουάρ της φούστας. Είδε τον άντρα της να περνάει στο απέναντι πεζοδρόμιο και έριξε το σουτιέν στο πάτωμα, κατέβασε την κοιλότα της και πήρε την ροζ πετσέτα στα χέρια της. Την έφερε στην μύτη και άρχισε να την μυρίζει με κλειστά μάτια ενώ τα δάχτυλά της είχαν ήδη χωθεί μέσα στον κόλπο της.

Πανεπιστημιούπολη

2008-09-26T17:59:00.001+03:00

Στην μικρή πανεπιστημιούπολη, εδώ και αιώνες ίσχυε ο νόμος της ομορφιάς. Όλοι οι φοιτητές ανεξαρτήτως χώρας καταγωγής, χωρίζονταν σε κατηγορίες. Ήταν πρώτα οι όμορφοι, έπειτα έρχονταν οι αδιάφοροι και τελευταίοι οι άσχημοι. Ανάμεσα στους όμορφους δεν χωρούσαν φαλακροί και τριχωτοί, χοντροί και καχεκτικοί, σπυριάρηδες και αλμπίνοι, γαλακτεροί και μαυριδεροί, όλοι όσοι δεν πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί κανείς όμορφος, αποκλείονταν από την κατηγορία τους. Στην κατηγορία των ασχήμων ανήκαν όλοι όσοι είχαν τα στοιχεία αποκλεισμού που προαναφέρθηκαν, στην έσχατή τους όμως μορφή. Και στην ενδιάμεση κατηγορία των αδιαφόρων χωρούσαν όλοι όσοι βρίσκονταν κάπου ανάμεσα στους όμορφους και τους άσχημους.

Εκτός όμως από αυτές τις τρεις κατηγορίες, είχε εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια και ένα μογγολοειδές, το οποίο ήταν αδύνατο να το δεχτεί ακόμα και η κατηγορία των ασχήμων. Το μογγολοειδές είχε έρθει μετά τας καλυτέρας των συστάσεων για να σπουδάσει μαθηματικά και προόδευε όσο κανείς, όμως του είχε απαγορευτεί διά ροπάλου να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε κοσμική ή κοινωνική εκδήλωση της πανεπιστημιούπολης. Στις κοσμικές αυτές εκδηλώσεις, ήταν σύνηθες το φαινόμενο να εμφανίζονται οι αδιάφοροι σε πάρτυ και γκαλά των ομόρφων, όπως και των ασχήμων, όμως οι όμορφοι δεν τιμούσαν ποτέ τις εκδηλώσεις των αδιαφόρων ούτε βέβαια των ασχήμων. Ο ίδιος κανόνας ίσχυε και για τους άσχημους, οι οποίοι αρνούνταν να πατήσουν πόδι στις εκδηλώσεις των ομόρφων και των αδιαφόρων. Πρόεδρος των φοιτητών όλως παραδόξως ψηφιζόταν ανέκαθεν η πιο όμορφη των ομόρφων, παρά το γεγονός ότι οι όμορφοι ήταν οι λιγότεροι σε σχέση με τις άλλες δύο κατηγορίες. Όλοι είχαν καταλάβει, ότι στις φοιτητικές εκλογές τιμούσαν με την ψήφο τους την πιο μεγάλη καλλονή των ομόρφων, πάρα πολλοί αδιάφοροι αλλά και άσχημοι, οι οποίοι ήθελαν μ’ αυτόν τον τρόπο να ξορκίσουν την κακή τους μοίρα. Η πρόεδρος καλλονή, απαστράπτουσα και γεμάτη χάρη και νάζι χαιρετούσε τους ψηφοφόρους της και χαμήλωνε το μπούστο της εις ένδειξη ευχαριστίας. Ήταν η στιγμή που περίμενε όλη η φοιτητική κοινότητα. Το μπούστο της καλλονής προέδρου ήταν το γεγονός της χρονιάς. Νύχτες και νύχτες ονειρευόταν η φοιτητική κοινότητα να ξαπλώνει πάνω σ’ αυτό το μπούστο, να χουχουλιάζει το μούτρο της μέσα του, να εκκρίνει τις σωματικές της ουσίες πάνω του, και το όνειρο αυτό επισκεπτόταν όλα τα κρεβάτια, όλων των κατηγοριών ανεξαιρέτως. Δεν ήταν προνόμιο των ομόρφων μόνο να ονειρεύονται. Τα μέλη της φοιτητικής κοινότητας βέβαια δεν χρειάζεται να σημειώσουμε ότι ζευγάρωναν μόνο με άτομα της ίδιας κατηγορίας. Δεν θα έβλεπε ποτέ κανείς να ζευγαρώνει όμορφος με άσχημο. Υπήρχαν ωστόσο ελάχιστες εξαιρέσεις όπου σημειώθηκαν ζευγαρώματα μεταξύ ομόρφων και αδιαφόρων, όπως επίσης ακόμα ελαχιστότερες μεταξύ αδιαφόρων και ασχήμων.

Η ζωή κυλούσε έτσι ομαλά και ήσυχα στην μικρή πανεπιστημιούπολη. Οι εποχές και οι εξεταστικές περνούσαν, οι φουρνιές των φοιτητών χρονιά με την χρονιά ανακυκλώνονταν, νέες πρόεδροι εκλέγονταν, νέες ονειρώξεις λάμβαναν την θέση των παλιών. Όλα ήταν προκαθορισμένα στην μικρή πανεπιστημιούπολη. Όλα ισορροπημένα και τακτοποιημένα. Όλοι είχαν αποδεχτεί την μοίρα τους και λειτουργούσαν έτσι όπως ήταν πρέπον. Όλα ήταν έτσι όπως έπρεπε να είναι μέχρι που το μογγολοειδές αποφάσισε να ταράξει την νομοτελειακή αυτή ισορροπία.

Πλησίαζε ξανά η περίοδος των φοιτητικών εκλογών. Ήταν Απρίλης και τα δέντρα είχαν πρασινίσει. Οι αμυγδαλιές είχαν ξεγελαστεί και πάλι όπως κάθε χρονιά και είχαν ήδη ανθίσει. Τα μικρά τραπεζάκια των τριών παρατάξεων είχαν στηθεί στο κεντρικό αμφιθέατρο και είχαν φορτωθεί με τα διάφορα προγράμματα παρόλο που το αποτέλεσμα ήταν ήδη γνωστό σε όλους. Η νέα καλλονή προβάριζε ήδη το απαστράπτον γαλάζιο της φόρεμα μπροστά στον καθρέφτη της κάμαράς της και τελειοποιούσε την κίνηση με την οποία θα επιδείκνυε το στήθος της στις φοιτητικές μάζες. Και πράγματι, εκείνη την χρονιά επρόκειτο για την καλλονή των καλλονών. Χρυσά μαλλιά και επιδερμίδα πιο απαλή από σπόγγο θαλάσσης, δόντια αλαβάστρινα, χαμόγελο σαν καραμελωμένο μήλο, κορμί σαν ανακόντα και αύρα αγίας. Το στήθος της ήταν όμως κάτι που δεν μπορεί να αποδοθεί με λέξεις, ήταν κάτι που δεν μπορεί να έχει πλαστεί από την ευτελή ανθρώπινη ύλη, ονειρώδες, θεϊκό, λάγνο και επιβλητικό, όρθιο και σκληρό, εντυπωσιακό! Η επικείμενη πρόεδρος καλλονή ήταν έτοιμη να παρουσιαστεί στην πίστα του νυχτερινού κέντρου, όπου θα γιόρταζε μετά μουσικής την εκλογή της. Είχε ντυθεί και είχε μακιγιαριστεί, είχε μάθει απ’ έξω τα λόγια της και είχε τελειοποιήσει την κίνησή της για την επίδειξη του στήθους. Όλα ήταν έτοιμα και τέλεια. Το βάθρο πίσω από τα μικρόφωνα του οποίου θα χαμογελούσε η καλλονή είχε πάρει την θέση του στην πίστα του νυχτερινού κέντρου και η ηλεκτρολογική εγκατάσταση είχε ελεγχθεί πλειστάκις.

Όλοι είχαν πάρει θέση στο νυχτερινό κέντρο. Οι όμορφοι, η νικήτρια παράταξη, είχαν στηθεί μπροστά μπροστά, στα πρώτα τραπέζια δίπλα στην πίστα. Εκεί ήταν ο αγαπητικός της καλλονής, οι γονείς και οι συγγενείς της, οι καλύτερές της φίλες και οι παρατρεχάμενες, στις αμέσως επόμενες σειρές ήταν τα πρωτοκλασάτα μέλη της παράταξης και ακόμα πιο πίσω οι όμορφοι ψηφοφόροι. Όλοι τόσο όμορφα ντυμένοι και στολισμένοι. Πάνω σε κάθε τραπέζι υπήρχε ένα μπουκάλι αλκοόλ και τέσσερα γυαλιστερά ποτήρια. Κάπου κάπου προς τις πιο τελευταίες σειρές, εκεί που ήταν οι τουαλέτες και οι διάδρομοι του κέντρου έβλεπε κανείς και κάποιον όρθιο αδιάφορο να προσπαθεί τεντωμένος στις μύτες των ποδιών του, να δει τι γίνεται στο βάθος, εκεί που ήταν η πίστα. Έξω από το νυχτερινό κέντρο είχε στηθεί μια τεράστια γιγαντοοθόνη και οι άσχημοι είχαν πάρει θέση μπροστά της για να παρακολουθήσουν από εκεί, κάνοντας τα ανάλογα απεχθή σχόλια, την επίδειξη του στήθους της νέας προέδρου της φοιτητικής κοινότητας. Οι τελευταίες πινελιές και διορθώσεις του μακιγιάζ είχαν τελειώσει μέσα στα καμαρίνια και η καλλονή έκανε το πρώτο βήμα προς το βάθρο. Τα φώτα χαμήλωσαν, οι προβολείς έπεσαν πάνω της ακολουθώντας την πορεία της. Τα μικρόφωνα άνοιξαν, τα ειδικά εφέ που έκαναν το βάθρο εντυπωσιακό σαν αυτοκρατορικό θρόνο μπήκαν σε λειτουργία. Η καλλονή στήθηκε πίσω από τα μικρόφωνα. Τα χείλη της συσπάστηκαν παίρνοντας το σχήμα χαμόγελου όταν εκείνη ακριβώς την ώρα, την πιο κρίσιμη και αγωνιώδη, την ώρα που αρχίζει να προβάλει μέσα από ένα χαμόγελο η οδοντοστοιχία και τα μάτια στρογγυλεύουν με αγαθότητα, κάτω από το βάθρο πετάχτηκε εκείνο το αποτρόπαιο πλάσμα, εκείνο το αισχρό κατασκεύασμα της φύσης, εκείνο το τραγικό μογγολοειδές και κρατώντας στα χέρια ένα μπουκάλι βιτριόλι και βγάζοντας μια ελεεινά τσιριχτή κραυγή, τινάχτηκε με τα κοντά, στραβά του ποδαράκια πάνω στο θεϊκό μπούστο της νέας καλλονής προέδρου απλώνοντας πάνω του το βρομερό δηλητήριο. Το μπούστο της προέδρου με μιας άρχισε να αχνίζει μπροστά στα έντρομα μάτια της φοιτητικής κοινότητας, άρχισε να λιώνει και να παραμορφώνεται παίρνοντας οι άλλοτε καλλίγραμμες καμπύλες του την μορφή μιας λασπερής και τρισάθλιας γλίτσας. Η καλλονή σε κατάσταση τρομώδους παραληρήματος άρχισε να χτυπά το στήθος της μετατρέποντας τα χέρια της που σχεδόν άγγιζαν την καρδιά της σε άμορφες μάζες. Το μεταξωτό γαλάζιο ύφασμα του φορέματός της είχε γίνει ένα άθλιο κουρέλι και οι ξανθιές της μπούκλες είχαν κατσιάσει σαν ψωριάρικη γάτα. Η φοιτητική μάζα είχε κοκαλώσει. Είχαν όλοι ασπρίσει από τον τρόμο και το σοκ και παρέμεναν καθηλωμένοι στη θέση τους με βλέμμα κενό και κορμί αγκυλωμένο. Το μογγολοειδές σηκώθηκε με κόπο κρατώντας με το αριστερό του χεράκι το δεξί και κάνοντας ένα κουτσό βήμα προς το βάθρο έπιασε το μικρόφωνο, το έφερε με κόπο στο στοματάκι του και είπε
-είμαι το μογγολοειδές, η διάνοια στα μαθηματικά, το πλάσμα για το οποίο όλοι σας ακούτε και κανείς σας δεν γνωρίζει... Χάρηκα για την γνωριμία.
Η πόρτα του νυχτερινού κέντρου τότε έσπασε και με ορμή μπαίνοντας ένας από την παράταξη των ασχήμων, πατώντας πάνω σε τραπέζια, στριγγλίζοντας και πηδώντας, έπιασε το μογγολοειδές από τον λαιμό και πιέζοντας τους αντίχειρές του μέσα του με όση δύναμη είχε, το καρύδωσε. Αρκετή ώρα μετά έβγαλε μέσα από το πηχτό αίμα τα δάχτυλά του, τα σκούπισε στο παντελόνι του, έσκυψε πάνω από την νεκρή παραμορφωμένη μάζα της καλλονής προέδρου και την φίλησε στο στόμα με πάθος χώνοντας βαθιά μέσα της την γλώσσα του.

Απόγευμα

2008-06-10T18:17:00.001+03:00

Έρχονται στιγμές που νομίζεις ότι είσαι τσαρλατάνος. Νιώθεις μάτια να καρφώνουν την πλάτη σου και πνιχτά γέλια να γαργαλάν τ’ αφτιά σου. Αισθάνεσαι για λίγο μαλάκας και προσπαθείς να παραδεχτείς τα λάθη σου, όμως ξέρεις ότι στην τελική δεν είναι έτσι τα πράγματα. Από πότε πρέπει να λογοδοτείς για το κάθε τι που κάνεις; Και ποιος είναι αυτός ο μαλάκας που μπορεί να σε πει πώς να σκέφτεσαι; Σωστό. Λάθος. Ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Έχουν γίνει οι καλύτεροι συμβουλάτορες άνθρωποι που τα ‘χουν κάνει όλα πουτάνα στη ζωή τους. Βλέπουν τα μαλλιά τους να πέφτουν και ν’ ασπρίζουν, αισθάνονται μέρα με την μέρα να πλησιάζουν όλο και πιο κοντά στην αποσύνθεση κι αντί να καταλάβουν ότι ήρθε η ώρα ν’ ανοίξουν τον δρόμο, ή έστω να πιάσουν την δεξιά λωρίδα, επιμένουν ότι είναι οι καλύτεροι συμβουλάτορες. Αυτοί έσπασαν το κεφάλι τους στον τοίχο, χρεοκόπησαν, αλήτεψαν, γκομένιασαν, πούλησαν τρέλα και φούμαρα όμως εσύ δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις τίποτα. Εσύ πρέπει να τα κάνεις όλα σωστά. Βλέπεις το ελεεινό τους χαμόγελο όταν πας να τους υπενθυμίσεις κάτι που νομίζουν ότι έχει θαφτεί για πάντα στην λήθη. Είναι τόσο προπονημένοι που η έκπληξη δεν προλαβαίνει καν να σχηματιστεί στην ματιά τους. Εγώ τα έκανα αυτά και έβαλα μυαλό, εσύ όμως δεν χρειάζεται να τα περάσεις. Γελάνε με χαμόγελο περισσότερο ειρωνικό παρά πατρικό και πετάνε μια φευγαλέα μαλακία για ν’ αλλάξει η ατμόσφαιρα. Είναι σίγουρο ότι σ’ έχουν για μαλάκα. Είναι σίγουρο ότι δεν σου δίνουν σημασία. Δεν τους ενδιαφέρει πως αισθάνεσαι, πως νιώθεις, πως βράζεις, πως μισείς. Τους ενδιαφέρει να τους χαϊδεύεις τ’ αφτιά. Είναι άνθρωποι που λατρεύουν ν’ ακούνε αυτό που θέλουν ν’ ακούσουν. Είναι άνθρωποι που λατρεύουν να τους γλείφεις παρόλο που ξέρουν πόσο ταπεινωτικό είναι το γλείψιμο και δεν θα το ανέχονταν ποτέ αυτό για τον εαυτό τους. Άνθρωποι που δεν εκτίμησαν ποτέ την έννοια της εργασίας, γιατί απλά ποτέ δεν χρειάστηκε να την αντιμετωπίσουν ως πρόβλημα, τώρα το παίζουν ηθικολόγοι. Δυστυχώς δεν αλλάζει το κόλπο. Το χειρότερο είναι ότι κανείς από εμάς δεν παραδέχεται ότι είναι αυτό που είναι εξ αιτίας κάποιου βίτσιου. Κανείς δεν επαναστατεί. Όχι να βγει στους δρόμους, απλά ν’ ανοίξει το κωλόστομά του και να πει άντε και γαμήσου. Πληρώνουμε για τις καύλες άλλων και στο τέλος κομπάζουμε ότι είμαστε αυτοδημιούργητοι ενώ είμαστε στην ουσία ένα μάτσο σκατά. Μια γενιά σκατόφλωρων. Μια γενιά ελεεινών και γελοίων σκατόφλωρων. Κάποιοι αρχίζουν το κήρυγμα αμέσως μόλις βάλουν τα πρώτα κατοστάρικα στην τσέπη τους. Δεν χάνουν ούτε δευτερόλεπτο. Είναι απίστευτο πόση αυτοπεποίθηση δίνουν στον άνθρωπο πέντε κομμάτια χαρτί. Αναγκάζεσαι να κάνεις οποιαδήποτε μαλακία μπορεί να περάσει απ’ το μυαλό σου για να επιβιώσεις και αμέσως σου περνάνε την εντύπωση ότι έχεις βγει πια στην παραγωγή. Είσαι ένας χρήσιμος πολίτης αυτής της κοινωνίας. Αισθάνεσαι πια άνθρωπος με δικαιώματα, μπαίνεις στα σούπερ μάρκετ με άλλο αέρα, βγάζεις να πληρώσεις τον φραπέ με άλλη αρχοντιά. Όταν έρχεται ο Μάης βέβαια κοιτάς να κρύψεις όσα περισσότερα μπορείς απ’ την φορολογική δήλωση χωρίς καν να χρειαστεί να ρίξεις παραμύθι στον εαυτό σου για να μην έχεις ενοχές. Όσοι δεν κάνουν τίποτα είναι ένα μάτσο τεμπελόσκυλα. Τους αξίζει να πεθάνουν. Γιατί να συντηρούνται με τους φόρους και τον ιδρώτα σου; Αρχίζεις να γίνεσαι φασιστάκος και στην αρχή αυτό σε προβληματίζει, μετά τα πρώτα δυο χρόνια όμως τα ξεχνάς όλα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε περνάει για μαλάκα. Ανακατεύεις για μια τελευταία φορά τον φραπέ, τα τελευταία παγάκια έχουν λιώσει εδώ και ώρα. Περνούν απ’ το μυαλό σου οι κλασικές φευγαλέες σκέψεις, τόσο κλασικές που δεν λείπουν πια από κανένα αξιοπρεπές δελτίο ειδήσεων και από κανένα ένθετο αξιοσέβαστης εφημερίδας. Ταξίδια. Καιρός. Φύση. Βέβαια. Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Που αλλού θα βρεις αυτά τα μπερεκέτια; Να πίνεις λέει τον φραπέ σου με την σαγιονάρα, να αγναντεύεις την θάλασσα, να έρχονται αμέτρητα μηνύματα στο κινητό σου από τα πιο απίθανα φιλαράκια και ο ήλιος να καίει. Ξέρεις ότι στο σπίτι η νέα 36άρα πλάσμα σε περιμένει να της δώσεις τις εντολές σου με το τηλεκοντρόλ, είσαι άρχοντας. Στην εκπληκτική τιμή των 699€ χωρίς ΦΠΑ και σε 36 άτοκες δόσεις. Το χαλί δεν έχει κάτσει τόσο καλά όπως θα το περίμενες μα ποιος νοιάζεται; Αυτά είναι γυναικείες δουλειές. Τζάμπα κλαιγόμαστε, είμαστε αχάριστο έθνος. Γιατί τόση μιζέρια; Άλλωστε όποιος θέλει να βρει δουλειά βρίσκει, για όλους έχει ο θεός. Αν έχεις φράγκα δεν μπορεί να σου την πει κανείς. Έτσι είναι. Αυτό έχει περάσει. Οι πιο απίθανοι τύποι κυκλοφορούν με μερσεντέζ, επειδή τους έκατσε η δουλειά στο σουβλατζίδικο ή στο κλαμπάκι. Γράμματα δεν χρειάστηκε να μάθουν ποτέ κι ούτε γούσταραν κάτι τέτοιο. Ποιος νοιάζεται πλέον; Να περνάμε καλά έχει σημασία, τι κι αν ο άλλος έβγαλε μόνο το δημοτικό; Αφού το μαγαζί πουλάει, πουλάει κι ο ίδιος. Και σε τέτοιες περιπτώσεις η τρέλα πάει σύννεφο. Δεν έχεις κουράγιο ούτε να ξύσεις τα παπάρια σου. Δεν μπορείς να μιλήσεις για αδικία γιατί απλά δεν είναι άδικο. Απλά σου την δίνει που μεγάλωσες σαν σκλάβος. Το παιχνίδι τώρα έχεις καταλάβει ότι γυρνάει μπούμερανγκ στην μάπα σου. Ο καθένας έκανε τις επιλογές του όμως η πλάκα είναι ότι οι επιλογές αυτές δεν ήταν δικές του. Ήταν το βίτσιο ή η ασχετοσύνη των άλλων που έπαιξαν τον μεγαλύτερο ρόλο και αυτό ακριβώς είναι το άδικο στην όλη ιστορία. Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω θα τα έκανες όλα διαφορετικά, είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Δεν θα άφηνες κανέναν πούστη να γκρεμίσει τα όνειρά σου. Τα δικά σου όνειρα. Το έγκλημα όμως έχει γίνει κι εσύ αισθάνεσαι ο μεγαλύτερος μαλάκας. Δεν μπορείς να το πεις ούτε προδοσία, ούτε άγνοια, ούτε ασχετοσύνη, απλά έτυχε και τώρα ετοιμάζεσαι να δεχτείς την τύχη σου.

Σήμερα η δουλειά με κούρασε. Τηλεφωνώ για λογαριασμό μιας εταιρείας στους πελάτες της και ρωτάω αν έχουν μείνει ευχαριστημένοι από τις υπηρεσίες μας. Προσπαθώ να είμαι ευγενικός. Ένας τύπος μου λέει να πάω να γαμηθώ, είναι σίγουρα μια ειλικρινής αντιμετώπιση. Κοιτάζω το ρολόι. Ακόμα τρεις ώρες. Οι γριές έχουν πάντοτε όρεξη για συζήτηση. Τι κάνεις αγόρι μου; Καλά είμαι γιαγιά. Είμαι τόσο καλά που ετοιμάζομαι να σφάξω τον προϊστάμενό μου σαν πασχαλινό αρνί. Να ‘σαι καλά παλικάρι μου. Γεια σου γιαγιά. Κοιτάζω ξανά το ρολόι δύο ώρες και πενήντα έξι λεπτά ακόμα. Πηγαίνω στην τουαλέτα και ρίχνω νερό στα μούτρα μου. Κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Δεν φαίνομαι γέρος. Φαίνομαι δυνατός και υγιής αλλά το ‘χω ξεχάσει. Επιστρέφω στην θέση μου και φοράω τα ακουστικά μου. Καλησπέρα σας, τηλεφωνώ από την εταιρεία ο μαλάκας και οι εξακόσιοι εξήντα έξι νάνοι, επικοινωνήσατε τις προάλλες μαζί μας για κάποιο πρόβλημα που προέκυψε με την συσκευή σας, έχει επιλυθεί ή περιμένετε ακόμα το σέρβις; Άκουσε να δεις νεαρέ, εγώ μόλις έβαλα την συσκευή στην πρίζα άκουσα να κάνει κάτι τίου τίου ντου ντου και μετά έσβησε η οθόνη. Κλείνω το τηλέφωνο χωρίς ν’ ακούσω παρακάτω. Δεν γαμιέστε όλοι ρε μαλάκες; Έχω κουραστεί. Δηλώνω άρρωστος και μαζεύω τα πράγματά μου. Δεν με πιστεύει κανείς όμως τους γράφω στα παπάρια μου, όπως γράφουν κι αυτοί εμένα. Βγαίνω έξω και κατευθύνομαι προς την στάση του λεωφορείου. Ο καιρός έχει χαλάσει. Θα πάω ν’ αγοράσω δυο-τρεις μπίρες και θα την πέσω μέσα σήμερα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Βγάζω από την τσάντα μου ένα βιβλίο κι ανοίγω στην σελίδα που είχα σταματήσει. Την βρίσκω με μυθιστορήματα. Με πηγαίνουν για λίγο αλλού. Κάπου αλλού εκτός από εδώ. Μακριά από αυτήν την σκατοπόλη κι απ’ αυτούς τους σκατοανθρώπους. Είναι ωραίο να την κάνεις έστω και νοερά. Σβήνουν μέσα μου όλες αυτές οι φωνές των γελοίων, όλες αυτές οι άχρηστες ανησυχίες κι αυτό μ’ αρέσει. Το λεωφορείο έρχεται. Δείχνω την κάρτα πολλαπλών διαδρομών και πάω και κάθομαι δίπλα σ’ έναν τύπο γύρω στα πενήντα. Φαίνεται για εργάτης. Καρό πουκάμισο, ανοιχτό στο στήθος. Λευκές τρίχες κι ένας χρυσός σταυρός. Σήμα κατατεθέν μιας γενιάς που την έβρισκε με Κούρκουλο και Βουγιουκλάκη. Παίζει στα χέρια το εισιτήριο. Το τυλίγει και το ξετυλίγει. Είμαι σίγουρος ότι σε λίγο θ’ αρχίσει να σφυρίζει και κάποιον άσχετο τσιφτετελέ σκυλοσκοπό. Δεν πέφτω έξω. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο διάβασμα. Η μπόχα του επίσης με έχει τρελάνει. Το λεωφορείο κάνει στάση. Σηκώνομαι και πηγαίνω να κάτσω στην γαλαρία, ένας ανάπηρος με πατερίτσες μπαίνει μέσα και κατευθύνεται προς το μέρος μου…

Λεωφορείο

2008-05-29T14:27:00.000+03:00

Προσπάθησε για κάποια δευτερόλεπτα να μην αναπνεύσει, η μπόχα του συνεπιβάτη του ήταν ανυπόφορη. Στην επόμενη στάση του λεωφορείου σηκώθηκε και πήγε κι έκατσε στα τελευταία καθίσματα της γαλαρίας. Ένας ηλικιωμένος ανάπηρος έκοψε εισιτήριο και κατευθύνθηκε με κόπο προς το μέρος του. Κουτσαίνοντας πάνω στις πατερίτσες του έκατσε δίπλα του στο βάθος του λεωφορείου.

-εδώ έχει ελεύθερες θέσεις, άρωμα από ιδρώτα και μουσκεμένες πάνες μωρών και κολόνιες από γκόμενες. Αισθάνομαι άνετα, κατά κάποιον τρόπο είμαι άνθρωπος. Τα τρία τέταρτα των παιδιών είναι ναζί, βάσει στατιστικών, βέβαια βάσει στατιστικών. Με δεξιά ανατροφή. Ναζί. Δεξιοί και συντηρητικοί. Ναζί βάσει στατιστικών. Κοίτα την γκόμενα πως αποστρέφει το βλέμμα της. Βγήκε έξω με τα βυζιά φουσκωμένα, περιποιημένη, αρωματισμένη. Κοίτα πως αποστρέφει το βλέμμα της.

Εκείνη την ώρα γύρισε το κεφάλι προς το παράθυρο κάνοντας πως παρατηρεί τον δρόμο αφού έριξε πρώτα μια κλεφτή ματιά στον γέρο. Η μύτη του είναι πρησμένη, τα μάτια του θολά. Φαίνονται μπουκάλια μπίρας μέσα στο μισάνοιχτο σακίδιό του. Το χέρι του τρέμει πάνω στην πατερίτσα. Είναι ζαρωμένος. Σπασμένα αγγεία σχηματίζουν χάρτες στο πρόσωπό του.

-Πηγαίνεις να ζητήσεις φαΐ και σε κάνουν κήρυγμα. Δίνουν σ’ όλους κι όμως εσένα πρέπει να σε κάνουν κήρυγμα πρώτα. Κήρυγμα για τον ίσιο δρόμο. Ο δρόμος έπαψε να είναι ίσιος. Από τότε γέρνει, μπαντάρει στην μια πλευρά. Μιλάνε στον κουτσό για ίσιο δρόμο. Μιλάνε στον μπεκρή για ίσιο δρόμο. Είναι ναζί, είναι γελοίοι, όλοι είστε γελοίοι, είστε γελοίοι ρε μαλάκες. Υποτίθεται ότι μοιράζουν φαΐ και για να στο δώσουν πρέπει να σε κάνουν κήρυγμα οι γελοίοι.

Βήχει. Ο βήχας του είναι άρρωστος. Βγαίνει από μέσα του σαν δραπέτευση εγκλωβισμένου ζώου. Βγαίνει από μέσα του σαν αηδία. Σαν τα λόγια του μόνο που έχει άλλο ήχο. Όταν ανασαίνει ακούγεται το φύσημα απ’ την καρδιά του, είναι ένα αγχώδες, οξύ σύρσιμο. Βήχει ξανά, βγάζει ένα λερωμένο μαντήλι και σκουπίζει το στόμα του. Καθαρίζει τα δάκρυα γρήγορα με δυο δάχτυλα.

-τα πόδια της ήταν απαλά. Καθόταν στην κούνια κάτω από το δέντρο. Πείνα κακιά, κουτσά σκυλιά, σκυλιά της δυστυχίας, δώστε γερή δαγκωματιά, κόκαλα ευτυχίας. Καθόταν στην κούνια και λικνιζόταν. Μουρμούριζε νανουρίσματα κι έφυγα. Έπρεπε να φύγω. Τι ήμουν; Τι ήξερα; Έπρεπε να φύγω γιατί έτσι με είπανε να κάνω. Τι ήμουν; Δεκαοχτώ χρονών ήμουν.

Οι επιβάτες του λεωφορείου ένιωθαν άβολα. Ο ένας έξυσε το κεφάλι του, ο άλλος έβγαλε μια εφημερίδα και έκανε πως διαβάζει κρατώντας την ανάποδα, κάποιος έβγαλε το κινητό του και άρχισε να γράφει μηνύματα, ένας έβαλε τα ακουστικά από το mp3 στ’ αφτιά του και δυνάμωσε την ένταση, η γκόμενα με τα φουσκωμένα βυζιά κούμπωσε την ζακέτα της, ο οδηγός είχε σταματήσει από ώρα να κορνάρει με το παραμικρό, είχε κόψει ταχύτητα και έλεγε καλημέρα στους επιβάτες που ανέβαιναν.

-σωπαίνουν για ν’ ακούσουν, κοίτα τους τους γελοίους. Είστε γελοίοι. Ακούνε επειδή ξέρουν ότι σε δυο λεπτά δεν θ’ ακούνε άλλο, θα πατήσουν το κουμπί και θα πάνε για ψώνια, θα φάνε ένα σάντουιτς για να συνέλθουν, θα πάνε στο σπίτι και θ’ ανοίξουν την τηλεόρασή τους, θα στείλουν τα παιδιά τους να τους αγοράσουν τσιγάρα και παγωτό. Τώρα σωπαίνουν και ακούνε από περιέργεια, από καθαρή περιέργεια, για να κατέβουν μετά και να γελάσουν, να χαχανίσουν διηγώντας το σε κάποιον άλλο μαλάκα στο μπαρ, στην καφετέρια, στην δουλειά. Και όταν σωπαίνουν αυτοί, εσείς, εσείς όλοι οι γελοίοι, σωπαίνω και ‘γω. Άλλωστε εδώ κατεβαίνω, εδώ είναι που πρέπει να κατέβω, πρέπει, δεν το επιλέξατε εσείς ούτε με αναγκάσατε γελοίοι.

Πριν σηκωθεί έβγαλε ένα μπουκάλι μπίρα απ’ το σάκο του και προσπάθησε να το ανοίξει. Προσπαθούσε με τον αναπτήρα, δεν είχε όμως δύναμη, προσπάθησε με τα δόντια χωρίς αποτέλεσμα. Πάτησε το κουμπί για στάση και στηρίχτηκε στις πατερίτσες του. Όλοι μαζεύτηκαν στις θέσεις τους για να περάσει. Μόνο εκείνος σηκώθηκε και τον ακολούθησε, παρόλο που δεν ήταν η στάση του…

Δυό δευτερόλεπτα.

2008-05-25T03:03:00.002+03:00

Είναι αλήθεια πως πάντα φοβόμουν αυτή τη στιγμή. Ήξερα κατά κάποιον τρόπο ότι θα ‘ρθει. Ίσως και να την περίμενα. Πολλές νύχτες έχασα τον ύπνο μου απ’ την ανησυχία. Όμως συνέχιζα. Δεν ξέρω γιατί αλλά συνέχιζα. Δεν είναι μόνο το ύψος, δεν είναι η αίσθηση του ίλιγγου, δεν είναι ούτε ο κίνδυνος. Αυτό που με συνεπαίρνει στη δουλειά μου είναι μάλλον το γεγονός ότι μπορώ να βλέπω τον κόσμο από μια άλλη οπτική γωνία. Κατασκευάζω σκεπές τα τελευταία πέντε χρόνια. Είμαι μάστορας. Δεν κληρονόμησα την τέχνη απ’ τον πατέρα μου ή από κάποιον συγγενή. Απλά έτυχε. Ήμουν στο διαμέρισμα της Γιάννας ένα απόγευμα. Στο σαλόνι της, όπου πίναμε καφέ, ήταν κρεμασμένος ένας πίνακας, μια πανορανική άποψη του Ντουμπρόβνικ. Κόκκινες σκεπές και καμινάδες σπιτιών πυκνά χτισμένες η μια δίπλα στην άλλη. Τότε σκέφτηκα εντελώς αυθόρμητα «θέλω να είμαι ο πραγματικός μάστορας αυτής της μαγείας...». Την τέχνη την έμαθα σ’ ένα χωριό της Δυτικής Μακεδονίας απ’ τον Μπαρμπαλέκο. Ήταν καταπληκτικός άνθρωπος ο Γεροαλέκος. Μιλούσε στην δοκό που στήναμε πρώτη πρώτη στο κέντρο της πλάκας. Μιλούσε στην δοκό πολλή ώρα. Και αυτό το έκανε κάθε φορά. Της μιλούσε ψιθυριστά, της έδινε μάλλον την ευλογία του. Λένε ότι όσα σπίτια «σκέπασε» ο Μπαρμπαλέκος άντεξαν σε όλα τα χτυπήματα της φύσης χωρίς να πάθουν το παραμικρό. Σήμερα το πρωί είχε αέρα έξω. Δεν είχε ξημερώσει καλά καλά αλλά δεν μπορούσα να μείνω άλλο στο κρεβάτι. Πήγα στην κουζίνα κι έφτιαξα καφέ. Σε δυο ώρες θα περνούσε ο Βαγγέλης να με πάρει με το αυτοκίνητο. Άνοιξα το ραδιόφωνο κι έστριψα τσιγάρο. Μετά από κανά μισάωρο σηκώθηκε και η Ελένη. Ήρθε και με αγγάλιασε. Δεν το κάνει συχνά. Μ’ άρεσε. Αισθάνθηκα πολύ όμορφα και της έπιασα το χέρι. Μου χαμογέλασε και γύρισε να βράσει καφέ και για την ίδια. Περπάτησα ως το δωμάτιο της μικρής. Κοιμόταν ακόμα αγγαλιά με τον πράσινο βάτραχο που της αγόρασε ο αδερφός μου. «Κοίτα πως τον φιλάει, μόλις απέκτησε τον πρώτο της γκόμενο» είχε πει τότε και βάλαμε τα γέλια. Κάθισα δίπλα στο κρεβάτι της και ρούφηξα καφέ. Την σκέπασα καλύτερα και γύρισα στην κουζίνα. Το ράδιο παρουσίαζε τις φρέσκιες ειδήσεις της ημέρας. Ακρίβεια, απεργίες, κακοκαιρία. Άκουσα κορνάρισμα απ’ τον δρόμο. Φόρεσα γρήγορα την φόρμα, πήρα την βαλίτσα με τα εργαλεία και έκλεισα το μάτι στην Ελένη. Λίγο πριν ανοίξω την πόρτα για να φύγω ήρθε και με φίλησε. «Να προσέχεις ε;». Ο Βαγγέλης είναι καλό παιδί. Άρρωστος με τον τζόγο αλλά καλό παιδί. Μπορείς να βασιστείς πάνω του όταν έχεις ανάγκη. Πριν φτάσουμε στο γιαπί έπεσαν οι πρώτες ψιχάλες στο παμπρίζ του αυτοκινήτου. «Αυτό εδώ είναι μαλάκα, πολύ φραγκάτος ο τύπος έτσι;». Ανεβήκαμε στην πλάκα. Ο Βαγγέλης είχε κουβαλήσει ήδη τα ξύλα πάνω την προηγούμενη βδομάδα. Κάναμε τρύπα για την δοκό. Την στήσαμε και την βιδώσαμε. Πήγα δίπλα της και την χτύπησα φιλικά όπως χτυπάς έναν φίλο στην πλάτη. Ο Βαγγέλης ντάνιαζε τα ξύλα για τον σκελετό και ‘γω πήγα παραπέρα να στρίψω τσιγάρο. Η θέα ήταν μοναδική. Μπορεί το τοπίο να ήταν γκρι και τα σύννεφα βαριά και σκοτεινά όμως η πόλη από ψηλά με γαληνεύει όπως και να ‘χει. Έγλειψα το χαρτάκι και ρολάρησα το τσιγάρο στα δάχτυλα. Ο Βαγγέλης κάτι φώναξε. Γύρισα να δω τι θέλει και τότε γλίστρησε η μπότα μου στο περβάζι. Αιωρήθηκα για κάποιες στιγμές. Το τσιγάρο έφυγε απ’ το χέρι μου. Πάντα φοβόμουν αυτή τη στιγμή. Κατά κάποιον τρόπο την περίμενα. Είδα τα μάτια του Βαγγέλη να ανοίγουν διάπλατα. Είδα το στόμα του να ουρλιάζει. Γύρισα προς την μεριά της πόλης και έκανα ένα τίναγμα με τα πόδια. Μόνο να ‘ναι καλά η μικρή. Κεραίες, μπαλκόνια. Μόνο να ‘ναι καλά η Ελένη. Αχνά φώτα, δρόμοι, σταματημένα αυτοκίνητα. Να μη νομίζουν ότι τους αφήνω επίτηδες ...πρόσκρουση...

Φόνος

2008-03-27T18:14:00.002+02:00

Σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς την πόρτα, πιάνω στα δάχτυλα το πόπολο, πάω να το γυρίσω, το τηλέφωνο χτυπάει, κοντοστέκομαι, χτυπάει, ξαναχτυπάει, περιμένω να σταματήσει, χτυπάει, έχω την πλάτη γυρισμένη στο τηλέφωνο, χτυπάει, γυρίζω και σηκώνω το ακουστικό, το βάζω στο αφτί μου, δεν μιλάω, ακούω μια φωνή, μια φωνή κλαμένη και κουρασμένη, γυναικεία αλλά όχι θηλυκή «Κώστα;» δεν απαντάω, ακούει σίγουρα την ανάσα μου, μιλάει «φοβάμαι… φοβήθηκα μήπως…» σταματάει, κατεβάζω το ακουστικό. Πηγαίνω προς την πόρτα, περιμένω όρθιος, ησυχία, περιμένω, τα μάτια μου κλείνουν, πιάνω το πόμολο και το γυρίζω, ανοίγω την πόρτα, ο διάδρομος είναι σκοτεινός, στους πάνω ορόφους ένα σκυλί γαβγίζει, ανεβαίνω τα σκαλιά με κόπο, φτάνω στο ισόγειο, ανοίγω την κεντρική είσοδο. Διαπιστώνω ότι είμαι ξυπόλητος, κανά δυο περαστικοί με κοιτάζουν και αποστρέφουν γρήγορα το βλέμμα τους, πρέπει να χαράζει, έχω τα χάλια μου. Κοιτάζω αν έχω ψιλά στις τσέπες μου, μπαίνω στο απέναντι ψιλικατζίδικο, ο τύπος βάζει ασυναίσθητα το χέρι κάτω απ’ το συρτάρι του πάγκου, σκέφτομαι να τον προκαλέσω κάνοντας καμιά μαλακία, χάρη θα μου κάνει αν ρίξει, απλώνω το χέρι μου και πιάνω ένα πακέτο Άσο σκέτο. Ο τύπος στο ταμείο χαλαρώνει, βγάζω ψιλά και τον πληρώνω, πριν βγω απ’ το μαγαζί ανοίγω το πακέτο και βάζω ένα τσιγάρο στο στόμα, ο τύπος ανάβει ένα σπίρτο και μου προσφέρει φωτιά, σκύβω κουκουλώνοντας μηχανικά με το χέρι το σπίρτο, παρατηρώ στην παλάμη μου ξεραμένα αίματα, ο τύπος μιλάει «έχεις τα χάλια σου, να καλέσω ασθενοφόρο;» τον κοιτάζω για μια στιγμή, παίρνω τζούρα και κάνω μεταβολή, βγαίνω στο πεζοδρόμιο. Κοιτάζω αριστερά, κοιτάζω δεξιά, τα ρούχα μου είναι φαρδιά και ξεχειλωμένα, είμαι ξυπόλητος και έχω ξεραμένα αίματα στα χέρια και ίσως και στο πρόσωπο, τραβάω τζούρα, προσπαθώ να ξεπιαστώ κουνώντας περιστροφικά το κεφάλι μου, που πάω τώρα, που πάω; Ξαναμπαίνω στην πολυκατοικία, κατεβαίνω στο υπόγειο, ανοίγω την πόρτα, βρομάει, κλείνω την πόρτα και κλειδώνω, βάζω και τον σύρτη. Κάθομαι στον καναπέ και σηκώνω το ακουστικό, σχηματίζω στο καντράν τον αριθμό, χτυπάει, το σηκώνει «Ναι;» δεν απαντάω «Κώστα εσύ είσαι;» δεν απαντάω «είσαι καλά;» σιωπή… νομίζω ότι κάτι σκέφτομαι, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι είναι αυτό, αποφασίζω να μιλήσω «την σκότωσα την γριά» σιωπή «Τι; Τι είπες; Τι έκανες;» σιωπή… ξέσπασμα δυνατού κλάματος, ακούω και περιμένω, ακούω το κλάμα, ακούω… «Λες αλήθεια; Πως; Γιατί; Τι έγινε;» το κλάμα συνεχίζεται, μιλάω «Είμαι χάλια, δεν ξέρω τι να κάνω», δεν ξέρω αν με ακούει γιατί το κλάμα είναι δυνατό, ακούω συγκεχυμένες επικλήσεις στον θεό και παρακάλια, πως έμπλεξες έτσι και τέτοιες μαλακίες. Δεν ξέρω γιατί αλλά έχω ακόμα το ακουστικό στο αφτί και την ακούω, νομίζω ότι σκέφτομαι κάτι αλλά δεν ξέρω τι, αισθάνομαι χάλια αλλά ταυτόχρονα ανακουφισμένος, αισθάνομαι σαν να έχω αδειάσει, σαν να έχω ξεφορτωθεί κάποιο βάρος, το κλάμα στο ακουστικό συνεχίζεται, μιλάω «μη με ψάξεις, θα σε ξαναπάρω» κλείνω το τηλέφωνο και πηγαίνω στην κουζίνα, βρομάει, γύρω απ’ την γριά υπάρχει μια τεράστια κηλίδα πηχτού αίματος, το πρόσωπο της γριάς έχει παγώσει και η έκφραση του τρόμου έχει μείνει και αυτή αγκυλωμένη πάνω του. Πέθανε χεσμένη απ’ τον τρόμο της η σκατόγρια, την μισώ ακόμα και θα την μισώ για πάντα «Σε μισώ σκατόγρια». Ανοίγω το ψυγείο και το αδειάζω στα σκουπίδια, δεν έχει και πολλά πράγματα, βγάζω τα ράφια, βγάζω τις θήκες για τ’ αβγά και για τα μπουκάλια, βγάζω τους κάδους για τα φρούτα και το ρυθμίζω στην τελευταία βαθμίδα ψύξης, σέρνω την γριά μέσα στο ψυγείο και κλείνω την πόρτα, πηγαίνω στην τουαλέτα, παίρνω έναν κουβά και τον γεμίζω νερό, βουτάω μέσα δυο τρία άπλυτα ρούχα της γριάς και τα μουσκεύω, πηγαίνω στην κουζίνα και σφουγγαρίζω το πάτωμα ρίχνοντας και σαπούνι για τα πιάτα, θέλω να ξεράσω, το σφουγγαρίζω τρεις φορές, κρατάω με το ζόρι τον εμετό, πετάω τα ρούχα με τα οποία σφουγγάρισα στα σκουπίδια και ανοίγω το μικρό παράθυρο για να ξεβρομίσει ο αέρας και να στεγνώσει το πάτωμα, πηγαίνω στην τουαλέτα και πλένω τα χέρια μου τρεις φορές, τα πλένω ξανά και ξανά με μπόλικο σαπούνι, κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη, δεν έχω αίματα, βγάζω τα ρούχα μου και μπαίνω κάτω από το κρύο ντουζ. Κάθομαι εκεί για πολλή ώρα, νομίζω ότι σκέφτομαι κάτι αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι. Κλείνω την βρύση, μένω για λίγη ώρα ακίνητος, σκουπίζομαι, βάζω ξανά τα ρούχα μου, βρίσκω στην κρεβατοκάμαρα τις κάλτσες και τα παπούτσια μου και τα φοράω κι αυτά, πηγαίνω στο σαλόνι και ανάβω έναν Άσο. Νιώθω καλύτερα, τραβάω μερικές τζούρες, κάνω άλλη μια βόλτα μέσα στο σπίτι, δεν υπάρχουν άλλα δικά μου πράγματα, ψάχνω τα συρτάρια της κρεβατοκάμαρας, ψάχνω την ντουλάπα της γριάς, τις τσέπες από τα φουστάνια της, τις τσάντες της, κάτω από το στρώμα της, ψάχνω με σχολαστικότητα χωρίς να τα ανακατέψω όλα, σε ένα μικρό πορτοφόλι μέσα στο κομοδίνο βρίσκω δυο χιλιάδες ευρώ σε κατοστάρικα, τα αφήνω στο κρεβάτι και συνεχίζω να ψάχνω, στην εσωτερική τσέπη από την γκρι γούνα της βρίσκω άλλα δυο χιλιάρικα, τα αφήνω και αυτά μαζί με τ’ άλλα, ανάμεσα στα σεντόνια της βρίσκω δυο πεντακοσάρικα, ψάχνω κανά μισάωρο ακόμα, δεν βρίσκω άλλα χρήματα, κάτι κοσμήματα μόνο που δεν τα παίρνω. Μαζεύω τα πέντε χιλιάρικα απ’ το κρεβάτι, τα κάνω ρολό και τα βάζω στην μπροστινή τσέπη του τζιν μου. Προσπαθώ να ταιριάξω κάπως το πουλόβερ μου, που το ‘χει ξεχειλώσει η γριά καθώς με τραβούσε με μανία. Πηγαίνω στην κουζίνα, έχει κάπως ξεβρομίσει και το πάτωμα έχει στεγνώσει, κλείνω το παράθυρο, κοντοστέκομαι μπροστά στο ψυγείο, ανοίγω τα ντουλάπια και βρίσκω μονωτική ταινία σ’ ένα κουτί με εργαλεία, παίρνω την ταινία και τυλίγω γύρω-γύρω την περιοχή που εφάπτεται η πόρτα με τον θάλαμο, ξανακάνω τον κύκλο μέχρι που τελειώνει η ταινία, πηγαίνω στο σαλόνι και παίρνω τα τσιγάρα μου, αδειάζω το τασάκι στα σκουπίδια, βγάζω την σακούλα, την δένω και πηγαίνω στην πόρτα. Πριν βγω από το σπίτι ξηλώνω το καλώδιο του τηλεφώνου. Πετάω τα σκουπίδια στον κάδο και κατευθύνομαι προς τον κεντρικό, έχει ξημερώσει…

Τελευταίες Μέρες...

2008-02-25T18:41:00.001+02:00

Γενικά τον τελευταίο καιρό δεν γράφω, δεν έχω και τίποτα να πω. Δεν συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να βιάζονται, οι πάπιες στο κανάλι συνεχίζουν να κρύβονται στις καλαμιές, έτσι πάει αυτό. Οι μεν βιάζονται να πεθάνουν οι δε φοβούνται τον θάνατο. Που και που κάθομαι στο extra Blatt και πίνω καφέ. Διαβάζω και κανα βιβλίο. Κάποιες φορές γελάω μόνος μου στα καλά καθούμενα. Θυμάμαι διάφορα περιστατικά, όταν ήμουν πιτσιρικάς με τον πατέρα μου σ’ ένα κουρείο, όταν παίζαμε games μ’ ένα φιλαράκι στον υπολογιστή, γενικά τέτοιες μαλακίες. Αυτόν τον καιρό δεν ξέρω αν σκέφτομαι και τι ακριβώς είναι αυτό που σκέφτομαι. Περπατάω και βλέπω τις τρύπες στα παπούτσια μου. Χρειάζομαι μάλλον καινούρια, έπειτα κοιτάζω δεξιά την κοιλιά της Α. που φουσκώνει. Προχθές έπεσε στα χέρια μου μια Μαλαματίνα. Νόμιζα πως είχα κερδίσει το χρυσάφι όλου του κόσμου. Την κατέβασα μόνος μου γρήγορα. Πήγα να πάρω το λεωφορείο για να γυρίσω σπίτι. Δεν γαμιέται είπα, θα πάω με τα πόδια. Έπαιζα στην διαδρομή ανάμεσα στα δάχτυλα το καπάκι της Μαλαματίνας. Αν έφτιαχνα ποτέ τατουάζ σκέφτηκα θα χτυπούσα το σήμα της Μαλαματίνας. Τον πιτσιρίκο-μπεκρή που πίνει ρετσίνα μ’ ένα μεγάλο ποτήρι και στο στομάχι του είναι καρφωμένο ένα τεράστιο κλειδί παλαιού τύπου. Όποιος το σχεδίασε πρέπει μάλλον να είχε κατεβάσει πιο πριν πολλά μπουκάλια. Ούτε ο Νταλί δεν θα μπορούσε να σκεφτεί τέτοιο πράμα. Αλλά πιο μάγκας ήταν αυτός που δέχτηκε να γίνει αυτό το πράμα σήμα της φίρμας του. Βασικά ενώ σκεφτόμουν τέτοιες μαλακίες με πήραν τα δάκρυα. Ο δρόμος ήταν μακρύς κι αυτό ήταν καλό. Τι να με κλάσει ο στρατός σκέφτηκα. Τα 15 χιλιόμετρα πορεία τα πίνω για την πλάκα μου. Και με τρύπια παπούτσια άμα λάχει… Συνέχισα να παίζω το καπάκι στα δάχτυλα και ήρθαν στο κεφάλι όλες οι μυρωδιές απ’ τις ταβέρνες της Σαλονίκης, τα χάρτινα τραπεζομάντιλα, τα ρεμπέτικα τραγούδια «που ‘σουν μάγκα τον Χειμώνα βρε, που την είχες την κρυψώνα», σαν να ‘βλεπα μπροστά μου το θολό βλέμμα του αδερφού μου, το ηλίθιο χαμόγελο του μισομεθυσμένου ρουκέτα, τις λαδιές απ’ τα παϊδάκια στο παντελόνι μου. Σε κάτι τέτοιες διαδρομές μ’ αρέσει το σκοτάδι και παίζω πάντα το παιχνίδι του τυφλού. Πρώτα υπολογίζω την ευθεία μετά κλείνω τα μάτια και κάνω 10 βήματα, τα ανοίγω και υπολογίζω ξανά την ευθεία, τα κλείνω και κάνω 20 βήματα, κάποτε είχα ξεπεράσει τα 100. Όταν περπατάω με κλειστά μάτια βλέπω καλύτερα προς τα μέσα. Βλέπω τον φόβο. Μιλάω μαζί του, με χτυπά φιλικά στην πλάτη «όλα θα πάνε χειρότερα αλλά μη νοιάζεσαι, κάποια στιγμή όλα τελειώνουν». Οι συζητήσεις με τον φόβο δεν έχουν πλάκα. Δεν βγαίνει και τίποτα στην τελική, ποτέ δεν βγήκε. Πάντα το ίδιο πράμα με λέει στο τέλος. Το βράδυ στο δωμάτιο στήνομαι απέναντι απ’ τον πίνακα του Kadinsky «der blaue Reiter», ο μπλε καβαλάρης. Βοηθάει να εκτονωθεί η ένταση μετά από τέτοιου είδους εσωτερικές συζητήσεις. Δεν υπάρχουν εμπόδια σκέφτομαι όπως δεν υπάρχουν και μπλε καβαλάρηδες. Τα πάντα είναι παιχνίδια του μυαλού. Η βροχή τα βράδια δέρνει τα παράθυρα, δεν υπάρχει καλύτερο υπνωτικό απ’ τον ήχο της βροχής στα τζάμια…

Αυτόν τον καιρό γενικά δεν σκέφτομαι τίποτα, γι’ αυτό δεν γράφω και τίποτα, δεν γουστάρω, βλέπω τον κόσμο όπως βλέπει η ψυχή το νεκρό σώμα που τη φιλοξενούσε λίγες στιγμές πριν, βλέπω τον κόσμο σαν να μην είμαι μέρος του, σαν να είμαι κάποιος ανταποκριτής από ‘να άλλο σύμπαν, βλέπω τα κλαδιά των δέντρων να χαράζουν τον ορίζοντα της Ανατολής σαν τις ανήσυχες γραμμές του Kirchner πάνω στις πλάκες των ξύλων ακούω τον Curtis απ’ τα ηχεία να με συμβουλεύει σαν κάποιο κολλητάρι: «Walk in silence, Don't walk away, in silence. See the danger, Always danger, Endless talking, Life rebuilding, Don't walk away»…

Θραύσματα Ημερολογίου V.

2008-01-22T22:33:00.000+02:00

10.01.
Κάθομαι στο λεωφορείο και διαβάζω. Απέναντί μου μια γυναίκα γύρω στα 35 κρατά με το χέρι της το πόδι της μικρής της κόρης που χαζεύει τ’ αυτοκίνητα έξω απ’ το παράθυρο. Το χέρι της είναι παχύ κι αφράτο με βαμμένα μπρούτζινα νύχια και φοράει μια χοντρή χρυσή βέρα στον παράμεσο. Σκέφτομαι ότι έτσι όπως προσπαθεί το λίπος του δαχτύλου της να πνίξει το δαχτυλίδι περικυκλώνοντάς το απ’ όλες τις μεριές, κάπως έτσι πρέπει να έχει πνίξει και η ψυχή της κάθε ίχνος έρωτα.

11.01.
Όσο κι αν προσπαθούν οι Γερμανοί να πείσουν ότι η λέξη «Gott» είναι απροσδιορίστου γένους, την έχουν ήδη εντάξει στα αρσεντικά, δίπλα στην λέξη «Schrott».

Τον τελευταίο καιρό βλέπω στους δρόμους όλο και περισσότερους ανθρώπους να μιλάνε μόνοι τους, χωρίς να έχουν την αύρα του τρελού, έχοντας ίσως μόνο την ανάγκη ν’ ακούσουν την φωνή τους, όπως κάνω κι εγώ αυτήν την ώρα μιλώντας μόνος μου σ’ αυτό το χαρτί. Έχω στην σκέψη εκείνη την παράξενη αίσθηση που δημιουργεί η ατμόσφαιρα στα κυριακάτικα τραπέζια των ταβερνών του κέντρου όταν συναντιούνται οι χωρισμένοι πατεράδες με τα παιδιά τους για να κεράσουν. Είναι εκείνη η αίσθηση που το μάτι και τ’ αφτί δεν χορταίνουν να αισθάνονται και η καρδιά δεν σταματά να κλαίει. Κι αν υπάρχει κάτι ακόμα που επιβεβαιώνει ότι αισθάνομαι αγάπη, είναι αυτός ο οδυρμός της καρδιάς.

14.01.
Απέναντι απ’ τις φυλακές, ένα ζευγάρι απ’ την Σρι Λάνκα έχει ένα μαγαζί που πουλάει «Lebensmittel». Τι τραγική ειρωνεία, να υπάρχει αυτό το κατάστημα απέναντι από ανθρώπους, που κάποιος τους στέρησε το ίδιο το «Leben».

Ο λόγος που αποτρέπει αυτούς που επινοήσανε ένα ερωτηματολόγιο για κάποια έρευνα αγοράς, να το εφαρμόσουν οι ίδιοι, είναι ότι ντρέπονται να θέσουν τις ερωτήσεις που σκαρφιστήκανε.

21.01.
Να ζεις σαν καλλιτέχνης
Έτσι μόνο ζεις
Χωρίς προγράμματα και στόχους
Έτσι μόνο δημιουργείς αληθινά
Η αληθινή δημιουργία είναι η αυθόρμητη δημιουργία
Όλες οι άλλες δημιουργίες είναι προμελετημένα εγκλήματα
Ψυχοκτόνες
Πεταμένες ζωές στα σκουπίδια των κοινωνικών συμβάσεων
Να ζεις σαν καλλιτέχνης
Άνθρωπος χωρίς ταμπέλες
Μόνο με μία γενικού περιεχομένου
Καλλιτέχνης της ζωής
Να βλέπεις προς τα έξω και ταυτόχρονα να βλέπεις μέσα
Ή να μην βλέπεις καν, παρά μόνο ν’ αφήνεις το μέσα να βγει έξω
Να μάθεις πιο πολύ ν’ ακούς παρά να βλέπεις
Η ακοή είναι πάντα πιο γνήσια για την ψυχή
Η ψυχή όταν ακούει αναστατώνεται, όταν βλέπει σιωπά
Γιατί η ψυχή δεν έχει μάτια παρά μόνο αφτιά
Να αφοσιώνεσαι στην τέχνη είναι το ίδιο με το ν’ αφοσιώνεσαι στην ζωή
Ν’ αφοσιώνεσαι στη ζωή χωρίς ν’ αφοσιώνεσαι στην τέχνη είναι σαν να μη ζεις αλλά να περιμένεις να πεθάνεις

22.01.
Τέλειο
Δεν υπάρχει
Ο τελειομανής είναι ένας τελειωμένος
Το τέλειο και η τελειότητα δεν είναι φυσικά στοιχεία
Στη φύση δεν υπάρχει τίποτα τέλειο
Διότι το φυσικό είναι από μόνο του «τέλειο»
Μ’ άλλα λόγια ίσως αντί της λέξης «τέλειο» θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «φυσικό»
Κάποιοι απαντάνε ότι το μεγαλύτερό τους ελάττωμα είναι η τελειομανία
Πόσο δίκιο έχουν
Είναι ήδη νεκροί

Ένα ανέκδοτο λέει: Ο Γιωρίκας κι ο Κωστίκας εκεί που περπατούσαν βρήκαν μια κουράδα. Λέει ο ένας στον άλλο «Ρε συ! Κοίτα! Μια κουράδα!», ο άλλος έχοντας τις αμφιβολίες του απαντάει «Ρε γαμώτο, λες να είναι στ’ αλήθεια κουράδα;» με μιας έρχεται η πρόταση «Ας δοκιμάσουμε για να το διαπιστώσουμε!». Πράγματι σηκώνουν από κάτω την κουράδα, την κόβουν στα δύο και καταπίνει ο καθένας το μερίδιό του. Αφού τελείωσαν το αποτρόπαιο γεύμα τους λέει τελικά αυτός που είχε τους ενδοιασμούς «Τελικά δίκιο είχες, κουράδα ήταν, πάλι καλά που δεν την πατήσαμε».
Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας δεν είναι στην πραγματικότητα καθόλου αστείο. Το μόνο που θέλει να μας πει είναι ότι για να μη πατήσει κάποιος τα σκατά δεν είναι υποχρεωτικό να τα δοκιμάσει πρώτα.
Γίνονται τόσα σκάνδαλα συνεχώς στην Ελλάδα. Σκάνδαλα κάθε φύσεως. Πολιτικά, οικονομικά, οργανωτικά, ερωτικά, δημοσιογραφικά, θεσιθηρικά κτλ. κτλ. Κάποιοι εκπλήσσονται ακόμα μ’ αυτά τα φαινόμενα. Είναι απορίας άξια αυτή η έκπληξη. Από τότε που άρχισα να σκέφτομαι ντρέπομαι γι’ αυτά που γίνονται σ’ αυτήν την χώρα. Στην χώρα που το μόνο που έχει να επιδείξει πια είναι τα τοπία της, δηλαδή πράγματα που τα έφτιαξε η φύση και όχι οι πολίτες της. Ντρέπομαι που είχα τέτοιους δασκάλους στο δημοτικό, στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Ντρέπομαι που είχα αυτά τα γελοία υποκείμενα για καθηγητές στο πανεπιστήμιο. Ντρεπόμουν που σε πολλές περιπτώσεις διαπίστωνα ότι σκέφτομαι πιο πολύ απ’ αυτούς. Ντρέπομαι που μέχρι που έβγαλα και το πανεπιστήμιο μαθήτευα σε λυόμενα κτίρια την ώρα που τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών πηγαίνουν στους μισθούς της Δρούζα και στις ποδοσφαιρικές ΑΕ. Ντρέπομαι που στην γειτονιά και στην πόλη μου δεν υπάρχει ούτε ένα δέντρο και το δάσος που ήταν η μόνη όαση κάηκε χωρίς ν’ ανοίξει ρουθούνι. Ντρέπομαι που ο πατέρας μου δουλεύει τριάντα χρόνια και δεν θα πάρει σύνταξη, ντρέπομαι που απολύθηκε εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων. Ντρέπομαι που ειδωλοποιούνται εικοσάχρονα αγοράκια και κοριτσάκια υπό την ταμπέλα «αστέρι της πίστας». Ντρέπομαι για τις άθλιες φάτσες και κοιλιές των συμπολιτών μου, για το τεράστιο ΕΓΩ τους, για τα σκουπίδια που καταναλώνουν με οποιονδήποτε τρόπο, για το επίπεδο των μέσων ενημέρωσης, για τις λαμογιές, ρουφιανιές, ρουσφετιές που έχουν γίνει βιοτροπία του λαού. Ντρέπομαι για την γυφτοκίτς αισθητική που έχει κατακλύσει τα πάντα. Ντρέπομαι για την αναγωγή οποιασδήποτε αισχρότητας ή ποταπότητας σε μαγκιά.
Γιατί κάποιοι εκπλήσσονται με τα σκάνδαλα που σκάνε μύτη το ένα μετά το άλλο; Που ζούσαν τόσα χρόνια; Που κοίταζαν τα μάτια τους; Τι άκουγαν τ’ αφτιά τους; Τι σκατά σκεφτόταν το μυαλό τους; Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις ότι αυτός που θησαυρίζει γελοιοποιώντας συνανθρώπους του κάνοντας μόδα την χυδαιότητα και την ποταπότητα είναι ο ίδιος εντελώς σάπιος τύπος χωρίς καμιά απολύτως ηθική (όχι με την χριστιανική αλλά με την ανθρωπολογική έννοια); Πόσο σκατένιοι μπορεί να είναι αυτοί που ξαναψηφίζουν τα ίδια και τα ίδια λαμόγια που έχουν ρημάξει αυτήν την σκατοχώρα και που θα ξαναψηφίζουν τα ίδια πρόσωπα ες αεί;
Για να καταλάβεις ότι κάτι είναι σκατά δεν είναι ανάγκη να το φας πρώτα. Μακριά από κάθε είδους σκατά λοιπόν μεγάλε.

Θραύσματα Ημερολογίου IV.

2008-01-08T23:12:00.001+02:00

27.12.
Αγόρασα μια ακουστική κιθάρα και έχω ξετρελαθεί, μια Blueridge BR-40 που λέγεται ότι είναι αντιγραφή της Martin D-18. Αισθάνθηκα σαν τον Ντίκι Γκολντγουάιερ, πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος «Villa incognito» του Tom Robbins που είχε επίσης αγοράσει μια κόπια κάποιας Martin στην Ταϋλάνδη και χαιρόταν σαν μικρό παιδί παίζοντας τραγούδια του Ντίλαν στο ξενοδοχείο του.

01.01.08
Για να κάθεται κάποιος πρωτοχρονιά και να σκαλίζει το ημερολόγιό του σημαίνει ότι δεν περνάει κάποια ξεχωριστή στιγμή λόγω της ημέρας. Η παραμονή της πρωτοχρονιάς ήταν κάτι παραπάνω από βαρετή, μέχρι να επιστρέψουμε σπίτι έφτυσα αίμα απ’ την σπαρίλα. Είχε βγει στην ατμόσφαιρα και μια ομίχλη τόσο πηχτή και παράξενη, πρώτη φορά έχω δει κάτι τέτοιο, ούτε τα πυροτεχνήματα πάνω στην αλλαγή του χρόνου δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε καθαρά, μόνο κάτι πράσινες και κόκκινες λάμψεις φαίνονταν. Γενικά είμαι άνθρωπος αντίθετος με την «εξαναγκαστική ευτυχία» του τύπου: «είναι πρωτοχρονιά, έχεις γεννέθλια, έχεις γιορτή πρέπει να γιορτάσεις», δεν μπορώ να γιορτάσω έτσι, δεν μπορώ να χαρώ επειδή πρέπει, άλλωστε δεν μου λέει τίποτε η «αλλαγή» του χρόνου, δεν μου λένε τίποτε αυτές οι κοινωνικές συμβάσεις του κώλου.

07.01.
Το τελευταίο μουσικό album που αγόρασα και μ’ έχει αγγίξει πολύ βαθιά είναι το «In Rainbows» των Radiohead. Μου το είχε προτείνει ανεπιφύλακτα ο Γ. και του δίνω απόλυτο δίκιο. Τόσο αισθησιακή μουσική και φωνή δεν παράγεται κάθε μέρα. Πολλά πολλά μπράβο! Τηλεφωνηθήκαμε κιόλας με τον Γ. Μιλήσαμε περίπου μισή ώρα για διάφορα θέματα. Είναι εκπληκτικό πόσο πολύ συμφωνούμε στα θέματα που μας απασχολούν, όπως επίσης εκπληκτικό είναι ότι μας απασχολούν σχεδόν τα ίδια πράγματα. Ο Γ. είναι ίσως ο μοναδικός φίλος μου που δεν θα μου απαντήσει με την συνηθισμένη και τετριμένη επιχειρηματολογία και δεν θα βάλει ποτέ στο παιχνίδι της συζήτησης στερεοτυπικές θέσεις. Είναι αναρχικός με τον τρόπο του και βαθιά σκεπτόμενος. Χαίρομαι πολύ που ήρθαν έτσι τα πράγματα και γνωριστήκαμε με τον Γ. Είναι άνθρωπος που δεν βρίσκεται εύκολα στις μέρες μας, κάτι σαν το καινούριο album των Radiohead ας πούμε.

08.01.
Άρχισα να διαβάζω το «βιβλίο της ανησυχίας» του Φερνάντο Πεσσόα. Ο λόγος του είναι συνταρακτικός, ξεπερνά κάθε προσδοκία και κοίτα να δεις που και αυτό ήταν μια πρόταση του Γ. Δεν έχω αφομιώσει ακόμα το ταρακούνημα που έχω δεχτεί απ’ την γραφή και την σκέψη του Πεσσόα. Έγινε αυτομάτως ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς και μπήκε στην κατηγορία «ιερά τέρατα».
----------

Η ψυχή μου βρίσκεται στις έξι χορδές που πάλλονται και παράγουν αυτήν την μαγεία που αγγίζει την εσωτερική πλευρά των ανθρώπων και εγώ αντί ν’ ακολουθήσω το μονοπάτι που μου υποδεικνύει η ψυχή μου κάθομαι σε γραφεία με αυστηρά, βαρετά βιβλία και σε άλλα με υπολογιστές και τηλέφωνα. Και όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση τόσο μισώ τον εαυτό μου που δεν αντιστάθηκε τότε που έπρεπε, που ήταν τόσο αδύναμος ν’ ακολουθήσει την ψυχή του, τότε που έστριψε σε λάθος διασταύρωση και την άφησε μόνη παρατηρώντας την με απάθεια να μαραζώνει και να πεθαίνει. Όταν κανείς πιάνει στα χέρια του κιθάρα μετά από εφτά χρόνια αποχής, η δύναμη του Πανός γεννιέται μέσα του ξανά πιο θηριώδης και αυτή η αίσθηση και η ανεξήγητη δύναμη επιστρέφει με τέτοιο σαρωτικό τρόπο που δεν έχει προηγούμενο, σαν την επιστροφή ενός αποτοξινωμένου πρεζάκια στην ηρωίνη. Μια επιστροφή σχεδόν δολοφονική.
----------

Ψάχνω χωρίς να ξέρω ακριβώς τι
Απλά ψάχνω όπως εκείνοι που απλά περιμένουν χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι
Ο μόνος φόβος μου είναι να μη περάσω από εδώ απλά σαν τουρίστας
Να μη φύγω μόνο μ’ ένα φιλμ φωτογραφίες
Χωρίς καν υπότιτλους
----------

Δεν θα σταματήσω να το λέω και να το σκέφτομαι κάθε φορά που το ξαναζώ. Αυτή η εντελώς εμετική-επιτηδευμένη ευγένεια των συνεργατών εδώ στα τηλέφωνα όταν πάνε να ψαρέψουν πελάτες είναι ένα πράγμα που δεν μπορώ να ανεχτώ. Δεν μπορώ να ανεχτώ τέτοια ξεφτίλα της αξιοπρέπειας, τέτοια χαμέρπεια. Κάποιος μπορεί να είναι ευγενικός με τον συνομιλιτή του χωρίς να γίνεται ταυτόχρονα σκουλίκι. Τους βλέπω πως αλλάζουν την χροιά και τον τόνο της φωνής τους όταν μιλάνε με πελάτες προσπαθώντας να τους κερδίσουν, οι άντρες ξαφνικά γίνονται ευνούχοι και οι γυναίκες παίρνουν την μορφή της συζύγου του Αλ Μπάντυ την ώρα που του ζητάει sex. Κάθε φορά που το ζω κάθε φορά ανατριχιάζω και αηδιάζω όπως όταν καταλάθος δαγκώνω το πιρούνι την ώρα που γευματίζω.

ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΩΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

2007-12-19T00:46:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων αλλά και γάτων), από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που, φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει πως δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις υιοθεσίας αδέσποτων ζώων –όπως αυτές ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία, με συνέπεια να μην διασφαλίζεται, ούτε στο ελάχιστο, η τύχη των ζώων όταν μεταφέρονται εκτός συνόρων!

Που πάνε τα αδέσποτα; Ποια η κατάληξή τους, όταν δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όταν δεν υπάρχουν ούτε καν οι υπεύθυνες δηλώσεις των ατόμων που θα τα υιοθετήσουν, οι οποίες να αναφέρουν πως τα συγκεκριμένα ζώα δεν θα χρησιμοποιηθούν σε πειράματα; Πόσο φιλοζωική ενέργεια είναι η μαζική μεταφορά τους κάτω από άθλιες συνθήκες;

Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε την κατάσχεση 39 σκυλιών (που είχαν φορτωθεί στην Κέρκυρα), στην Πάδοβα της Ιταλίας τον Απρίλιο του 2006, ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Ανκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε οτι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν 102 σκύλοι (μεταξύ τους και αρκετά κουτάβια) οι οποίοι μεταφέρονταν σε άθλιες συνθήκες, ανάμεσα σε άλογα, με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα!

Όπως γεγονός είναι οτι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωϊκών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας –όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά λογοκρισία και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε οτι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατασκευή και εμπορία γούνας από γάτες και σκύλους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα ή ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αποτελεσματικότητας όπλων.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Μεμονωμένες φωτογραφίες σκύλων δεν αποδεικνύουν πως αυτά είναι τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως αυτά είναι όλα τα ζώα.
Μόνο η τήρηση των νομικών προϋποθέσεων μπορεί να εξασφαλίσει, σε κάποιο, έστω, περιορισμένο βαθμό τη μεταφορά των ζώων για υιοθεσία.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

-Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.
-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.
-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:

-Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003 (βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Ανκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες στη Δικαιοσύνη).
-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.
-Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Πυραμίδες

2007-12-12T15:58:00.000+02:00

Είχα εξηγήσει στον γιατρό ότι απεχθάνομαι το φαγητό και το λευκό χρώμα. Στο Νοσοκομείο είχα μεγάλο πρόβλημα. Έπρεπε να γευματίζω υποχρεωτικά τρεις φορές την ημέρα και παντού κυριαρχούσε το άσπρο. Άσπροι τοίχοι, άσπρες στολές, άσπρες κρέμες, άστρα πλακάκια, άσπρα ταβάνια, άσπρα σεντόνια. Αυτό που άλλαξε δραστικά την ζωή και την ψυχολογία μου ήταν τα χάπια που αποφάσισε να μου χορηγήσει ο γιατρός. Είχαν ένα απαλό λιλά χρώμα και σχήμα πυραμίδας. Κάθε πρωί που κατάπινα το πρώτο ξαφνικά όλα γίνονταν έγχρωμα. Οι νοσοκόμες παίρνανε την μορφή διάφορων ζώων και οι γιατροί μεταμορφώνονταν σε κάβουρες. Από τις λάμπες έσταζε κόκκινο και μπλε χρώμα σαν βροχή και οι οροί μοιάζανε σαν αποκοιμισμένα φίδια. Το καλύτερο ήταν ότι έχανα την αίσθηση του χρόνου και του πόνου. Άνοιγα το παράθυρο και βουτούσα από τον τρίτο όροφο στο καλοκουρεμένο γκαζόν που είχε πια μεταλλαχθεί σε πισίνα. Σκοπός μου κάθε μέρα ήταν να φτάσω σπίτι μου. Δεν θυμόμουν ακριβώς τη διεύθυνση αλλά ήξερα ότι έπρεπε να πάρω το λεωφορείο νούμερο 1. Το μεγάλο μπέρδεμα γινόταν όταν έφτανα στη στάση. Έβλεπα να πλησιάζει το λεωφορείο νούμερο 1 αλλά όταν σταματούσε για ν’ ανέβω το 1 γινόταν 7 και το 7 με τη σειρά του 92 και το 92 σε κλάσματα δευτερολέπτου R66 και ούτω καθεξής. Θυμάμαι ότι η μητέρα μου έλεγε ότι το δωμάτιό μου είναι το καλύτερο του διαμερίσματος γιατί κοιτάζει νότια. Έτσι αποφάσιζα να περπατήσω νότια με γνώμονα τις υποδείξεις του ήλιου. Κάποτε ο δρόμος κοβόταν, πάντα κάπου κοβόταν και την επόμενη ημέρα ξυπνούσα αντικρίζοντας έναν γιατρό που είχε στην παλάμη του μια μικρή λιλά πυραμίδα και καταπίνοντάς την αυτομάτως ο γιατρός γινόταν κάβουρας.
Μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα διαπίστωνα ότι όλο και πιο δύσκολα μπορώ να φτάσω στο παράθυρο και να βουτήξω στην πράσινη πισίνα. Τα πόδια μου απλά δεν κουνιόταν, ένιωθα ότι φτάνω εκεί και ότι ανοίγω το παράθυρο αλλά κάποια αόρατη δύναμη με κρατούσε στο πάτωμα, δεν μπορούσα να σκαρφαλώσω εύκολα και να πηδήξω. Έπειτα έφτασε ο καιρός που δίπλα στην λιλά πυραμίδα υπήρχε και μια ακόμα κίτρινης απόχρωσης. Αυτή η δεύτερη με βοήθησε πολύ διότι είχε την ιδιότητα να κινεί αυτομάτως τις ρόδες στο καροτσάκι που καθόμουν και μάλιστα πολύ γρήγορα. Ό,τι κοίταζα μετατρεπόταν σε άμμο. Κοίταζα το πάτωμα και αυτό άνοιγε και με ρουφούσε μέσα του ώσπου προσγειωνόμουν κατευθείαν στον κεντρικό δρόμο. Ελισσόμουν ανάμεσα στα αυτοκίνητα και προσπαθούσα να προσπεράσω τις αντιλόπες και τις τίγρεις που ορμούσαν καταπάνω μου. Γρήγορα θυμόμουν ότι έπρεπε να ακολουθήσω νότια κατεύθυνση για να βρω το δωμάτιό μου. Η μητέρα μου έλεγε ότι το δωμάτιό μου είναι το καλύτερο γιατί το χτυπάει ο ήλιος σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.
Θυμάμαι ότι αρκετές φορές κατάφερα να συναγωνιστώ στον αυτοκινητόδρομο τα άγρια ζώα της ζούγκλας όμως κάποια άτυχη στιγμή με περικύκλωσαν πολλές ύαινες και ένιωσα έπειτα από αιώνες πόνο. Ξύπνησα όμως ξανά. Θυμάμαι πως ήμουν μισός. Με είχαν κατασπαράξει. Έλλειπαν μέλη από το σώμα μου. Στην παλάμη του γιατρού που είχε πλέον αποκτήσει μόνιμα την μορφή του κάβουρα υπήρχαν τώρα δεκάδες πυραμίδες, όλων των αποχρώσεων. Μπορούσα να ακούσω ψίθυρους μέσα από τοίχους, να συνομιλήσω με τον Κομφούκιο στα κινέζικα, να εξηγήσω την θεωρία του Αϊνστάιν και να βρω τα σφάλματά της, μπορούσα να αιωρηθώ για μέρες, να μαντέψω το αύριο, να νικήσω τον θεό στο σκάκι…

-Τ. από σήμερα πρέπει να τρως και τον ζελέ σου. Τον πορτοκαλί το μεσημέρι και τον ροζέ πριν τον ύπνο.

Θραύσματα Ημερολογίου ΙΙΙ.

2007-12-08T02:04:00.001+02:00

26.11.
Τις προάλλες είδα την ταινία του Lars von Trier «Idioterne» και συγκλονίστηκα. 100% βασισμένη στις αρχές του δόγματος 95, πράγμα που λατρεύω όσον αφορά στην αισθητική και στην προσέγγιση των χαρακτήρων. Το σενάριο ήταν άκρως φιλοσοφικό με διαλόγους και σκηνές που τσάκιζαν κόκαλα.
«Ο ηλίθιος είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος»
«Αγάπησε τον ηλίθιο που κρύβεις μέσα σου»
...και κάποιες ακόμα τέτοιες φράσεις που ξεστομίζονται καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας σκάζανε σαν χαστούκια. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ πιο εύκολο να χωνέψω την ταινία αν την είχα δει πριν κάποια χρόνια μαζί με τον Γ. τότε που σπουδάζαμε στην Κομοτηνή. Εκείνο τον καιρό μετά από τέτοιου είδους αριστουργήματα πέφταμε σε μαύρη σιωπή ή βγαίναμε έξω να περπατήσουμε για να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Θυμάμαι την έκφραση του Γ. μετά το πέρας του «Dancer in the dark» (επίσης του Trier) όταν με συνοπτικές διαδικασίες μάζεψα τα κομμάτια μου και εξαφανίστηκα από το δωμάτιο της εστίας σχεδόν αμίλητος ή τότε που βλέπαμε σε ‘μένα το «Requiem for a dream» και αμέσως μετά είδα τον Γ. να φεύγει σαν σκιά. Εδώ δεν συνέβησαν τέτοια πράγματα. Συνέβη ίσως κάτι πιο σκληρό. Ενώ η ταινία στριφογύριζε ακόμα στο μυαλό μου, ήμουν το Σαββατόβραδο καλεσμένος σ’ ένα φοιτητικό πάρτυ και αφού ήπια μισό μπουκάλι ουίσκι αποφάσισα να το παίξω ηλίθιος… η αντίδραση και η αντιμετώπιση των «κανονικών» ανθρώπων ήταν άκρως υποκριτική, μπορώ να πω ελεεινή. Αφότου έφυγα από το πάρτυ αισθάνθηκα ποιητής, αισθάνθηκα ότι ζυγίζω 10 κιλά, ότι είμαι τριών ετών και θέλω να παίξω με τα αυτοκινητάκια μου. Ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα…
Σημείωση: μεγάλο ενδιαφέρον είχε και το Ντοκιμαντέρ που συνόδευε την ταινία. Ουσιαστικά ήταν το ημερολόγιο του Trier κατά την διάρκεια των γυρισμάτων. Ο άνθρωπος είναι αληθινός φιλόσοφος…

28.11.
Ο κόσμος είναι ασπρόμαυρος
Μα μια κηλίδα αίμα
Μεγαλώνει, διογκώνεται
Το μηδέν γίνεται ένα.

03.12.
Μέσα στο λεωφορείο συναντάς μερικές φορές ανθρώπους που μοιάζουν με ζωντανά έργα τέχνης. Σήμερα πέτυχα ξανά εκείνον τον τύπο που προκαλεί στους γύρω του περισσότερο φόβο παρά οίκτο. Είναι γύρω στα 30, πανύψηλος και αδύνατος. Φοράει στενά τζιν, κυριλέ σκαρπίνια και δερμάτινο μαύρο σακάκι. Το καλοκαίρι φοράει στο κεφάλι μαύρο καπελάκι σαν εκείνα που φορούσαν παλιά τα κουτσαβάκια και τον χειμώνα μαύρο σκούφο. Όλες τις εποχές φοράει κάτι στρογγυλά γυαλιά ηλίου και ακουστικά στ’ αφτιά. Η έκφρασή του έχει την αύρα του τρελού. Το δέος ξεκινά όταν αρχίζει να απαγγέλει δυνατά αγγλικούς στίχους ή ποιήματα με την υπερβολικά μπάσα φωνή του. Σήμερα τον άκουσα να λέει κάτι σαν…
«My heart is sad and so mad…»
…τα άλλα δεν μπόρεσα να τα πιάσω. Όλοι όσοι είναι γύρω του προσπαθούν πάση θυσία να αποφύγουν να συμπέσουν οι ματιές τους, λες και φοβούνται μήπως βγάλει ξαφνικά από την τσέπη του ένα περίστροφο και τους καθαρίσει όλους. Ο τύπος μοιάζει σαν χαρακτήρας βγαλμένος από κάποια ασπρόμαυρη ταινία του Jarmous.
Και εκεί που σκεφτόμουν πόσο ενδιαφέροντες είναι οι άνθρωποι και ότι όλα αυτά έχουν από μόνα τους κάποιο νόημα και ουσία, εκεί που κοίταζα έξω απ’ το παράθυρο παρατηρώντας εκατοντάδες ανθρώπους να περνάνε τον δρόμο, άλλοι πιο βιαστικά, άλλοι πιο χαλαρά, άλλοι σκυφτοί και άλλοι καμαρωτοί κρατώντας πολύχρωμες ομπρέλες στα χέρια αισθάνθηκα μια ασφυξία. Αισθάνθηκα ότι δεν ανήκω εδώ, σαν ένα πέρασμα μέσα από την νύχτα των άλλων. Δεν ξέρω αλλά με τρόμαξε αυτή η κυκλοθυμία μου, ήταν ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα.

05.12.
Αυτός ο μυστικός κώδικας
Αυτός ο μυστηριώδης συνδυασμός
Χρειάζεται πάντα δυο λύτες ταυτόχρονα
Χρειάζεται να γίνει συγκερασμός

07.12.
Σήμερα άκουσα ένα νέο από εκείνα τα πολύ κακά που σε κάνουν να συνειδητοποιείς την ασχήμια του κόσμου αλλά και το πόσο αέρινα είναι όλα, πόσο ρευστά, πόσο ειρωνικά. Πριν από δυο βδομάδες μαζί με τον Κ., τον Μ. και τον Α. χαζεύαμε στο καφέ εκείνη την υπέροχη Βραζιλιάνα με το θείο κορμί και το εκλεπτυσμένο ντύσιμο. Με το που μπήκε μέσα όλα τα βλέμματα πέσανε πάνω της, απολύτως λογικό, ήταν τόσο όμορφη που δύσκολα συναντάς όμοιά της. Έκατσε στο τραπέζι ενός γραβατάκια γύρω στα 40 που περίμενε εκεί ήδη αρκετή ώρα. Δεν πρέπει να πέρασαν πέντε μέρες από εκείνη την εντυπωσιακή εμφάνιση όταν ο 60άρης Γερμανός σύζυγός της θολωμένος από ζήλεια και κακία την στραγγάλισε στο σπίτι τους, την τύλιξε σ’ ένα χαλί και την φουντάρισε σ’ ένα κανάλι της περιοχής. Δύτες της αστυνομίας ανέσυραν την σωρό της έπειτα από έρευνες. Η 26άχρονη Βραζιλιάνα καλλονή στο χώμα λοιπόν και ο 60άρης σύζυγος στα σίδερα.
Όταν μπήκαμε ξανά στο καφέ με τον Α. σήμερα το μεσημέρι αφού είχαμε μάθει τα νέα, είδαμε το τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο όπου καθόταν τότε εκείνη κενό. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και ασυναίσθητα επιλέξαμε κάποιο άλλο μέρος να καθίσουμε...

Θραύσματα Ημερολογίου ΙΙ.

2007-11-24T02:04:00.000+02:00

11.11.
Καθώς συμμάζευα το γραφείο μου, τυχαία έπεσε το μάτι μου πάνω στον αυτοσχέδιο χάρτινο σκουπιδοτενεκέ που κατασκεύασε η Α. για να πετάμε τα χαρτάκια και τα υπόλοιπα σκουπιδάκια του γραφείου. Χρησιμοποιεί παλιές κόλλες Α4 για να φτιάξει αυτούς τους σκουπιδοτενεκέδες και όταν γεμίζουν τους πετάμε σούμπιτους με το περιεχόμενο στον κάδο ανακύκλωσης χαρτιού. Αν έρρεε στις φλέβες μου καπιταλιστικό αίμα θα μπορούσα σίγουρα να πλουτίσω μ’ αυτήν την ιδέα. Σκέψου μ’ ένα κούμπωμα να πετάς σούμπιτο τον κάδο σκουπιδιών όταν αυτός γεμίζει. Ούτε σακούλες, ούτε σαπουνίσματα. Γρήγορο, εύκολο, πρακτικό και οικολογικό. Στον συγκεκριμένο κάδο όμως η Α. είχε τυχαία χρησιμοποιήσει παλιές σελίδες από την διατριβή μου. Η διατριβή μου μοστράριζε στα τοιχώματα ενός χάρτινου κάδου σκουπιδιών. Το συγκεκριμένο χωρίο αναφερόταν στην θανατική ποινή στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου φάνηκε πολύ χαριτωμένο σαν εικόνα. Σαν σκέψη μου προκάλεσε κάποια αμηχανία, αλλά σαν εικόνα ήταν αστείο…

12.11.
Κάθε μέρα στην βιβλιοθήκη συναντώ έναν ηλικιωμένο μελετηρό τύπο. Μοιάζει λες και βγήκε από πίνακα του Bosch ή από γκραβούρα του Dürer. Είναι γύρω στα 65, έχει μακριά άσπρα λιγδερά μαλλιά και μακριά άγρια γένια. Η μύτη του είναι κάπως γαμψή, φοράει ολοστρόγγυλα γυαλιά μυωπίας με χρυσό σκελετό. Τα ρούχα του είναι παλιά και φθαρμένα με κοντά μανίκια και μπατζάκια λες και τα έχει δανειστεί από κάποιον μικρόσωμο μακαρίτη. Διαβάζει και κρατάει σημειώσεις κάθε μέρα, δεν έχω καταφέρει να δω ακόμα τι ακριβώς αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι δικός μας. Στην καλύτερη αυτό μπορούμε μόνο να πετύχουμε μ’ αυτές τις σπουδές, να επιβιώσουμε…

---------
Τα κρουστά μαζί με τον αυλό και την κιθάρα είναι οι ήχοι της αρχαιότητας. Οι αρχέγονοι ήχοι της φύσης. Οι ήχοι που ενώνονταν με το φυλλάρισμα των δέντρων, το ποδοβολητό των ζώων και τους παλμούς της καρδιάς των ανθρώπων. Συνόδευαν το παραμιλητό των μυστών και το παραλήρημα του ιεροφάντη. Παλλόμενες μεμβράνες και χορδές και πνεύμα που γλιστράει στον σωλήνα.

13.11.
Παρατηρώ τα δάχτυλα του οδηγού του λεωφορείου πάνω στο τιμόνι. Όποιος έχει οδηγήσει όχημα με τέτοιο τιμόνι σίγουρα θα ξενερώνει όταν πιάνει στα χέρια του τιμόνι συμβατικού αυτοκινήτου. Το τιμόνι του λεωφορείου είναι τόσο μαγικό στην όψη και στην κίνηση. Ολοστρόγγυλο, λεπτό και θηριώδες, περιστρέφεται πάνω στον άξονά του σαν κάλτσα πάνω σε παρκέ. Και τα δάχτυλα του οδηγού με τα χρυσά δαχτυλίδια και τα περιποιημένα νύχια φαντάζουν σαν χορεύτριες. Νομίζω ότι οι οδηγοί λεωφορείων όλου του κόσμου έχουν την ίδια ψυχοσύνθεση…

14.11.
Στριφογυρίζεις κλειδιά στις πόρτες
Τα έπιπλα θαμπά
Και ‘συ κρατιέσαι εκεί, είσαι πάντα εκεί
Περιμένεις
Τρομαγμένος
Τα πεζοδρόμια γνωρίζουν τα βήματά σου τα σκυφτά
Σε ξεγελάει μια φωτεινή επιγραφή
Μια σκέψη που σου επιτρέπει να ξυπνάς ακόμα τα πρωινά
Πάντα τρομαγμένος

16.11.
Γενικά ανέμπνευστος
Ανήμπορος
Ειδικά κουρασμένος
Γερασμένος
Κάτι τέτοιες ώρες
Χρειάζομαι εκείνα τα τεράστια βυζιά
Να ξεχάσω ν’ ανοίξω τον γενικό του μυαλού
Ο χρόνος να κυλάει αργά
Σαν τις κινήσεις ενός βόα
Οι αισθήσεις να είναι αδρανείς
Ο κόσμος να μη μετράει
Οι χροιές των φωνών να είναι επίπεδα μαλακές
Να μη με γδέρνει τίποτα

---------
Αυτό που μ’ εκνευρίζει πιο πολύ απ’ όλα εδώ στα τηλέφωνα είναι ο γλοιώδης τόνος της φωνής των συνεργατών όταν προσπαθούν να ψαρέψουν πελάτες. Η χροιά της φωνής είναι σιχαμερή, σκέτη γλίτσα, σχεδόν πρόστυχη… η πλήρης ισοπέδωση της αξιοπρέπειας.

21.11.
Τίποτα δεν εμποδίζει τη θέα του ορίζοντα κι όμως βλέπω πως έχεις κλειστά τα μάτια. Πόση ένταση υπάρχει εκεί μέσα; Όλες οι κινήσεις είναι τόσο σπαστικές και ο ρυθμός τόσο πρωτόγονος. Χορεύουν θεοί μήπως εκεί μέσα; Είναι όλα διάφανα και αέρινα. Αποφασίζεις να κλείσεις τον κύκλο χαράσσοντας ευθείες.
Έι! Χαράζεις ευθείες!

22.11.
Βολοδέρνοντας στην πόλη πέρασα τυχαία από το Niederländen Haus. Το μάτι μου έπεσε πάνω στην αφίσα της εισόδου και συγκεκριμένα στην λέξη EXIL. Η εξορία είναι ένα πράγμα που με στοιχειώνει. Μπήκα μέσα να δω την έκθεση. Είχε να κάνει με Γερμανούς καλλιτέχνες που αυτοεξορίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Χίτλερ πηγαίνοντας στο Άμστερνταμ. Η έκθεση ήταν συγκλονιστική. Υπήρχαν δεκάδες μαρτυρίες και ντοκουμέντα ζωγράφων, φωτογράφων, τραγουδιστών, ηθοποιών, συνθετών, σκηνοθετών, συγγραφέων κτλ. που κατέθεταν τις ιστορίες τους σχετικά με την εποχή και την απέχθειά τους για τους ναζί. Το Άμστερνταμ τους έδωσε την ευκαιρία να δημιουργήσουν πάνω στην τέχνη τους, να παίξουν θέατρο και μουσική, να συγγράψουν κτλ. Ταυτόχρονα η φασιστική προπαγάνδα των ναζί με τις φυλλάδες της παρουσίαζε τους αυτοεξόριστους ως παραδόπιστους μετανάστες που πρόδωσαν την μαμά πατρίδα για να πλουτίσουν εκτός συνόρων. Οι προπαγανδιστικές καρικατούρες ήταν εμετικές και απευθύνονταν σίγουρα σε ανθρώπους που είτε είχαν κλειστά τα μάτια, είτε δεν είχαν στο κεφάλι τους μυαλό.
Ανατριχιαστική είναι η μαρτυρία ενός Γερμανοεβραίου ηθοποιού ο οποίος διηγείται το συμβάν της σύλληψής τους από την Γκεστάπο αφότου κατέλαβαν την πόλη οι ναζί. Έπαιζε στο θέατρο κάποιο θεατρικό έργο. Εκείνη την ώρα βρισκόταν στην δεύτερη πράξη και ερμήνευε τον ρόλο του όταν πίσω από τα σκηνικά είδε τον ένστολο διοικητή της Γκεστάπο με τους ρουφιάνους και τους συνεργάτες του. Ο γκεσταπίτης έκανε νόημα στους δικούς του να σιωπήσουν βάζοντας τον δείκτη όρθιο στη μύτη του και περπατώντας αθόρυβα κατέβηκε στην πλατεία. Η θεατρική παράσταση δεν έπρεπε να διακοπεί ακόμα και αν ο ηθοποιός ήταν ένας Εβραίος καταζητούμενος. Ακόμα και οι σιχαμεροί φασίστες σκαμπάζανε κάτι από τέχνη και την σέβονταν εν αντιθέσει με τους σύγχρονους καραγκιόζηδες που περιδιαβαίνουν τα ελληνικά media και που αφορίζουν και αποκηρύσσουν καλλιτέχνες και συγγραφείς, βάζοντας λουκέτο σε εκθέσεις τέχνης και καίγοντας βιβλία.
Το πιο ανατριχιαστικό έκθεμα δε, ήταν η λευκή κορδέλα με το άστρο του Δαυίδ και το νούμερο 198 που αναγκάστηκε να φορέσει στο μπράτσο του κάποιος απ’ τους καλλιτέχνες, κατά την μαρτυρική του πορεία προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το ολοκαύτωμα.

Θραύσματα Ημερολογίου Ι.

2007-11-11T02:20:00.000+02:00

12.10.
Πέσαμε στον κόσμο σαν τις σταγόνες μιας βροχής,
Το μόνο που αφήσαμε πίσω μας
Ήταν ο κρότος μιας υπόκωφης σύγκρουσης.
Είμαστε τα ψήγματα υγρασίας που αιωρούνται για μια στιγμή στον αέρα,
Λίγο πιο πάνω απ’ το χώμα
Λίγο πιο κάτω απ’ τα σύννεφα.
Κατά τη διάρκεια της πτώσης -αν είμαστε τυχεροί-,
Θα ξεπροβοδίσουμε σταγόνες αγάπης
Με τις οποίες στην πορεία ενωθήκαμε
Αν είμαστε άτυχοι
Η πτώση μας θα είναι μια μοναξιά που θα διαρκέσει αιώνια.

26.10.
Σήμερα συνέβη μια πάρα πολύ όμορφη σύμπτωση. Ενώ καθόμουν στο λεωφορείο και διάβαζα το νέο μυθιστόρημα του Robbins -το συναρπαστικό «Villa incognito»- άκουγα ταυτόχρονα στο walkman ως συνήθως μουσική. Τη στιγμή λοιπόν που βρισκόμουν στο χωριό Φαν ναν ναν παρακολουθώντας τις προσπάθειες των ακροβατών του τσίρκου να περάσουν ακροβατώντας στο τεντωμένο συρματόσκοινο πάνω απ’ την χαράδρα απέναντι στην Villa incognito, έτυχε να ηχεί στ’ αφτιά μου μια κλιμακωτά μινιμαλιστική και τόσο συναισθηματική μελωδία των Blonde Redhead (νομίζω ήταν το Futurism vs. Passeism)... όταν ο γέρος ακροβάτης έκανε το σάλτο μορτάλε στο κενό έπιασα τον εαυτό μου να έχει δακρύσει... ήταν σαν θείο δώρο...

31.10.
Φθινόπωρο, χρώμα κλαψιάρικο,
Ήχος ωχρός,
Στέκεσαι πίσω απ’ το παράθυρο
Σκέφτεσαι κάτι αόριστο
Το μάτι γαληνεύει ακουμπώντας στα πεσμένα φύλλα.
Παράσιτα στο ράδιο
Ακούς το νερό στα τζάμια και είσαι στεγνός.
Καλοκαίρι, έπινες απ’ τα γυμνά της πόδια,
Οι χορδές πάλλονταν σε κάποια παραλία,
Ήταν όλα αδρανή και έπαιζες λάθος ακόρντα,
Ξύπνησες από ένα άγγιγμα
Μα το μόνο που είδες ήταν κάτι σαν σκιές.

01.11.
Γαμώτο, θέλω να παίξω μουσική
Ο αέρας καίει και ο ήχος είναι funky

09.11.
Δίπλα μου εδώ στα τηλέφωνα κάθεται και δουλεύει ένας άντρας στην ηλικία ίσως του πατέρα μου. Τηλεφωνεί με τις ώρες και ρωτάει τα ίδια πράγματα. Επαναλαμβάνει τον ίδιο πρόλογο με φωνή κονσέρβα. Πρέπει να είναι ευγενικός, συγκαταβατικός και ευχάριστος, πρέπει να παραμένει ήρεμος ακόμα και αν του κλείνουν οι άλλοι το τηλέφωνο στα μούτρα. Την ίδια ώρα γνωρίζει ότι ο εργοδότης του μπορεί ανά πάσα στιγμή να κρυφακούσει τις συνομιλίες του, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να ξεσπάσει αν ποτέ το χρειαστεί γιατί θα χάσει τη δουλειά του.
Γιατί πρέπει να υφίσταται ένας άνθρωπος που έχει πατήσει τα 50 τέτοιες ξεφτίλες ώστε να βάλει στις 15 του μήνα μερικά κατόμπαλα στην τσέπη του; Γιατί να ξεφτιλίζονται οι άνθρωποι και να ζούνε μές την γλίτσα παρόλο που ξέρουν ότι ακόμα κι έτσι μ’ αυτά που θα κερδίσουν πάλι μέσα στην μιζέρια θα κολυμπάνε; Πότε θα ‘ρθει εκείνη η στιγμή που οι άνθρωποι με τα τρύπια πουλόβερ και τα μπαλωμένα παντελόνια θ’ αρχίσουν να κόβουν λαρύγγια;

--------------

Αν υπήρχε θεός σίγουρα η μορφή του θα έμοιαζε μ’ ένα τεράστιο χέρι. Ένα χέρι μ’ επιδέξια δάχτυλα, με απαλές άκρες γέρικο στην όψη και σοφό, μαγικό στις κινήσεις, σαγηνευτικό και ακριβές. Ένα χέρι που ανοίγοντας τη χούφτα του θα γέμιζε ο κόσμος αγάπη.

10.11.
Γνώρισα δυο Έλληνες που ήρθαν για τουρισμό στη Γερμανία. Γνωστοί του Κ. και οι δυο τους. Ήρθαν Πέμπτη, φεύγουν Κυριακή. Το μεγαλύτερο μέλημά τους ήταν να πάνε σε μπουρδέλο, να κάνουν ψώνια, να πιούνε μπίρες, να πάνε σε κλαμπ και να φωτογραφήσουν Porsche. Ο ένας έψαχνε στο youtube τραγούδια του Καρρά και ο άλλος έβλεπε 6 ώρες τσόντες στο βίντεο. Η πόλη σαν να μην υπήρχε (και οι δυο τους έρχονταν για πρώτη φορά στη Γερμανία), για τις γύρω μεγαλουπόλεις επίσης κανένα ενδιαφέρον... μερικές φορές αισθάνομαι τόσο μόνος...

Μαζί κι αυτόν τον χρόνο, μαζί εμείς οι δύο!

2007-10-26T23:51:00.000+03:00

Πρέπει να ήταν 1991 ή 1992 (όπως τραγουδούσε κι ο Ρουβάς) όταν μια μέρα μας πληροφόρησαν στο Γυμνάσιο ότι την επαύριο όλα τα σχολεία θα κλείσουν για να κατέβει σύσσωση η μαθητική νεολαία της Θεσσαλονίκης επικουρούμενη από σύσσωμο το σώμα, των καθηγητών, των δασκάλων, των μπάτσων, των πυροσβεστών και του παπαδαριού στο κέντρο της πόλης για να διαμαρτυρηθεί απέναντι στις στρεβλές και σάπιες σκέψεις των Σκοπιανών. Στους δρόμους είχε δημιουργηθεί μια μοκέτα από τα φλάιερς που πέταξαν με αεροπλανάκι τα φασιστόμουτρα της οργάνωσης, άκουσον-άκουσον, «Σάρισσα». Τα φλάιερ προπαγάνδιζαν την επιστημονική ελληνική θέση «Τσεκούρι και Φωτιά στα Γυφτοσκοπιανά Σκυλιά!».

Από το σχολείο μας είχαν πει, «φέρτε μαζί σας σημαίες και πανό, οι φωνές μας θα ακουστούνε μέχρι εκεί πάνω!». Πήγα με το φιλαράκι μου τον Χ. λοιπόν σε μια βιοτεχνία, να πάρουμε ύφασμα να κάνουμε και ‘μεις πανό. Ο αρχιγύφτουλας ο βιοτέχνης όταν άκουσε ότι θα γράψουμε πάνω «η Μακεδονία είναι Ελληνική» καύλωσε και μας έδωσε 5 μέτρα πανί (ενώ ποτέ πιο παλιά δεν μας εξυπηρετούσε όταν ζητούσαμε πανί για να γράψουμε ΠΑΟΚ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ!). Στρώσαμε λοιπόν το πανί και γράψαμε με κόκκινο σπρέι το ανωτέρω σλόγκαν. Όταν ήρθε ο βιοτέχνης να το καμαρώσει με το που το αντίκρυσε χλώμιασε... «με κόκκινο το γράψατε ρε κωλοκομμούνια;». Δεν είμαστε κομμουνισταί κύριε, είπε ο Χ. «Άντε γαμηθείτε τσογλάνια!» ούρλιαξε ο βιοτέχνης, «με χαλάσατε το ύφασμα μαλάκες!».

Τον γράψαμε και ‘μεις στα παπάρια μας και πήγαμε στο συλλαλητήριο να το μοστράρουμε. Γινόταν χαμός στο κέντρο. Φτάσαμε με τα χίλια ζόρια στην Αριστοτέλους έπειτα από ώρες σπρωξίματος. Βρήκαμε το σχολείο μας, φωνάξαμε, γελάσαμε, φάγαμε σπόρια, ήπιαμε κόλες (μπορεί να ρουφήξαμε κιόλας και καμιά κόλα από τις άλλες μια και τότε το συνηθίζαμε και αυτό) και μετά από καμια ώρα αρχίσαμε να ξανασπρώχνουμε για να γυρίσουμε στο σπίτι. Όλοι μας είχαμε ξεκαυλώσει και ήταν ωραία και καλά. Εμείς χάσαμε μάθημα, οι δάσκαλοι δεν δουλέψαν, το ίδιο και οι μπάτσοι με τους πυροσβέστες αλλά την δόξα την καρπώθηκε το παπαδαριό. «Γιατί οι άνθρωποι του θεού δίνουν τόση σημασία σ’ αυτόν το μάταιο κόσμο ενώ κανονικά θα έπρεπε να τους απασχολεί μόνο ο μπάρμπας με την πλατινένια (πιο πλατινένια και από τους δίσκους των Rolling Stones) γενειάδα μπαμπά;» ρώτησα όταν έφτασα στο σπίτι. «Γιατί αν τους απασχολούσε μόνο ο μπάρμπας με τα γένια δεν θα υπήρχαν αγόρι μου», αποκρίθηκε ο μπαμπάς με το μουστάκι.

Την ίδια ώρα που γίνονταν όλα αυτά, ο Γερομητσοτάκης κατέβαζε με μανία στο σπίτι του, αραχτός απέναντι από το Mega και το Ant1, τα ντολμαδάκια της Μαρίκας. Μόλις είχε τελειώσει ένα καουμπόικο που πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση και άρχιζε στο καπάκι το «πολύ σκληρός για να πεθάνει νούμερο 2». Ήταν βέβαια σε μεγάλο δίλημμα μια και την ίδια ώρα το άλλο ιδιωτικό κανάλι έπαιζε το Ράμπο νούμερο 3 και δεν ήξερε πιο να πρωτοδιαλέξει. Πάντως η όλη τηλεθέαση των νεοεισαγώμενων ιδιωτικών καναλιών με τα αμερικάνικα σήριαλ, τα αστυνομικά θρίλερ, τα Μαϊάμι Βάις κτλ. του είχαν ανοίξει τόσο πολύ το μυαλό που δεν δίστασε να αναλάβει δράση. Πήγε στον πρόεδρο των Σκοπίων, τον κύριο Γκλιγκόρωφ και του πέταξε όλες τις ατάκες που είχε μάθει. «Δικέ μου πάρε ένα εκατομμύριο δολλάρια και μη το πεις ούτε του παπά, αλλάζεις το όνομα και όλα όου κέι!» Ο Γκλιγκόρωφ πήρε μια τέτοια έκφραση όταν άκουσε τον Γεροκώτσο που του έμεινε η παραμόρφωση στο πρόσωπο. Όταν ο Γεροκώτσος είδε και απόειδε ότι ο μάγκας δεν παίρνει τα λεφτά το έριξε στις σοφιστείες «Όλα θα έχουν ξεχαστεί σε 10 χρόνια μάγκες μου».

Βέβαια ο Γεροκώτσος δεν ήταν ο πρώτος που του ‘λαχε να αντιμετωπίσει το όλο πράμα. Από την εποχή του Γεροτίτο, οι κάτοικοι αυτής της περιοχής ονομάζονταν Μακεδόνες και η περιοχή τους Μακεδονία για να ξεχωρίζουν από τις άλλες Γιουγκοσλαβικές περιοχές. Από την Ελλάδα είχαν περάσει τόσες και τόσες δεξιές κυβερνήσεις (Σάματις πέρασε και τίποτε άλλο;) Τόσοι και τόσοι μεγάλοι άντρες (κάτσε χέζω και έρχομαι), είχαν περάσει Παπανδρέηδες, Ράληδες, Καραμανλήδες (ναι αυτός που έκλαιγε), χούντες με γαλονάδες και καραβανάδες... όλοι σφύριζαν αδιάφορα. Κανείς δεν έξυνε το κακό σπυρί στον κώλο. Ακόμα και όταν η λύση (αυτή με το σύνθετο όνομα που διεκδικούμε τώρα) απείχε ένα στυλό απόσταση δεν έκανε κανείς τίποτα.

Και ερχόμαστε τώρα εμείς. 70 χρόνια αργότερα και βάλε να πούμε στους γείτονες ότι δεν έχουν καμιά σχέση με τον Αλέξανδρο. Ρε δεν γαμιόμαστε λέω εγώ;

Τέφρες

2007-10-03T01:26:00.000+03:00

Την είδα να τρέμει στο φως, να κροταλίζει τα δάχτυλά της σαν μάγος που ψαχουλεύει το αίμα της ψυχής του. Είχε το ένα χέρι ανάμεσα στα σκέλια της και με το άλλο ζωγράφιζε πάνω στο χνώτο της μια σαύρα. Έβαλε τα δάχτυλά της στο στόμα και τα έγλειψε αργά αργά. Τα μάτια της βούρκωσαν, το στήθος της φούσκωσε και έγινε σκληρό... «μη με γυρέψεις αλλού» μου είπε «μονάχα εδώ να με γυρέψεις, μόνο σε ‘μένα».

Άμστερνταμ δώδεκα το βράδυ. Βγήκα βιαστικός απ’ το μπουρδέλο. Περπάτησα ως τον σταθμό τρεκλίζοντας. Η θάλασσα είναι πάντα καφέ και μυρίζει χώμα. Στην αρχή σφύριξα έναν σκοπό, μετά έβαλα στοίχους και άρχισα να τραγουδάω. Ήρθε κι έκατσε δίπλα μου ένας ταχυδρόμος. Έβγαλε από την τσέπη του ένα δερμάτινο σακούλι και έστριψε ένα μικρό τσιγαριλίκι. Το άναψε αφού πρώτα έκλεισε τα μάτια του και έχοντάς τα ακόμα κλειστά μου το έκανε πάσα. «Τι βλέπεις;» με ρώτησε, «σαύρες», απάντησα. Χαμογέλασε λοξά και άνοιξε τα μάτια, τράβηξε άλλη μια τζούρα απ’ το τσιγαριλίκι, μου το ξανάκανε πάσα και έφυγε. Και το τσιγαριλίκι χώμα μυρίζει σκέφτηκα και είναι καφέ. Σαν να καπνίζω την θάλασσα του Άμστερνταμ.

Την βρήκα να κλαίει πάνω στο μπλε σεντόνι με τους κίτρινους ήλιους. Έβγαλα τα ρούχα μου, ξάπλωσα και την πήρα αγκαλιά. Το κλάμα σταμάτησε, η αναπνοή όχι. Είνα ακόμα ζωντανή σκέφτηκα.

Για Πάντα!

2007-09-07T23:56:00.000+03:00

Την συνάντησε στο καφέ. Είχε πάει στο ραντεβού πριν την ώρα της. Διάβαζε το βιβλίο που της είχε χαρίσει πριν δυο μέρες, «καλό σημάδι», σκέφτηκε. Μπήκε μέσα μ’ ένα ασυνήθιστο προαίσθημα. «Γεια σου κούκλα» είπε πίσω απ’ το αυτί της και την φίλησε προκλητικά στον λαιμό τραβώντας πίσω τα κατάξανθα μαλλιά της. Εκείνη απλά χαμογέλασε. «Το τέλειωσες κιόλας ρε θηρίο;» ρώτησε με απορία μια και την είδε να γυρίζει και την τελευταία σελίδα. «Όχι, μόλις το αρχίζω. Αλλά πάντα πριν αποφασίσω ν’ αρχίσω ένα βιβλίο, διαβάζω τις τελευταίες σελίδες του. Αν φανεί ενδιαφέρον το ξεκινάω».

Η Σηβ ήταν μισή Νορβηγίδα, μισή Ελληνίδα. Πολύ ελκυστική γυναίκα, μισή χιόνι, μισή φωτιά. Όταν ο πατέρας της έχασε το εστιατόριο στο Όσλο επειδή πουλούσε λαθραία Βότκα, αποφάσισε να επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη. Η μητέρα της από καιρό βολόδερνε σε κέντρα αποτοξίνωσης της Σκανδιναβίας. Η Σηβ, που κατά τύχη δεν βαφτίστηκε Αθανασία, είχε μεγαλώσει με παραμύθια απ’ το Βουνό και τη Θάλασσα του ελληνικού βορρά και προκειμένου να καταλήξει σε καμιά λάντσα ή πίσω από κανένα μπαρ της χώρας με τα ακριβότερα εργοστασιακά τσιγάρα του κόσμου, αποφάσισε ν’ ακολουθήσει τον πατέρα της κατά την κάθοδό του στην Ελλάδα. Με το πολύ ευνοϊκό σύστημα της εισαγωγής στα πανεπιστήμια για τους μόνιμους κατοίκους εξωτερικού, μπόρεσε να γραφτεί στη Σχολή Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και πότε το ‘παιζε Καίτη Γαρμπή, πότε Θεοδοσία Τσάτσου τρελαίνοντας τ’ αγοράκια.

«Αν ποτέ σου ήταν δυνατό να διαβάσεις το τέλος της σχέσης μας και μπορούσες να ξέρεις εξ αρχής την κατάληξη, όποια και να ‘ταν αυτή, θ’ αρνιόσουν να κάνεις την αρχή μαζί μου;» ρώτησε σχεδόν ασυναίσθητα ο Πέτρος, που κατά τύχη δεν ονομάστηκε Παύλος μια και ο παπάς που τον βάφτισε μπέρδεψε τελευταία στιγμή τους αποστόλους. Η Σηβ είτε επειδή δεν είχε όρεξη για τέτοιου είδους κουβέντα, είτε επειδή όντως το εννοούσε γύρισε και του ‘πε «μαζί σου μωρό μου θα ξεκινούσα έτσι κι αλλιώς, μαζί σου ψάχνω την αρχή που δεν έχει τέλος». Φαίνεται πως εκείνη τη στιγμή μιλούσε η φωτιά, όπως επίσης φάνηκε αργότερα ότι η Σηβ όντως εννοούσε αυτό που μόλις είχε ξεστομίσει.

Ο Πέτρος τον καιρό που γνώριζε την Σηβ ζούσε δεν ζούσε. Από το σπίτι έβγαινε μόνο για να πάει στο απέναντι περίπτερο για τσιγάρα. Φαγητό του έφερνε μια φορά την ημέρα, μέσα σ’ ένα μπλε πλαστικό ταπεράκι, η κυρά Ειρήνη απ’ τον ημιόροφο. Ουσιαστικά του πήγαινε ό,τι της περίσσευε απ’ το μεσημεριανό της και ακόμη πιο ουσιαστικά δεν του το πήγαινε, του το άφηνε στο χαλάκι της εξώπορτας. Η κυρά Ειρήνη το έκανε αυτό πιο πολύ από χριστιανική συμπόνια και λιγότερο επειδή τον εκτιμούσε σαν άτομο. Ο Πέτρος όταν θυμόταν να φάει άνοιγε την πόρτα, βουτούσε με τα δάχτυλα λίγο ρύζι, πιο κρύο κι απ’ τον νορβηγικό ήλιο, άρπαζε κι ένα κόκαλο απ’ το κοτόπουλο και άφηνε το μπλε πλαστικό ταπεράκι άπλυτο στη θέση του, για να το ξαναβρεί πιο άπλυτο την επόμενη φορά που θα θυμότανε να ξαναφάει. Όλη μέρα έπαιζε τις νωχελικές συνθέσεις του στην παλιά Stratocaster έχοντας μονίμως το ποτενσιόμετρο της έντασης του 50άρη Vox Valvetronix κολλημένο στο τέρμα. Στην αρχή είχαν διαμαρτυρηθεί πολλοί δυσκοίλιοι τύποι της γειτονιάς αλλά με τον καιρό, οι μελωδίες του Πέτρου είχαν γίνει κάτι σαν το τοτέμ του γκρίζου μπετονένιου μπλοκ στο οποίο κατοικούσαν και δεν τον ενοχλούσε κανείς. Είναι αλήθεια ότι και αυτοί που κατοικούν δίπλα σε σιδηροδρομικούς σταθμούς και αεροδρόμια δεν μπορούν να κοιμηθούν αν δεν δίνει το «παρών» ανά τακτά χρονικά διαστήματα ο εκάστοτε σιδερένιος και θορυβώδης τοτεμικός τους δαίμονας. Την βδομάδα μάλιστα που ο Πέτρος σταμάτησε να παίζει την κιθάρα του μια για πάντα, παρατηρήθηκαν δεκάδες κρίσεις κατάθλιψης στην μπετονένια γειτονιά. Τότε ήταν μάλιστα που δημοσιεύτηκε στον «Αγγελιοφόρο» η πιο γελοία αγγελία που είχε ποτέ τυπώσει η εφημερίδα: «Ζητείται ηλεκτρικός κιθαρίστας καθημερινά από τις 2 ως τις 10 για να εκπέμπει νανουριστικές μελωδίες από το πλυσταριό της Κασσάνδρου 52».

Για την Σηβ, οι μελωδίες του Πέτρου ήταν το ζωντανό σοκολατόσπιτο που έψαχναν να βρουν στο δάσος ο Χένζελ και η Γκρέτελ. Χωρίς να ξέρει αν μέσα στο πλυσταριό της Κασσάνδρου 52 κατοικεί ο Κιθ Ρίτσαρντς ή ο Τζων Φρουσιάντε αποφάσισε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να πάει να τον γνωρίσει. Βλέπεις οι μελωδίες του Πέτρου πότε της θύμιζαν τα κόκκινα φιόρδ των παιδικών της χρόνων, πότε τα χρωματιστά μπαλόνια απ’ τα πάρτυ γενεθλίων που φούσκωνε η μάνα της και που ποτέ δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί σκάζανε στα καλά του καθουμένου τρομάζοντας τους συμμαθητές της, πότε τα δάκρυα που έχυνε κάτω από τον καφέ ουρανό της Σκανδιναβίας όταν υπερίσχυαν οι φλόγες της στην εξίσωση χιόνι/φωτιά και πότε τα παραμύθια του Βουνού και της Θάλασσας από τον ελληνικό βορρά. Μια μέρα η Σηβ αποφάσισε ν’ ανέβει στο πλυσταριό της Κασσάνδρου 52 διακόπτοντας μια για πάντα τις μελωδίες του Πέτρου και προκαλώντας την δημοσίευση της πιο γελοίας αγγελίας που είχαν ποτέ δει τα μπλε φύλλα του «Αγγελιοφόρου».

Όταν ο Πέτρος ήταν έτοιμος να προσθέσει ακόμα έναν τσαμπουκά στην κάτω καμπύλη της Stratocaster του, έχοντας κατά νου να την καδράρει στο κεφάλι της κυρά Ειρήνης ή του Σπιτονοικοκύρη (ή μάλλον καλύτερα του πλυσταριοκύρη), που χτυπούσε τόσο ενοχλητικά την πόρτα διακόπτοντας τον συνθετικό του οίστρο, βλέποντας πίσω από την πόρτα του την Σηβ έμεινε τουλάχιστον μαλάκας αφήνοντας με μια αδέξια κίνηση την υπερυψωμένη στα χέρια του Stratocaster να σκάσει θανατηφόρα στο βρώμικο κιτρινοπρασινοκαφεμαύρο μωσαϊκό του πλυσταριού. Ο καυλωμένος 50άρης Vox Valvetronix κάποιες στιγμές αργότερα (που κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει την διάρκειά τους), έπειτα από έναν υπόκωφο, δυσάρεστο και μακρόσυρτο βόρβορο εξέπνεε οριστικά χωρίς καν να θυμηθεί τον επιθανάτιο ρόγχο. Ο Πέτρος είχε μείνει με τα μάτια γουρλωμένα να κοιτάζει τον αρχάγγελο Γαβριήλ στην πόρτα του, ελπίζοντας να μην κάνει καμιά κίνηση και βγάλει απ’ το παντελόνι του κανέναν κρίνο. Μόλις ο θάνατος του Vox Valvetronix τον επανέφερε στην πραγματικότητα και διαπίστωσε ότι απέναντί του δεν έχει τον αρχάγγελο αλλά το πιο όμορφο πλάσμα των ονείρων του, που μάλιστα ήταν γένους θηλυκού και ακόμα πιο μάλιστα του χαμογελούσε, αντί να κλάψει προτίμησε να λιποθυμήσει. Ξύπνησε με το κεφάλι του μέσα στο στήθος της Σηβ, του οποίου η υφή, μισή χιόνι και μισή φωτιά, τον έκανε να θέλει να πεθάνει επιτόπου. Θα ήταν άλλωστε ο πιο ευτυχής θάνατος, σαν τον θάνατο του 50άρη Vox Valvetronix που άφησε την τελευταία του πνοή καλωδιωμένος με την αγαπημένη του Stratocaster. Η Σηβ, που για καλή της τύχη δεν είχε συναντήσει πίσω από την πόρτα του πλυσταριού τον Κηθ Ρίτσαρντς αλλά δυστυχώς ούτε και τον εσωστρεφή γόη Τζων Φρουσιάντε, ένιωθε ήδη μια συμπάθεια (με πολύ καλές πιθανότητες να εξελιχθεί σε έρωτα), για τον Πέτρο. Ήταν μεν καχεκτικός από την ασιτία, βρωμούσε από την απλυσιά (παρόλο που κατά τραγική ειρωνεία έμενε σε πλυσταριό), είχε μαλλιά και μούσια που έπρεπε να κουρευτούν, φορούσε κουρέλια που έπρεπε να τον αποχωριστούν, αλλά σίγουρα ο Πέτρος ήταν διαφορετικός. Ξέφευγε από τα στάνταρντς των φοιτητών του Α.Π.Θ. που στην καλύτερη περίπτωση την έβρισκαν με «βιβλίο, τσάι και συμπάθειο» στα «Ζώγια».

Ο Πέτρος ερωτεύτηκε τρελά την Σηβ, όχι μόνο τα χιονόφωτα βυζιά της και τον χιονόφωτο κώλο της, αλλά ολόκληρη την Σηβ. Η Σηβ ερωτεύτηκε τρελά τον Πέτρο, όχι μόνο την αφέλεια και το μουσικό ταλέντο του, αλλά γενικά ολόκληρο τον Πέτρο, ακόμα και τις πορδές που του ‘χαν γίνει συνήθεια από τις κρύες νύχτες του χειμώνα στο πλυσταριό.

Την ίδια μέρα της γνωριμίας τους, ο Πέτρος μετακόμισε στο διαμέρισμα της Σηβ κάπου εκατό μέτρα κάτω απ’ την Κασσάνδρου, εκεί που κάποτε οι Ρωμαίοι ακούγανε τους ρήτορες και αγοράζανε σύκα και που τώρα οι Ρώσοι πουλάνε λαθραία τσιγάρα. Ο Πέτρος έπιασε δουλειά σ’ ένα κατάστημα με μουσικά όργανα, πουλούσε χορδές σε ατζαμήδες κιθαρίστες, που νόμιζαν ότι αφού έμαθαν να παίζουν το «knocking on heaven’s door» του Ντήλαν και των Guns and Roses, είχαν πιάσει τον Hendrix από τ’ αρχίδια. Η Σηβ συνέχισε να προσποιείται ότι σπουδάζει Ψυχολογία ενώ παράλληλα είχε επιδοθεί σε μαθήματα μαγειρικής για να βγάλει τον Πέτρο απ’ την καχεξία. Την δουλειά με τις χορδές την είχε πάρει με τα χίλια ζόρια μέχρι να πείσει τον ιδιοκτήτη του καταστήματος ότι δεν είναι τζάνκης. Εν τέλει ο καραφλός με τα μαλλιά και το παχύ μουστάκι, που καθόταν πίσω από τον πάγκο και που κάποτε πριν από πολλά χρόνια είχε φάει αρκετά εκατομμύρια δραχμές από τους γονείς του, προσποιούμενος ότι σπουδάζει ιατρική στο Μπέρμινγκχαμ ενώ την ίδια ώρα αντάλλαζε με τους Βρετανούς φίλους του απόψεις περί του ιδανικότερου χορδίσματος, του έδωσε το ok. Για την ιστορία ο καραφρός με τα μαλλιά μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα από το Μπέρμινγκχαμ υπηρέτησε άρον άρον την μαμά πατρίδα και αμέσως μετά ξάφρισε τα τελευταία εκατομμυριάκια, που είχαν οι γονείς του για τα κακά γεράματα, ανοίγοντας μαγαζί με χορδές. Έτσι μπόρεσε και ο Πέτρος να βρει δουλειά μετά από χρόνια απομόνωσης και καχεξίας, έτσι μπόρεσε να κρατήσει στα χέρια του, μετά από έναν μήνα χασμουρητών ανίας στο πίσω δωματιάκι του μαγαζιού, τον πρώτο του μισθό, έτσι μπόρεσε και δώρισε στην Σηβ, με τα χρήματα του πρώτου του μισθού, ένα βιβλίο.

Η απάντηση της Σηβ έσκασε στα αφτιά του Πέτρου σαν βόμβα μεγατόνων, παραγεμισμένη με καρδούλες και γυμνά μπούλικα μαλακιστήρια με φτερά που κουβαλάνε τοξάκια και βελάκια με βεντούζες. «Μαζί σου μωρό μου θα ξεκινούσα έτσι κι αλλιώς, μαζί σου ψάχνω την αρχή που δεν έχει τέλος». Μπροστά από τα μάτια των νορμάλ φοιτητών του Α.Π.Θ., που την βγάζουν με «βιβλίο, τσάι και συμπάθειο» στα Ζώγια θα περνούσαν εικόνες με μωράκια, πάνες, ασπροντυμένες εκκλησίες, φενγκ-σούι τραπεζαρίες και ροζ γεράματα, μπροστά από τα μάτια του Πέτρου πέρασε μόνο μια σκέψη, να πάρει αγκαλιά την Σηβ, να δέσει την άκρη μιας χορδής στον λαιμό του και την άλλη στον δικό της και να φουντάρουν από την γέφυρα της Λεωφόρου Νίκης…

Βιακοπές και Βιασκέδαση όλο τον Αύγουστο...

2007-07-22T23:49:00.001+03:00

Εκεί που τελείωνε ο κόσμος. Εκεί που όταν νόμιζες πως βρήκες μιαν απάντηση, οι ερωτήσεις ξεφυτρώνανε σαν την Λερναία Ύδρα. Στάθηκα πρώτη φορά πριν από χρόνια και ονειρεύτηκα ένα πλοίο, που να πλέει μόνο ευθεία για να με πάει ως την άκρη του Ωκεανού. Μου είπες: Αν φτάσεις ποτέ εκεί φέρε μου ένα κοχύλι, να το βάλω στο αφτί και να μάθω τα μυστικά από τα πέραντα της γης...

Αντίο...

2007-07-16T19:30:00.000+03:00

ROBERT SOLLI BURÅS
12.08.1975 - 12.07.2007
Φωτό: 4.11.2001 Μύλος (Θεσσαλονίκη)

Μαρμαρυγή

2007-07-11T23:16:00.001+03:00

Επιτέθηκα στον βυθό μαζί με εκατό ψυχές, με βρήκαν γυμνό και άκαμπτο μ' ένα όπλο στο χέρι. Η διόπτρα λειτουργούσε ακόμα, το λέηζερ ήταν κολλημένο στο μέτωπο του καθηγητή Μ. Ο καθηγητής Μ. δεν ανέπνεε, σε αντίθεση με 'μένα που μέχρι εκείνη την ώρα το πάλευα παρά την αιμόπτυση. Ήρθαν από πάνω και ρωτούσαν διάφορα, άκουγα μόνο. Το βλέμμα μου έπαιζε ανάμεσα στον Α. και τον αποκεφαλισμένο Δ. Όλα τριγύρω ήταν υγρά. Πράσινα και γκρι. Με μια λόγχη μου τρύπησαν τα πλευρά, με μια πετσέτα πότισαν τα χείλια μου ξύδι. Το ξύδι μ' άρεσε, το τρύπημα δεν το αισθάνθηκα. Το δεξί μου αφτί ήταν μέσα στο νερό και άκουγε ένα διακεκομμένο σήμα, που έλεγε σε γλώσσα μορς ¨σήκω πάνω, είναι όλοι νεκροί¨.Οι κλειδώσεις μου άρχισαν να συσπώνται. Πρώτα κουνήθηκαν τα πόδια, μετά τα χέρια και ο λαιμός. Χάιδεψα το κεφάλι του Δ. και έσυρα στο πλάι το σώμα του Α. Το διακεκομμένο σήμα ανέβαινε στους τοίχους, αυτή τη φορά έλεγε "άνοιξε την καταπακτή Β". Σύρθηκα σιγά σιγά προς το κέντρο του σκάφους. Η καταπακτή άνοιξε σχετικά εύκολα και το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν το ανοιχτό στόμα μιας φάλαινας. Από μέσα πρόβαλε ένας μικρόσωμος τσαρλατάνος που συστήθηκε Ιωνάς. Μου είπε να πηδήξω μέσα αφού πρώτα μου εξήγησε ότι αυτός έστειλε τα σήματα λίγη ώρα πριν. Μέσα στη φάλαινα είχε στήσει ένα μικρό γραφείο και πάνω του είχε μια παλιά γραφομηχανή. Παραδίπλα είδα τυπωμένες προκηρύξεις με περασμένες και μελλοντικές ημερομηνίες. Είχαν περίεργους τίτλους, όπως "Τα πουλιά καίνε το γυαλί" και "Νύχτα μετά την Νύχτα". Ο Ιωνάς δεν ασχολήθηκε καθόλου μαζί μου μέχρι που άνοιξε το στόμα του και είπε "φτάσαμε, βγες έξω".
Βρέθηκα σ' έναν πράσινο κήπο. Περπάτησα δέκα βήματα και μπήκα σ' ένα ολοκαίνουριο σπίτι. Μόλις είχε βγει από μέσα ένα συνεργείο ανακαινίσεων. Όλη τη δουλειά την είχαν κάνει τζάμπα γιατί ο άτριχος άντρας που καθόταν στο αναπηρικό καροτσάκι με την σκισμένη ρόμπα, άρρωστος και ανήμπορος είπε με σιγανή φωνή "ευχαριστώ για όλα, κάποτε θα σας ανταμείψω με κάποιον τρόπο". Στο διπλανό δωμάτιο μια γυναίκα έκλαιγε και δεν σταμάτησε να κλαίει μέχρι την ώρα που σταμάτησα πια ν' ακούω. Ανέβηκα τις σκάλες. Ο διάδρομος μύριζε φρέσκια μπογιά ακόμα. Δυο αγόρια έπαιζαν με μια δερμάτινη μπάλα, ένα άλλο ήταν ξαπλωμένο στο πάτωμα και μπογιάτιζε μια εικόνα του Τεν-Τεν.
Μια φωνή ανέβηκε τελευταία στιγμή στα αφτιά μου. Μια μελωδία πιο γλυκιά και από την καλοκαιρινή ηλιαχτίδα, πιο καυτή και από τον σκοτεινό χειμώνα "θα σ' αγαπώ για πάντα". Και μετά από αυτήν την τελευταία λάμψη σταμάτησα και 'γω ν' αναπνέω...

ΥΓ: μια ιστορία εμπνευσμένη από τα γκραφίτι της Βενετίας.

5 Ορίζοντες

2007-07-10T00:30:00.000+03:00

I. Λατινική Αμερική:
Ξεκινώντας από την Κούβα και συνεχίζοντας στο Μεξικό, στην Γουατεμάλα, Ονδούρες, Νικαράγουα, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Κολομβία με πορεία νοτιοδυτικά διασχίζοντας τις Άνδεις, Περού, Χιλή μέχρι την Γη του Πυρός, και έπειτα ανεβαίνοντας βορειοανατολικά, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Παραγουάη και τελειώνοντας στην Βραζιλία και την Βενεζουέλα. Χρόνος ταξιδιού 3 μήνες, όσο διαρκεί και η τουριστική βίζα, χρησιμοποιώντας πάντα μέσα μαζικής μεταφοράς...

II. Αφρική:
Αίγυπτος - Αλεξάνδρεια. Ποταμός Νείλος. Πυραμίδες. Έρημος Σαχάρα.
Τανζανία. Όρος Κιλιμάντζαρο.
Μαδαγασκάρη.

III. Ινδία:
Goa (ανατολικά).
Καλκούτα (δυτικά).
Ποταμός Γάγγης.

IV. Σιβηρία:
Τούνδρα.
Λίμνες.
Ποτάμια.

V. Γερμανία-Ελλάδα με ποδήλατο:
Μόνος. Είναι κάτι σαν τάμα. Αλλαγή σελίδας. Πάλη στις Άλπεις. Αδριατική. Σπίτι.

Τελεσίγραφο

2007-06-23T00:42:00.000+03:00

Σκυλιά στρίβουν από την γωνία. Τα νιώθεις; Κρατάς το κόκαλο, το βάζεις στην τσέπη σου, σε μυρίζουν. Σκυλιά έρχονται προς το μέρος σου, βλέπεις μια αόρατη προέκταση της ουράς τους να κουνιέται. Η ίδια η ουρά λείπει. Την πάτησε ένα φορτηγό στην εθνική, την έκοψε ένας ανώμαλος πιτσιρικάς, την δάγκωσε ένα πιο μεγάλο σκυλί. Σκυλιά κάθονται στα πόδια σου. Γιατί κλαις; Κοιτάς γύρω σου. Δεν βλέπεις κανέναν. Όχι, βλέπεις πολλούς. Μέχρι πριν λίγο ήταν αδιάφοροι. Τώρα αποκτούν σημασία για ‘σένα. Αυτοί όλοι έχουν σπίτια, έχουν τραπεζικούς λογαρισμούς, έχουν αυτοκίνητα, έχουν... Κοιτάς ξανά κάτω. Τα σαγόνια από τα σκυλιά ακουμπούν τα πεζοδρόμια. Βάζεις το χέρι στην τσέπη σου. Χαϊδεύεις το κόκαλο. Το βγάζεις και για λίγο σκέφτεσαι. Η απόσταση από τον απέναντι άνθρωπο που κατεβάζει τα στόρια του μαγαζιού του δεν είναι μεγάλη, μπορείς να του ανοίξεις το κεφάλι. Τα σκυλιά σε κοιτάζουν έντονα. Μοιράζουν το βλέμμα τους μια σε ‘σένα και μια στο κόκαλο. Τι το σκέφτεσαι; Άνοιξέ του το κεφάλι. Έτσι όπως διαμαρτύρεται χάρη θα του κάνεις. Θα σταματήσει να βήχει το βράδυ, θα σταματήσει να αναστενάζει βαριά μέσα στα αφτιά της ταλαίπωρης γυναίκας του την ώρα που κοιμάται, θα σταματήσει να ξύνει τα παπάρια του από βαρεμάρα, θα σταματήσει... Τι το σκέφτεσαι; Τα σκυλιά χάνουν τα τελευταία τους σάλια. Κατεβάζεις το χέρι σου και το πετάς μέσα στο στόμα τους. Γίνεται αναταραχή μεγάλη. Τα σκυλιά είναι τώρα ανάσκελα. Τα στομάχια τους πρησμένα. Πιο πολύ από πόνο και λιγότερο από κορεσμό. Τι κατάλαβες τώρα; Σήκω πάνω και φύγε. Και ας έχεις σκυμμένο το κεφάλι, δεν σε συμπονώ. Χάλασες τον ύπνο τους, σηκώνονται και σε ακολουθούν. Νομίζουν ότι έχεις και άλλα κόκαλα στην τσέπη σου. Κάνεις μαλακισμένες σκέψεις. Το ξέρεις; Δεν νομίζω να σε φάνε. Τζάμπα θα πας. Ο μεγάλος σκουπιδότοπος είναι ίσως ότι χειρότερο μπορούσες να σκεφτείς. Τα όρνεα ούτως ή άλλως βρίσκουν φαγητό. Δεν θα σε φάνε τα σκυλιά. Στο ξαναλέω. Και τώρα που δηλητηριάστηκες τι κατάλαβες; Τα μισά σκυλιά κλάψανε για μισή ώρα. Τα άλλα μισά έφυγαν. Χάσανε την μέρα τους μαζί σου. Ένα ήρθε και σε έγλειψε, δεν σε δάγκωσε, μόνο σε έγλειψε. Τα όρνεα αρχίζουν από πάνω σου να κάνουν κύκλους. Σήμερα θα φάνε καλά. Στο είπα, μόνο τα όρνεα τρώνε νεκρούς. Αλλά και πριν νεκρός δεν ήσουν; Πριν ποια ήταν τα όρνεα; Την έχω δει την ιστορία πολλές φορές. Τα τσιμπούρια στις πλάτες των σκύλων βλέπουν τα περισσότερα σ' αυτόν τον κόσμο. Μόνο που δεν ξέρω τι θα γίνει τώρα με 'σένα. Δεν ξέρω αν είσαι κάπου τώρα, από το κουφάρι σου πάντως δεν θα μείνει τίποτα στο τέλος. Αόρατος σαν τις κομμένες ουρές των σκύλων θα γίνεις. Τώρα που σου μιλάω, με νιώθεις;...

Stormtroopers ή αλλιώς Chopper Bicycle Club of Salonica City

2007-06-02T15:37:00.000+03:00

Στην Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε πριν από λίγο καιρό, από τον Έρωτα Στομάχη και τον Nastwo, το μοναδικό chopper bicycle club που υφίσταται στην Ελλάδα. Τα ιδρυτικά στελέχη της λέσχης καλούν όλους όσους διαθέτουν chopper bikes, low riders, custom bikes ή cruiser bikes να επικοινωνήσουν μαζί τους για να διοργανωθούν τρελές ποδηλατοκαταστάσεις. Η δημοσιογράφος μας Τατιάνα Ξεκατινίδου παραβρέθηκε στα εγκαίνια της λέσχης των "Stormtroopers" και κατάφερε να αποσπάσει από τον Έρωτα Στομάχη μια σύντομη συνέντευξη. Το φωτογραφικό σκέλος του ρεπορτάζ επιμελήθηκε η φωτογράφος του περιοδικού μας Ανέτα Σπερμοχείλη.
Auto Motor and Φλωρ: Γιατί Stormtroopers;

Ε.Σ.: Πάντα είχα στο μυαλό μου την εικόνα μιας παρέας τριών-τεσσάρων φίλων γύρω στα 18-20, οι οποίοι χαράματα κατεβαίνουν με ποδήλατα από τη xώρα ενός νησιού, ο δρόμος έχει απίστευτα μεγάλη κλίση και οι ταχύτητες που αναπτύσσονται είναι μεγάλες. Κατεβαίνοντας δεν μιλάνε μεταξύ τους, τα πρόσωπά τους είναι ανέκφραστα γιατί μόλις έχουν διαπράξει κάποιον φόνο, μέσα στο κεφάλι τους ακούγεται ο επίλογος μιας μελωδίας των Sonic Youth που διαρκεί μονότονα λεπτά ολόκληρα, μια μελωδία που νομίζεις ότι θέλεις να την κάνεις να σταματήσει αλλά στην πραγματικότητα την απολαμβάνεις όσο τίποτα. Ο ήλιος της Ανατολής κάνει την θάλασσα να φαίνεται μαύρη γιατί μεταξύ αυτής και αυτού υπάρχει ένα παχύ στρώμα σύννεφων. Όλη η ατμόσφαιρα μυρίζει φόρτωμα και δύναμη έτοιμη να ξεσπάσει, εσωτερικά και εξωτερικά. Όσο τα ποδήλατα πλησιάζουν στην ακτή -στα σύνορα του νησιού με την θάλασσα- ο αέρας τόσο πιο πολύ μαυρίζει μέχρι που η πρώτη ρόδα ακουμπά το άγουρο τρομαγμένο κύμα της αυγής και τότε οι κεραυνοί και οι βροντές ξεσπάνε από το βάθος του ορίζοντα σαν μια αρμάδα μανιασμένων κανονιοφόρων. Οι φίλοι έχουν παραταχθεί καβάλα στα ποδήλατά τους παράλληλα με την ακτή περιμένοντας. Και εκείνη την τελευταία στιγμή, την πιο κατάλληλη, όταν νερό και ηλεκτρισμός μάχονται για το ποιος θα ρίξει πρώτος το πιο νευρώδες και θανατηφόρο χτύπημα, εκείνοι ορμάνε πάνω στα κύματα και χάνονται με σφιγμένα τα δόντια στην άβυσσο… Έτσι λοιπόν μεταφράζοντας την εικόνα αυτή με μια λέξη βγήκε το συγκεκριμένο όνομα.

Auto Motor and Φλωρ: Είστε φίλοι της chopper κουλτούρας;

Ε.Σ.: Τι εννοείς με τον όρο chopper κουλτούρα; Αν εννοείς, μούσι, μπίρα και ταξίδια πάνω σε μονή σέλα που σου επιτρέπουν να βυθίζεσαι στις σκέψεις σου και να απολαμβάνεις άμεσα την φύση, ναι είμαστε. Αν πάλι εννοείς δερμάτινα σακάκια με καρφιά, τατουάζ με αγκυλωτούς σταυρούς και τραμπουκισμούς τότε όχι δεν είμαστε.

Auto Motor and Φλωρ: Γιατί chopper bike χωρίς μηχανή;

Ε.Σ.: 1ον είναι φιλικό προς το περιβάλλον.
2ον δεν χρειάζεσαι λεφτά για βενζίνη.
3ον δεν χρειάζεσαι λεφτά για ασφάλεια και τέλη κυκλοφορίας.
4ον δεν χρειάζεσαι δίπλωμα οδήγησης.
5ον δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις πάρκινγκ εκεί ακριβώς που θέλεις.
6ον δεν υπάρχει περίπτωση να «φας» κλήση.
7ον έχεις την απόλυτη ελευθερία να χαράξεις την διαδρομή σου χωρίς να σε νοιάζουν σηματοδότες και μονόδρομοι.
8ον δεν χρειάζεται να φοράς κράνος.
9ον «καις» πιο εύκολα τις μπίρες που καταναλώνεις.
10ον δεν έχει κανείς την απαίτηση να τον «πετάξεις» κάπου.
11ον Όλα τα ανωτέρω ισχύουν για όλα τα ποδήλατα. Η διαφορά είναι ότι αν έχεις chopper bike γνωρίζεις επιπλέον ότι οδηγείς αναμφίβολα κάτι το μοναδικό.

Στα εγκαίνια παραβρέθηκαν πολλοί περίεργοι περαστικοί από τους οποίους το «Auto Motor and Φλωρ» απέσπασε κάποιες δηλώσεις…

Ιησούς Χριστός (2007 ετών, άνεργος): Βασικά εμένα η φάση με φαίνεται πολύ περίεργη. Νομίζω ότι έχουν βάλει το χέρι τους οι δυνάμεις του κακού αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι εισχωρούν στην αγορά όλο και περισσότερες τάσεις, όλο και πιο μαζικά το μεγάλο κεφάλαιο δημιουργεί νέες ανάγκες για να απομυζήσει τον λαουτζίκο, να αποπροσανατολίσει την θετική του ενέργεια από τις καλές πράξεις και να του εγκαταστήσει στο κεφάλι το τσιπάκι της κατανάλωσης. Είμαι κατά των stormtroopers και κατά της λέσχης. Τίποτε άλλο.

Μαρία-Παναγία Theotokos (ομογενής νηπιαγωγός από την Αμερική): Στο Αμέρικα αυτά τα πράματα υπάρχουν κρόνια τώρα, εγώ συμβουλεύει μόνο παιδιά μη τρέχουν γρήγορα στο δρόμο, πηγαίνει μόνο πεζοδρόμιο, σταματάει κόκκινο φανάρι. Αλλά αθλητισμός είναι καλό και μου αρέσει αθλητισμός. Αυτά είναι γνωστά στο Αμερική και είναι καλά. Μπράβο τα παιδιά.

Γεώργιος Παπαδόπουλος (απόστρατος αξιωματικός του ελληνικού στρατού): Αρέσκομαι στα τακτοποιημέναν και καθαράν ποδοκίνηταν μονδέλα, τα οποία αντικρίζουν οι εμού οφθαλμοί. Είθε οι νέοι μας, όπως έχουν ες αεί πρότυπα την καθαριότηταν, την τάξην, την πειθαρχίαν τε και την περίλαμπρην καλλίγραμμην φόρμαν και σιλουέταν των εν λόγω και προκειμένων ποδοκίνητων και διτρόχων οχημάτων.

Νότης Σφακιανάκης (55 ετών, καλλιτέχνης μουσικός): Αυτοί τώρα οι μαντράχαλοι το παίζουν μάγκες να ‘ουμ, αλλά εγώ όταν έσκαγα μύτη και περπάταγα πάνω στο σανίδι με την Χάρλεη αυτοί εβρίσκοντο ακόμα εις τους όρχεις του πατέρα τους να ‘ουμ. Για πες ρε μορφονιά, σε ρωτάω να ‘ουμ. Μποράγανε μήπως αυτοί τότε που εγώ έσκαγα και τραγούδαγα να περπατήσουνε; Αυτοί τότε μπουσουλάγανε και μπιμπιλάγανε μπιμπίλες και κατουράγανε και τρωγάγανε γάλα να ‘ουμ. Είμαι κατά των απανταχού Stormtroopers να ‘ουμ, καταλαβαινάγεις ή δεν συνεννοηθηκάγαμε;

Κούλα Τιποτένιου (Blogger): Απλά είμαι πολύ χαρούμενη που έβγαλα με το κινητό μου φωτογραφίες και τρέχω να κάνω ποστ. Αν περάσουν από εδώ οι φίλες μου πείτε τες ότι θα τις στείλω μετά SMS και αν δω ότι έχω αρκετά σχόλια θα ξανακατέβω στο κέντρο, αλλιώς θα περιμένω στο σπίτι.

Στο τέλος της υπέροχης βραδιάς των εγκαινίων της λέσχης των "Stormtroopers" η Ξεκατινίδου ποζάρισε στον φακό της Σπερμοχείλη για λογαριασμό του "Auto Motor and Φλωρ"!

Για την Αμαλία

2007-06-01T22:37:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Κατσαρίδες

2007-05-21T22:45:00.000+03:00

Τις συνάντησα παντού, τις ψυχές κατσαρίδες. Κάτω από την γέφυρα στην Πράγα, ανάσκελα σφύριζε μια παλιά μελωδία, είχε ξεχάσει τους στίχους, μόνο θυμόταν δυο στροφές «τώρα που τα πράγματα αλλάζουν το μόνο που δεν θα ‘θελα θα ήταν να σε κάνω πιο λυπημένο» κι ο αέρας φυσούσε, και γύρω δεν υπήρχε κανείς, μονάχα αυτή, τρύπωνε στις χαραμάδες απ’ τις πέτρες. Και η άλλη στη Βιέννη, στις όχθες του Δούναβη αναζητούσε τα δάχτυλα του εραστή της, σαν τότε που αγγίζονταν κάτω από την μαύρη κάπα και μύριζε χώμα η ανάσα. Την άλλη την είδα στην Κοπεγχάγη, ήταν ζωηρή γιατί εκείνη την ώρα έβλεπε κάποιον να πέφτει με τα ρούχα στην θάλασσα και να μην ξαναβγαίνει άνθρωπος, παρά μόνο με την μορφή ενός φτερωτού ξανθού εντόμου. Μια ακόμα συνάντησα στο Άμστερνταμ, πίσω από τον κεντρικό σταθμό, γυρόφερνε ένα σκισμένο χαρτονόμισμα ποτισμένο με αίμα και είχαν κολλήσει πάνω του οι κεραίες της. Την τελευταία, την πιο σιχαμένη την είδα σε μια πανσιόν του Πόρτο. Πετούσε απ’ τον ένα τοίχο στον άλλο και θαρρείς πως τσίριζε ένα τσιγγάνικο μοιρολόι «τώρα που τα πράγματα αλλάζουν το μόνο που θα μπορούσα να πετύχω θα ήταν να σε κάνω πιο τρελό» και η φωνή αυτή όλο και πιο σφιχτά στριμωχνόταν στα αφτιά μου. Αισθάνθηκα τα σανίδια του δωματίου να δονούνται και από κάτω να ξεπηδάνε αυτές και να γίνονται μέρος της τσιρίδας και ο αριθμός τους όλο και πιο πολύ μεγάλωνε. Άνοιξα το παράθυρο, ο Δούρος ήταν κόκκινος εκείνο το απόγευμα, έρχονταν από παντού, μπαίνανε από την άκρη του κόσμου και βγαίνανε από τους υπονόμους, ποτέ δεν είχα δει τόσες πολλές μαζί και όλες με μια τσιρίδα φωνάζανε «τώρα που τα πράγματα αλλάζουν το μόνο που θα ήθελα θα ήταν να σε δω πιο φωτεινό» και ξαφνικά ο ήλιος έγινε χιόνι και με μιας εξαφανίστηκαν οι ψυχές κατσαρίδες.
Έπειτα από πολύ καιρό στην πλατεία του αγίου Μάρκου στη Βενετία ένας διάφανος ζητιάνος, που μόνο τα ρούχα του φαίνονταν, άνοιξε μπροστά μου ένα χάρτινο κουτάκι και έβγαλε από μέσα μια κατσαρίδα ψυχή και είπε: «αυτή εδώ είσαι εσύ, τώρα δεν κουνιέσαι, τώρα δεν τραγουδάς το μοιρολόι γιατί αυτή εδώ είναι ακόμα μισή, δεν είναι κουβαλίτρια, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.... αύριο όμως...» και τα ρούχα του ζητιάνου έπεσαν απότομα στο πάτωμα και εκείνος έγινε αέρας.
«τώρα που τα πράγματα αλλάξαν το μόνο που δεν θα ήθελα θα ήταν να έρθεις και ‘συ εδώ, πως να με αντικρύσεις, τι να σου πω; μόνο πονάω πια που δεν μπορώ να δω το λευκό σου δέρμα, μόνο κυλάω με το ποτάμι μια εδώ μια εκεί και τραγουδώ. Τώρα που τα πράγματα αλλάξαν το μόνο που δεν θα ‘θελα θα ήταν να σε δω και ‘σένα εδώ».

η φανέλα με το νούμερο 29

2007-05-03T12:22:00.000+03:00

Μετά από ένα μήνα η atg με ανάγκασε να γράψω... και ορίστε:

1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Άγγελος, Aska, Διονύσης, Αντώνης και Guest Star o numb.

2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το βιολογικό μου ρολόι.

3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Εχθές, βλέποντας το "Αλαλούμ" και ειδικά στη σκηνή με τον βλάχο να χορεύει ρα-ρα-ρασπουτιν κολλώντας χιλιάρικο στο τζουκ-μποξ.

4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Βαριέμαι γρήγορα τους βαρετούς ανθρώπους.

5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Δεν μπορώ να εκτιμήσω σωστά τον χρόνο.

6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα αμα-λάχει να ουμ'.

7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τον Λεωνάιντας επειδή έχουμε το ίδιο μούσι.

8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Τα παιδιά του "3ου κόσμου".

9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Θεσσαλονίκη-Σιθωνία-Καβάλα-Θάσος-Σαμοθράκη-Ξάνθη και πάλι Θεσσαλονίκη σε 5 μέρες με Άγγελο και Aska.

10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Hesse, Mann, Nietzsche.

11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να έχει αρχίδια όχι μόνο για να γαμάει.

12)… και σε μια γυναίκα;
Να μην είναι ανταγωνιστική με τον άντρα της.

13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Kurt Cobain.

14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
"Εγώ δεν θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο.
Θέλω βία κι αγωνία και σε γράφω κοινωνία"
και άλλα πολλά του Γαρδέλη, του Ψάλτη και του Μιχαλόπουλου.

15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Πρωτοτυπώ λέγοντας: ο λύκος της Στέππας.

16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Stalker.

17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ernst Ludwig Kirchner.

18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μαύρο και Άσπρο.

19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Σιχαίνομαι την λέξη επιτυχία, γι' αυτό καμία.

20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Ρετσίνα.

21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που σπούδασα και δεν έγινα μουσικός. Αλλά επειδή σιχαίνομαι και τη λέξη μετανιώνω. Η απάντηση είναι για τίποτα.

22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τις λέξεις επιτυχία και μετανιώνω.

23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Άραγμα στον ήλιο, βόλτες με το ποδήλατο, τάβλι.

24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Η απώλεια των αγαπημένων προσώπων και η συνήθεια της απώλειας αυτής.

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δεν λέω ποτέ προμελετημένα ψέματα, γι' αυτό και δεν επιλέγω τις περιπτώσεις.

26)Ποιο είναι το μότο σας;
Η ζωή είναι μια ζαριά.

27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
ένα χαρούμενο του καλοκαιριού πρωινό.

28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Να μου εξηγήσει γιατί είναι τόσο μαλάκας.

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Στην ίδια που βρισκόμουν ανέκαθεν. Carpe Diem.

Είμαι ο Έρωτας Στομάχης

2007-04-06T20:03:00.000+03:00

Αύγουστος 1979 ο Στομάχης γεννιέται σε μια κλινική της Θεσσαλονίκης. Την ώρα εκείνη ο πατέρας του λαμβάνει ένα τηλεφώνημα στη μάντρα σιδερικών ενός τσιγγάνου στην Ηλιούπολη, όπου εργαζόταν. Το μικρό του μοτοποδήλατο κάηκε στη διαδρομή Ηλιούπολη-Κλινική από το υπερβολικό γκαζοσπάσιμο. Πριν καν προλάβει να ρωτήσει αν έκανε γιο ή κόρη άκουσε την γκαρίδα του Στομάχη και αγαλίασε η ψυχή του... ναι ήταν γιος... βέβαια όταν τον αντίκρυσε ξεροκατάπιε.
"Πως σου φαίνεται ο γιος μας Σ.;" ρώτησε η μάνα του Στομάχη γεμάτη περηφάνεια
"Ε... καλός είναι μωρέ..." απάντησε ο φρέσκος μπαμπάς καθόλου πειστικά μια και το πρόσωπο του Στομάχη ήταν κατακόκκινο και το ένα μάτι πιο μεγάλο από το άλλο και πρησμένο...
ο παππούς του Στομάχη ήταν ο πιο περήφανος απ' όλους εκεί μέσα. Θα έπαιρνε το όνομά του βλέπεις. Ο ίδιος δεν πρόλαβε να κάνει πολλά παιδιά. Φρόντισαν γι' αυτό οι Γερμανοί και αργότερα οι δεξιοί. Βουνό και εξορίες, στο πηγάδι στο νησί. Και η γιαγιά του Στομάχη τα ίδια, όχι στο νησί όμως, αυτή την έβγαλε στις φυλακές Αβέρωφ, μέλος του ΕΑΜ και αυτή βλέπεις...

Πολύ περήφανες ήταν βεβαίως και οι θείες του Στομάχη, ή καλύτερα μάνα νούμερο 2 και μάνα νούμερο 3. Ο Στομάχης είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχουν 3 μαμάδες. Αδερφές της γιαγιάς και οι δυο. Άτεκνες και χήρες. Έτσι ο Στομάχης έγινε αυτομάτως ανήψι, παιδί και εγγόνι. Οι δυο αυτές θείες είναι τώρα, 28 χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα του Αυγούστου, αυτές που χαρτζιλικώνουν τον Στομάχη για να σπουδάζει στην Γερμανία μια και τα χρήματα που βγάζει στη δουλειά δεν αρκούν...

Ο Στομάχης στο πρώτο του δωμάτιο με τους γονείς του. Στην γωνία είναι ο αγαπημένος του πειρατής και πάνω στο ντουλάπι ο μαλάκας ο αρκούδος που ποτέ δεν τον συμπάθησε. Εκείνο το σπίτι είχε μια τεράστια βεράντα σαν ταράτσα όπου τους μη καλοκαιρινούς μήνες ηχούσαν κιθάρες και άδειαζαν μεγάλες νταμιτζάνες κρασιού.

Πριν καλά καλά συμπληρώσει ένα χρόνο ζωής άρχισε να μαθαίνει μπάνιο στο κοινόβιο, σε ένα μέρος που κατά λάθος δεν λέγεται παράδεισος και λέγεται Χαλκιδική. Στην Σιθωνία συγκεκριμένα, όπου είχε θέα από ανατολικά το όρος Άθως και από δυτικά τον καταπράσινο Καρβουνιάρη, τα πεύκα του οποίου φτάνανε μέχρι την αμμουδιά.

Ο έτερος παππούς του Στομάχη ήταν ακόμα νέος όταν γεννήθηκε ο πρώτος του εγγονός. Στην αρχή δεν του άρεζε που έγινε στα 52 του χρόνια παππούς, δεν του άρεζε καν να τον αποκαλούνε παππού, ωστόσο γρήγορα προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες και ακόμα και σήμερα έχει σ' αυτόν ιδιαίτερη αδυναμία.

Το δωμάτιο του Στομάχη στα δεύτερα του γεννέθλια. Στην κουρτίνα είχε παραστάσεις του πινόκιο. Ο νονός του, ο μόνος που τότε είχε σταθερή δουλειά μια και σπούδαζε γιατρός, του έκανε δώρο ένα μίνι σετ τύμπανα. Τύμπανα κανονικά, με μπότα, σνερ, τομπ, χάι χατ και 2 πιατίνια. Η μπότα βοηθούσε τον Στομάχη και ως σκάλα, επειδή τότε ήταν ακόμα μικρός και δεν έφτανε τον πειρατή του πάνω στην συρταριέρα. Βέβαια η μεμβράνη άντεχε το βάρος του Στομάχη, αλλά τον Στομάχη μαζί με τον φίλο του τον Ε. όχι. Έτσι λοιπόν μια μέρα ανεβαίνοντας και οι 2 πάνω για να πάρουν τον πειρατή ακούστηκε ένα ΖΖΖΖΓΓΓΓΚΚΚΡΑΑΑΑΟΥΥΥΥΥ και πάει η μεμβράνη της μπότας. Πάνε και τα τύμπανα. Το κοριτσάκι δεξιά του Στομάχη ήταν ο τότε μεγάλος του έρωτας. Η ξαδερφούλα του που παίζανε μαζί τον γιατρό.

Εδώ ο Στομάχης μαζί με τον κολλητό του τον Ε. που ανέβηκαν στην μπότα και έσπασε η μεμβράνη. Στο κοινόβιο της Σιθωνίας αυτή ήταν μια συνήθης εικόνα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το Λούνα παρκ της Σαλαμίνας ήταν ένα από τα πολύ αγαπημένα μέρη του Στομάχη. Αγαπημένα παιχνίδια ήταν βεβαίως το τραινάκι βάτραχος, τα καρουζέλ και τα συγκρουόμενα.

lol ο Στομάχης δεν είναι πια μόνος! Ο Nastwo σκάει μύτη στο σπίτι και επιτέλους η μοναξιά λαμβάνει τέλος. Ο Στομάχης είχε χαρεί πολύ τότε γιατί ο Nastwo του είχε φέρει και δώρο το ελικόπτερο των Playmobil, κίτρινο με άσπρες ρόδες και μαύρο έλικα. Ο Μπαμπάς του Στομάχη ήταν τότε φαντάρος και είχε πάρει μεγάλη άδεια για να δει τους γιους του. Επιτέλους το σπίτι είχε κόσμο!

Καθαρά Δευτέρα στο Σέιχ Σου με τον κολλητό, τον Dion. Το Σέιχ Σου ήταν αγαπημένος τόπος για τον Στομάχη και την τσακαλοπαρέα, Μπορούσε να παίζει μπάλα και να πετάει αετό για πάρα πολλή ώρα, ενώ οι "μεγάλοι" παίζανε με τις κιθάρες και τις φυσαρμόνικές τους.

Ο Στομάχης και ο Nastwo στην Σιθωνία, πίσω ακριβώς μπορεί να δει κανείς τις σκηνές του κοινόβιου και στο βάθος τις σακαράκες, τον Σκαραβαίο και το Dacia. O Nastwo ήταν από τότε κεφάλας, ακόμα δυσκολεύεται να βρει καπέλο που να του ταιριάζει.

Νηπιαγωγείο. Χριστουγεννιάτικη γιορτή. Οι τρεις μάγοι με τα δώρα. Λίγο αργότερα ο Στομάχης θα λάβει ένα δώρο που θα τον ξετρελάνει... Κάστρα και Πολιορκητές!
Fuck Yeahhh!!!

Τρίτη Δημοτικού. Η κυρία Τ. είχε μια βέργα χοντρή και λυγερή σαν να μη πω τι. Στην πάνω σειρά, τρίτη από δεξιά ο μεγάλος έρωτας του Στομάχη στο δημοτικό.
lol

Μετά από έξι μήνες κλεισούρας ο Στομάχης βγαίνει από τα Νοσοκομεία και τα κρεβάτια. Μπορεί να έχει ακόμα γύψο στο δεξί πόδι αλλά μπορεί να επισκεφτεί τουλάχιστον το πάρτυ της φίλης του της Ρ.

Άγιος Νικόλαος Λευκάδας. Ο Στομάχης και ο Nastwo έχουν βρει έναν τεράστιο βράχο και βουτάνε όλη μέρα! Το πόδι είναι επιτέλους εντελώς ok και μπορεί να χαρεί και αυτός τις καλοκαιρινές φάσεις.

Καράβι, επιστροφή από Λήμνο. Το MTV διδάσκει στην κυριολεξία. Nirvana, Sonic Youth, Pearl Jam κτλ. κτλ. Η πρώτη κιθάρα έχει ήδη αγοραστεί και τα δάχτυλα αρχίζουν σιγά σιγά να σπάνε.

Στούντιο. Το πρώτο συγκρότημα του Στομάχη λέγεται Ημικρανία. Ελληνικό Hard Core.
Fuck Yeahhh!!!

O Στομάχης στο παλάτι των ιπποτών στην Ρόδο. Οι μουσικές κατευθύνσεις έχουν αλλάξει ριζικά. Napalm Death, Brutal Truth, Carcass.
Απίθανες εποχές!

Ο Στομάχης όταν ήταν μικρός είχε περάσει καλοκαίρια ολόκληρα σε σκηνές και παράγκες, η παράδοση φυσικά συνεχίζεται και όχι μόνο τα καλοκαίρια.

Με τον κολλητό τον Γ. πρώτη φορά στην Αθήνα μπροστά στο Ρόδον. Κατεβαίνοντας με τον καρβουνιάρη ο Στομάχης και ο Γ, γνώρισαν μια πολύ όμορφη κοπέλα η οποία τους πήρε αργότερα με το αυτοκίνητό της και τους έδειξε όλη την πόλη, από την Λούτσα μέχρι στην Βάρκιζα, την Γλυφάδα και τις υπόλοιπες περιοχές με τα περίεργα ονόματα. Προς το ξημέρωμα η όμορφη κοπέλα ρώτησε τον Στομάχη που θέλει να τους αφήσει και αυτός απάντησε στον Πειραιά χωρίς να ξέρει τον λόγο. Τις επόμενες δυο νύχτες ο Στομάχης και ο Γ. κοιμήθηκαν σε κάτι παγκάκια δίπλα στη θάλασσα. Μετά από μερικούς μήνες ο Στομάχης είδε την όμορφη κοπέλα στις ειδήσεις, είχε καταρρίψει λέει το πανελλήνιο ρεκόρ καταδύσεων!

Στο studio Rover. Ο Στομάχης με το θρυλικό συγκρότημα homo iratus και την αγαπημένη του B.C. Rich. Μέχρι εκείνη την περίοδο ο Στομάχης ζούσε μετά άρχισε σιγά σιγά να μην αναπνέει και πολύ καλά. Τρία χρόνια αργότερα έπρεπε να αποχωρήσει από το συγκρότημα που ο ίδιος είχε φτιάξει επειδή δεν ήταν λέει αρκετά επαγγελματίας!
Γουάτ δε φακ ρε!!!

Ναυαρίνου και τα μυαλά στους κάδους! Nastwo, Στομάχης και Dion, 25 χρόνια κολλητοί φορ έβερ εντ έβερ αμήν!

Είμαι ο Έρωτας Στομάχης.
Χάρηκα για την γνωριμία...

και τα προφιτερόλ κερασμένα από τον κολλητό μου τον "Γιακουμή" που καθόμασταν 12 χρόνια στα ίδια θρανία!

ΥΓ: Αυτός (με τα πολλά pixels) είναι ο κολλητός μου ο numb, τον οποίο πήγα και συνάντησα σήμερα στον Βόλο!
Χτυπήσαμε εγώ, αυτός και ο nastwo, 12 τσιπουράκια και καταπληκτικούς μεζέδες, συζητώντας παράλληλα όπως τους παλιούς καλούς καιρούς που σερνόμασταν στην Κομοτηνή βρίζοντας και φτύνοντας.

Να 'σαι καλά φίλε, θα τα πούμε ξανά σε λίγους μήνες!

Happy Day

2007-03-25T05:12:00.000+03:00

Δευτερορολίστας στην παράσταση φιάσκο εκφωνεί το έτοιμο λογύδριο με αφορμή την υποδοχή της Μητέρας στη μονάδα:

Σήμερα, είναι για ‘μένα αλλά και για όλους μας ημέρα ιστορική. Σήμερα εγώ, ο πρώην αμαρτωλός, ο πρώην αποκλεισμένος απ’ το πραγματικό νόημα της ζωής, εγώ, εσήκωσα την Μητέρα στα χέρια μου. Την εσήκωσα ψηλά μαζί με άλλα παλικάρια. Την μετέφερα με συγκίνηση, με σεβασμό, με λατρεία από το λιμάνι του νησιού μας για να μην πατήσει το πόδι της στην γη. Τα μάτια μας δακρύζανε, αλλά και τα δικά της. Με το χαμόγελο στα χείλη και τη συγκίνηση στα μάτια, μας χαιρέτισε, όπως η μητέρα θα χαιρετούσε τα παιδιά της και το πιστέψαμε και είμαστε τώρα πια εμείς τα παιδιά της, οι πολεμιστές της οι διαλεχτοί, εξαγνισμένοι από κάθε παλιά αμαρτία, ξαναβαφτισμένοι σε λουτρό ιδανικών.
Καλωσόρισες Μητέρα μας! Καλωσήρθες Μητέρα!

Ακολουθεί αυθόρμητο τραγούδισμα κάποιου ποντιακού άσματος

Ο Διασκεδαστής τον διακόπτει άμεσα:

Καλημέρα σας κυρίες και κύριοί μου. Καλημέρα. Επιτέλους καλοκαίρι ε; Καλοκαίρι πέρα για πέρα. Ξεχάστε όμως κυρίες και κύριοι το θερμό καλοκαιράκι κι ελάτε με το ωραίο πρόγραμμά μαςνα σας διασκεδάσουμε και να... και να σας δροσίσουμε λιγάκι. Ξεχάστε κυριές και κύριοι έγνοιες, στεναχώριες, σκοτούρες, θλίψεις, λύπες. Χαμογελάστε φίλοι μου και πέστε, έξω πίκρες! Χαμογελάστε φίλοι μου, χαμογελάστε!

Χαμογελάτε, χαμογελάτε
Ένα χαμόγελο αρκεί
Όλα ν’ αλλάξουν στη ζωή
Να φαίνονται ωραία
Χαμογελάτε, χαμογελάτε
Και το πρόγραμμα αυτό
Όλο κέφι και ρυθμό χαμογελά ωραία
Χαμογελάτε, χαμογελάτε
Και πριν να ξημερώσει
Θα ‘ρθει το κέφι, η αγκαλιά
Με δυο θεότρελα φιλιά
Νέα πνοή να δώσει

(από το έργο Happy Day του Π. Βούλγαρη)

Πάντα επίκαιρο και ανατριχιαστικό. Για να θυμίζει την περιρρέουσα ανατριχιστική εμετίλα...

Σαμίρ

2007-03-19T19:24:00.000+02:00

Οι λέξεις πέφτουν στο κεφάλι μου σαν την βροχή. Πιάνω μερικές σταγόνες και τις συνθλίβω μέσα στα δάχτυλα να γεννηθεί δροσιά.
Εδώ είχε πει δεν ζει κανείς. Απλά διευθετείς υποχρεώσεις. Από την ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου μέχρι που ξαπλώνεις για να κοιμηθείς εκτελείς εντολές. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Είκοσι χρόνια είχε πει έζησε στη Συρία και του φάνηκαν σαν μια στιγμή. Δώδεκα χρόνια έζησε εδώ πάνω και άσπρισε.
Ο μαλάκας ο Σαμίρ δεν υπάρχει πια. Πέρασα σήμερα από το μαγαζί και ήταν κλειστό. Βρήκα μετά τυχαία έναν κοινό γνωστό και μου είπε τα μαντάτα χαρτί και καλαμάρι. Δεν τα ‘μαθες; Αυτοκτόνησε. Σήμερα το πρωί κρεμάστηκε στο δωμάτιό του. Το προηγούμενο Σάββατο τον είδα τελευταία φορά. Πέρασα από εκεί για το καθιερωμένο φαλάφελ.
-Γεια σου μαλάκα, το κλασικό.
-Πάντα το κλασικό έτσι;
Χαμογέλασε και έκλεισε το μάτι πετώντας τα φαλάφλια στην φριτέζα. Στον πάγκο καθόταν ένας Γερμανός κάνγκαρος. Ρώτησε τον Σαμίρ κάτι για το ρολόι του, από πού το αγόρασε και έτσι. Ο Σαμίρ το έβγαλε και του το έδωσε. Πάρτο είπε. Ο Γερμανός σάστισε. Εγώ γελούσα. Γύρισε στον Γερμανό και του είπε «αυτός ο μαλάκας καταλαβαίνει». Αρχίδια καταλάβαινα. Το είχε στο μυαλό του ο μαλάκας, το είχε αποφασίσει. Οι ώρες του Σαμίρ είχαν από καιρό τελειώσει, τι να το έκανε το ρολόι.
Όταν παράγγελνα το κλασικό, ο Σαμίρ πάντα χαμογελούσε. Γιατί και η δικιά του ιστορία είναι μια κλασική ιστορία στην τελική, και όταν άκουγε την λέξη βαρούσε μέσα του κάποιο σκοτεινό καμπανάκι. Έφυγε από την χώρα του στα είκοσί του. Ο γέρος του τον προόριζε για τα χωράφια. Ο Σαμίρ είχε όνειρα. Πούλα τα του είπε και δώσε μου τα λεφτά, θέλω να πάω να σπουδάσω στην Γερμανία. Ήρθε εδώ και άρχισε να σπουδάζει πολιτικές επιστήμες και σύγχρονη ιστορία. Τα χρόνια περνούσαν, οι σπουδές δυσκολεύανε και τα χρήματα τελειώνανε. Μετά από κάποιο καιρό αναγκαστικά άρχισε να δουλεύει. Αρχικά στην λάντζα, μετά σε διάφορα χαμαλίκια και τελικά στο φαστφουντάδικο κάποιου φίλου του. Το πτυχίο απομακρυνόταν και η καθημερινότητα ρουτίνιαζε αφόρητα. Σκέφτηκε να τα παρατήσει και να γυρίσει πίσω αλλά τελευταία στιγμή κοντοστάθηκε. Πως θα γυρνούσε πίσω; Με άδεια χέρια; Ντροπιασμένος; Αυτό ήταν αδύνατο. Και όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο έσφιγγε η θηλιά.
Ξημερώματα Δευτέρας, 19 Μαρτίου του 2007 κατά την 4ην πρωινή ώρα, τα πόδια του Σαμίρ αιωρήθηκαν στο κενό ενώ το κεφάλι του έγερνε στο πλάι μπλεγμένο σ’ ένα χοντρό σκοινί. Έτσι, σαν μια μαριονέτα. Σαν την μαριονέτα που κυκλοφορούσε στις σκέψεις του τα τελευταία δώδεκα χρόνια.

Φίλε, γεια χαρά…

Θα πεθάνω ένα χαρούμενο του καλοκαιριού πρωινό

2007-03-14T22:57:00.000+02:00

Θα είμαι πολύ ευδιάθετος γιατί εκείνη τη μέρα θα περιμένω να έρθει το παιδί μου από το εξωτερικό όπου θα σπουδάζει και θα έχω σχεδιάσει να πάμε μαζί βαρκάδα στη Σιθωνία με θέα απέναντι το άγιο όρος για να μου πει τα νέα του ψαρεύοντας και πίνοντας τσιπουράκι. Η γυναίκα μου θα έχει ετοιμάσει για την περίσταση το αγαπημένο του φαΐ και στο στερεοφωνικό θα παίζει κάτι από vocal jazz ή reggae. Οι μπαλκονόπορτες θα είναι ανοιχτές και οι ακτίνες του ήλιου θα χαϊδεύουν τα ράφια της βιβλιοθήκης. Θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα είναι στην άλλη γραμμή ο numb, θα τα πούμε γελώντας και θα με προσκαλέσει στο Πήλιο γιατί θα έχει καιρό να με δει, θα δεχτώ ευχαρίστως και αφού πούμε κι άλλα θα κλείσουμε τη συζήτηση. Θα ρίξω μια ματιά στα mail μου, ο Mboy θα μου έχει γράψει ότι τα εισιτήρια για Κούβα έχουν βγει και τα έχει στο συρτάρι του, ο σκιές θα μου λέει ότι τυχαία είδε στον ύπνο του τότε που ήμασταν μαζί στην Φρανκφούρτη και τα λέγαμε πάνω στη γέφυρα έχοντας απέναντί μας για θέα τους ουρανοξύστες και περνώντας από κάτω μας ο Μάιν. Θα έχουν γράψει κι άλλοι αλλά εκείνη την ώρα θα ακούσω μια κόρνα απ’ τον δρόμο να με καλεί, θα βγω στο μπαλκόνι και θα ‘ναι το γκαρντάσι μου με το ΚΤΜ, θα θέλει να κατέβω κάτω για να πεταχτούμε γρήγορα μέχρι την Τριανδρία να μου δείξει ένα καινούριο project που ετοιμάζει. Πριν ανοίξω την πόρτα να κατέβω, θα κοιτάξω μια στιγμή το πρόσωπό μου στον καθρέφτη του χολ, θα προσπαθήσω να καλύψω με τις άσπρες τρίχες μου την φαλάκρα που θα έχει αρχίσει να σχηματίζεται στην κορυφή του κεφαλιού μου, θα χτενίσω το μούσι μου και την ώρα που θα σκάω το χαμόγελο, η καρδιά μου θα σταματήσει να χτυπάει γιατί τόση ευτυχία δεν μπορεί να την αντέξει ο άνθρωπος…

3 (?) ιστορίες με 15 λέξεις

2007-03-12T11:14:00.000+02:00

οι 5 της atg

...έβγαλε απ' το πορτοφόλι του την τηλεκάρτα και έκοψε την απλωμένη στο τραπέζι κόκα. Δυο δευτερόλεπτα πριν του γυρίσουν τα μάτια πρόλαβε να δει για τελευταία φορά την φωτογραφία της πάνω στο πιάνο και ν' ακούσει τη σονάτα στο πεντάγραμμο που είχε στήσει εκεί το προηγούμενο βράδυ, τότε που αυτή κοιμήθηκε στα σεντόνια του. Πάντα το ήξερε ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς μέχρι να φτάσει εκεί και να τώρα που ήρθε η στιγμή έπειτα από πολλά χρόνια. Και ένιωθε την ώρα που τον μεταφέρανε με το φορείο στον διάδρομο της εντατικής σαν τότε πιτσιρικάς που ακροβατούσε πάνω στο ποδήλατο...

οι 5 του constantinos

...εκεί που πήγε όταν πια τον θάψανε έμεινε μόνος. Παντού γύρω τριγύρω έπεφτε πυκνή ομίχλη σκοτεινή και τα πόδια του βουτούσανε στις λακούβες του χωματόδρομου. Ούρλιαζε με όλη του τη δύναμη για ν' ακούσει μόνο τη σιωπή και η λάσπη που μονίμως ήταν φρέσκια του έκοβε τα γόνατα γιατί με δυσκολία περπατούσε...

και οι 5 του helix nebulae

...ξαφνικά μια μέρα μπήκε στα μάτια του καυτή ακτίνα φωτός και είδε δυο πράσινους αγγέλους να στέκονται πάνω απ' το κεφάλι του. Τα δάχτυλά του βρίσκονταν σε αγκύλωση και δεν έσπαζαν με τίποτα για να μπορέσει ν' αντιδράσει. Το νυστέρι του πράσινου αγγέλου φάνταζε σαν γιαταγάνι έτοιμο να σφάξει τον αμφιβληστροειδή του ενώ ο άλλος προσπαθούσε να τον γυρίσει πρηνηδόν. Ο ηλεκτρισμός που διαπερνούσε το κορμί του τον τράνταζε σαν τα χτυπήματα του δρυοκολάπτη πάνω σε κούφιο δέντρο και στο τέλος αισθάνθηκε τόσο άδειος, νεκρός και έρημος όπως ένα οικοσύστημα έπειτα από πυρηνική έκρηξη. Ανήμπορος και κενός αφέθηκε στα χέρια των πράσινων αγγέλων...

-σου είπα συνάδελφε, η ένεση αδρεναλίνης σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η μοναδική λύση...

Η Κοπεγχάγη δείχνει τον δρόμο!

2007-03-04T18:10:00.000+02:00

Μετά τη συμπλοκή Αυτονομιστών και Μπάτσων και έπειτα από σκληρές οδομαχίες, την Παρασκευή κατέφτασαν στην Κοπεγχάγη μπάτσοι απ' όλη την χώρα για την κατάπνιξη του αγώνα. Μέχρι την Παρασκευή είχαν συλληφθεί 219 διαδηλωτές που αντιτάσσονταν στην εκκαθάριση του αυτόνομου Jugendhaus (σκεφτείτε το κάπως σαν την Villa Βαρβάρα στην Θεσσαλονίκη ή την Villa Αμαλία στην Αθήνα). 36 από τους συλληφθέντες ήταν καταληψίες του Jugendhaus, 18 ήταν αλλοδαποί ανάμεσα σ' αυτούς ένας 20χρονος Γερμανός, τον οποίο βγάλανε από το Jugendhaus με βαριά τραύματα. Συνολικά τραυματίστηκαν σύμφωνα με επίσημες πηγές 5 διαδηλωτές (αστείο ε;).

Ένας από τους ομιλιτές του Jugendhaus ανακοίνωσε ότι το Σάββατο (εχθές) θα γίνει προσπάθεια από τους διαδηλωτές να μπλοκαριστεί η κίνηση στο κέντρο της Κοπεγχάγης και είπε χαρακτηριστικά ότι: "όσο δεν υπάρχει κέντρο νεότητας (Jugendhaus) στην Κοπεγχάγη, ο αγώνας θα συνεχίζεται".

Οι πολιτικές αρχές έγλειψαν τα αυτιά των μπάτσων ευγνωμονώντας τους που δεν υπήρξαν περισσότερα θύματα.

Το βράδυ της Πέμπτης και της Παρασκευής διαδηλωτές απ' όλες τις περιοχές της Κοπεγχάγης προσπαθούσαν να σπάσουνε τα μπλόκα της αστυνομίας γύρω από το Jugendhaus πετώντας όλη την ώρα κοτρόνια στους μπάτσους και στα μπατσικά. Οι μπάτσοι επιστράτευσαν βαριά οχήματα διακόπτοντας την σύνδεση των διαδηλωτών από τους πνεύμονες ελευθερίας της Κοπεγάχης Christiania και Noerrebro. Οι διαδηλωτές αντέδρασαν πυρπολώντας πολλά οχήματα.

Η εκκένωση του κατειλημμένου εδώ και μήνες Jugendhaus άρχισε την περασμένη Πέμπτη με την εισβολή ελικοπτέρου (!!!) της αντιτρομοκρατικής της Δανίας (Έλεος!!!). Το ελικόπτερο προσγειώθηκε στην σκεπή του Jugendhaus με αποτέλεσμα οι μπάτσοι να κατασχέσουν όλες τις μολότωφ, τις σιδερόβεργες, τα κοτρόνια και τους πυρσούς που φυλάσσονταν εκεί από τους καταληψίες για την άμυνά τους. Οι μπάτσοι χρησιμοποιώντας ειδικά ανυψωτικά κλουβιά και αντιασφυξιογόνες μάσκες μπήκαν από τα παράθυρα του jugendhaus ενώ είχαν ήδη αποκλείσει όλους τους γύρω δρόμους.

Σε πολλές πόλεις της Γερμανίας (Αμβούργο, Βερολίνο, Potsdam, Göttingen, Flensburg, Αννόβερο) οργανώθηκαν εκδηλώσεις συμπαράστασης από αριστερούς, αναρχικούς και αυτονομιστές. Στο Αμβούργο έγινε προσπάθεια εισβολής στην πρεσβεία της Δανίας αλλά αποτράπηκε από τις μπατσικές δυνάμεις που καιροφυλακτούσαν.

Έρχονται δύσκολοι καιροί... Αδέρφια Keep the fire burning!!!

Διαδηλωτές στην Κοπεγχάγη βάζουν φωτιά σε οδοφράγματα

δείτε και το σχετικό ποστ του nahames nakanamoko (!!!)

Δυτικοευρωπαϊκή καφρίλα

2007-03-03T21:20:00.000+02:00

Διαβάζοντας σήμερα την Frankfurter Allgemeine Zeitung έπεσε το μάτι μου πάνω σ' ένα άρθρο περί επαναπατρισμού μουσειακών εκθεμάτων, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για μάρμαρα και για αγάλματα αλλά για ανθρώπινα οστά.

Κατά τους προηγούμενους αιώνες της αποικιοκρατίας η Μεγάλη Βρετανία είχε προβεί επανειλημμένως στη σύληση ταφών Αβορίγινων της Αυστραλίας και στην μεταφορά των οστών τους στην Ευρώπη για ερευνητικούς (και όχι μόνο) σκοπούς. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρξαν πολλοί επιστήμονες και μη που διέθεταν ιδιωτικές συλλογές αποτελούμενες από οστά ιθαγενών που εισάγωνταν από τις διάφορες αποικίες.

Σε Εθνολογικά Μουσεία της Ευρώπης υπήρξαν εκθέματα ανθρώπινων σκελετών από τη φυλή των Αβορίγινων αλλά και από φυλές ιθαγενών της Αφρικής δίπλα σε σκελετούς πιθήκων, ζώων και ψαριών(!!!). Μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα μπορούσε να δει κανείς τέτοιους συνδυασμούς εκθεμάτων σε Μουσεία της Αγγλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλος αγώνας από τη μεριά των Αβορίγινων για την επιστροφή των οστών των προγόνων τους. Ο υπεύθυνος της Καμπάνιας, Αβορίγινος ο ίδιος και δικηγόρος στο επάγγελμα, δηλώνει ότι ζει για την ημέρα εκείνη που θα δει ένα αεροπλάνο να προσγειώνεται στην πόλη του μεταφέροντας τις κάσες με τα οστά των προγόνων του.

Είναι επιτακτική ανάγκη για τα ήθη των Αβορίγινων, να εξαγνιστούν τα οστά με τις παραδοσιακές τους μεθόδους και τελετουργικά ώστε να ενταφιαστούν εκ νέου, προκειμένου οι ψυχές των νεκρών να βρουν επιτέλους τη γαλήνη τους...

Αηδιαστικό αλλά αληθινό. Καταδικάσαμε ως Ευρωπαίοι τον Μεσαίωνα, ας καταδικάσουμε και την καφρίλα.

[φωτογραφία από μουσείο της Γερμανίας περί το 1950 όπου εκτίθενται στην ίδια βιτρίνα
σκελετοί ιθαγενών της Αυστραλίας, σκελετοί πιθήκων και ψαριών αλλά και ανθρώπινα έμβρυα μέσα σε γυάλες (!!!)]

Τέσσερα όνειρα

2007-03-01T13:05:00.000+02:00

A.
Η νύχτα είναι κατάμαυρη, ήσυχη,
ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω έξω,
θέλω να αιωρηθώ,
σκαρφαλώνω στα κεραμίδια,
απέναντι η λίμνη χρυσίζει.
Πηδάω κάτω και κατευθύνομαι προς αυτήν,
αρχίζω και περπατάω πάνω της,
σιγά-σιγά παγώνει,
γίνεται μέρα,
στα χέρια μου τώρα κρατάω μια εφημερίδα,
στην πραγματικότητα όμως δεν τη διαβάζω,
κάτι σκέφτομαι,
μάλλον η ομίχλη με εμποδίζει,
η παγωμένη λίμνη γίνεται ένα με την ομίχλη,
μετράει κάποιος αντίστροφα και έπειτα εκτοξεύομαι,
απ’ τον ασύρματο λαμβάνω το μήνυμα:
«προορισμός άγνωστος…»

B.
Περίπατος σε καταπράσινο τοπίο,
παιχνίδι ήλιου και πευκόδεντρων,
με συνεπαίρνει κάποιο κελάηδισμα,
βγάζω την μπλούζα μου και συνεχίζω,
έπειτα βγάζω το παντελόνι και μπαίνω στο ποτάμι για να δροσιστώ,
γίνεται μεγάλος θόρυβος από σαύρες και βατράχους, συνεχίζω πιο βαθιά στο δάσος ενώ έχω βγάλει και το εσώρουχο,
η ζέστη γίνεται αφόρητη,
ξαφνικά βρίσκομαι στο σπίτι γυμνός και μονοσάνδαλος…

Γ.
Αίσθηση εκσπερμάτισης,
γυναικεία φιγούρα άγνωστη, στεατοπυγική,
λίπος και ασφυξία,
πνίγομαι, ξυπνάω σε έναν παράδεισο,
η λευκότητα του τοπίου και η μελαχρινή γυναίκα μου δίνουν την εντύπωση ότι είναι κομμάτια από το παζλ που μου δώρισαν ενώ ήμουν ακόμα παιδί και που ακόμα το συναρμολογώ,
τα ξέρω όλα αυτά,
αυτό ταιριάζει εδώ και εκείνο ταιριάζει εκεί,
μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου το παζλ ολοκληρώνεται, δείχνει στο βάθος ένα κόκκινο σπίτι με μεγάλο αυλόγυρο, ένα σκυλί που παίζει χαρούμενο-όρθιο στα δυο του πίσω πόδια, μια κούνια αυτοσχέδια κρεμασμένη από ένα ελαιόδεντρο, η μελαχρινή γυναίκα χαμογελάει κοιτάζοντάς με απευθείας μέσ’ τα μάτια…

Δ. (όνειρο που βγήκε αληθινό):
…χαράματα στον Neckar,
η φύση είναι καστανοπράσινη,
όλο το βράδυ έβρεχε,
μια μυρωδιά χώματος και πρασινάδας είναι διάχυτη,
στη μια όχθη του ποταμού κάθεται μια γυναίκα και ακριβώς απέναντι ένας άντρας,
τα βλέμματά τους είναι μεταξύ τους καρφωμένα,
και οι δυο είναι τραγικά μελαγχολικοί,
το πλάτος του ποταμού είναι μεγάλο,
ακόμα και αν φώναζαν με όλη τους τη φωνή δεν θ’ άκουγε ο ένας τον άλλο,
όμως αυτοί ψιθυρίζουν στέλνοντας τα σήματά τους,
το ποτάμι μοιάζει τώρα με αγκαλιά,
και να που τα ακροδάκτυλά τους συναντιούνται…

Σύνορα

2007-02-26T02:03:00.000+02:00

Ισλαμαμπάντ – Καμπούλ

Ξεκινήσαμε πριν μερικές ώρες, κοντεύει να ξημερώσει πια, φοβάμαι. Ο οδηγός του παλιού φορτηγού μας διαβεβαιώνει ότι το μερσεντές του τον ξέρει απ’ έξω τον δρόμο, δουλειά ρουτίνας λέει. Κατουριέμαι, ντρέπομαι, προσπαθώ να σκεφτώ κάτι ευχάριστο. Η λεβάντα απ’ τον κήπο σου δεν ξεκολλάει από την χούφτα μου. Να έρθεις να με βρεις, σε δυο-τρία χρόνια θα ‘χω γίνει μεγάλος, στο υποσχέθηκα, θα πιάσω και σπίτι με μεγάλα παράθυρα, να φωτίζεται το χαμόγελό σου. Στην Γερμανία λέει δεν έχει μπαλκόνια, ας είναι, εγώ θα σου φτιάξω ένα, να βάλουμε τις λεβάντες σου. Ας φτάσουμε στην Καμπούλ εύκολα θεέ μου, για Τεχεράνη μετά λέει ο οδηγός δεν είναι πρόβλημα, ο σύνδεσμος έχει πολλές γνωριμίες, και για Κωνσταντινούπολη είναι κανονισμένο, οι Τούρκοι λέει χρηματίζονται εύκολα, δεν υπάρχει πρόβλημα, μόνο οι Αμερικάνοι είναι σκυλιά, αυτοί τα κάνουν όλα φύλλο και φτερό, ας φτάσουμε στην Καμπούλ θεέ μου. Ο πιτσιρίκος πίσω μου κλαίει, φοβάμαι, ας ησυχάσει επιτέλους, ας ησυχάσει, με τρομάζει. Γιατί σταματήσαμε;

Λατάκια – Λάρνακα

Ο καπετάνιος δίνει τις τελευταίες οδηγίες, να μη κουνιόμαστε πολύ και να μη μιλάμε. Έχουν αγριέψει τα πράγματα αλλά θα τα καταφέρουμε. Το καΐκι του λέει είναι γρήγορο και σταθερό, σαν κρουαζιέρα θα μας φανεί, τι είναι η Κύπρος άλλωστε; Μια βόλτα. Ο ουρανός είναι ξάστερος, ο καπετάνιος διαβάζει λέει τ’ άστρα, δείχνει με το δάχτυλο σημάδια στον ορίζοντα. Από την Κύπρο μετά λέει είναι παιχνίδι, το τάνκερ θα μας βγάλει κατευθείαν στην Ιταλία. Το καϊκι κουνάει, δεν μου αρέσει αυτό. Συχνά πυκνά κλείνει τη μηχανή και περιμένει. Γιατί το κάνει αυτό; Με τρομάζει. Η σιωπή είναι αφόρητη. Κανείς δεν κοιμάται, όλοι έχουν ανοιχτά τα μάτια, τα βλέπω που γυαλίζουν. Στο τάνκερ ελπίζω να είναι καλύτερα και μετά Ιταλία. Δουλειά και λεφτά. Ησυχία.

Χιμάρα – Καστοριά

Πρέπει να συνεχίσω, πρέπει να συνεχίσω να περπατάω. Μη με προδίδεται τώρα γαμημένα ποδάρια. Πρέπει να κάνω θετικές σκέψεις. Δουλειά στην επιχείρηση του θείου, λεφτά, αμάξι, γυναίκες. Πρέπει να περπατήσω. Πάω καλά; Θα φτάσει το ψωμί; Γουργουρίζει πάλι η κοιλιά μου. Πως κατάντησα έτσι; Μια ζωή πεταμένη. Δεν βλέπω που πάω. Πόσοι χαθήκαν εδώ πάνω; Αγριεύομαι όλο και περισσότερο. Τόσες μέρες, ούτε τη φωνή μου δεν έχω ακόυσει, να σφυρίξω έναν σκοπό; Όχι καλύτερα. Κι αν όλα πάνε στο τέλος στράφι; Πρέπει να κάνω θετικές σκέψεις. Δουλειά στην επιχείρηση του θείου, λεφτά, αμάξι, γυναίκες... Φώτα.

...στους ξεριζωμένους όλου του κόσμου

Αναζητήσεις

2007-02-20T15:02:00.000+02:00

Ο δρόμος προς τη θέωση από την αρχαιότητα συνδέθηκε με τον ουρανό ή εν πάση περιπτώσει με την ανηφόρα ή το ύψος, την ανοδική πορεία ούτως ειπείν. Ο πύργος της Βαβέλ, ο Όλυμπος και πολύ αργότερα το μαγικό βουνό του Nietzsche το οποίο δανείστηκε ακόμα πιο μετά ο Thomas Mann για το δικό του Zauberberg αλλά και ο ανήφορος, που πολλές φορές ανέφερε ο Καζαντζάκης ήταν προσπάθειες προσέγγισης του θείου. Ο όρος «θείον» είναι σχετικός, για τον καθένα μπορεί να σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα. Για κάποιον βουδιστή ίσως να είναι το Zen, για κάποιον χριστιανό η αγάπη (ή δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο), για κάποιον μηδενιστή το χάος, για κάποιον ερωτευμένο ένα βλέμμα, για κάποιον σεξιστή η σάρκα και για κάποιον άθεο η γνώση.

Σημασία δεν έχει τι σημαίνει ή τι είναι «θείον». Σημασία έχει αυτός που θέλει να το βρει, να το βρει αναζητώντας το. Να μη το πάρει έτοιμο, να μην επαναπαυτεί σε μια a priori λύση. Διότι τι θα ήταν η ζωή χωρίς την αναζήτηση του «θείου»; Της «ιδέας» αν θέλετε διαφορετικά, του «ιδανικού». Η αναζήτηση είναι αυτή η διαδικασία που θα νοηματοδοτήσει τελικά τον δρόμο του ανθρώπου και εν τέλει τον θάνατό του, που είναι και το πιο σημαντικό.

Τα απόλυτα συμπεράσματα μπορεί να σημαίνουν δυο πράγματα. Ή παντελή ηλιθιότητα ή βαθιά αλήθεια. Παραδείγματος χάρη το σωκρατικό «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» αν ξεστομιζόταν από έναν αγνωστικιστή δεν θα είχε καμία απολύτως αξία μια και θα είχε προκείψει εντελώς αβίαστα λόγω της κοσμοθεωρίας του, ενώ από το στόμα του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου ηχεί ως απαύγασμα της ισόβιας αναζήτησης της αλήθειας ή πιο σωστά της γνώσης. Εάν κανείς αναζητήσει το απόλυτο φως, προσεγγίζοντας ας πούμε τον ήλιο όσο πιο πολύ μπορεί, το πιθανότερο (αν όχι βέβαιο) είναι ότι θα τυφλωθεί. Το ερώτημα όμως είναι: «αυτός ο άνθρωπος θα λογαριάζεται πραγματικά για τυφλός ή μήπως όχι;». Ανοίγοντας μια σχετική-άσχετη παρένθεση σημειώνω ότι το τρίτο μέρος της τριλογίας Matrix ήταν για μένα μια ανέλπιστα ευχάριστη έκπληξη (και λέω «ανέλπιστα» διότι σιχαίνομαι το Hollywood και τα Blockbusters). Ο «εκλεκτός» ενώ έχει περιπλανηθεί σαν σύγχρονος Οδυσσέας αγωνιζόμενος για τη δική του Ιθάκη, (εν προκειμένω έναν ελεύθερο κόσμο) και ενώ αυτή η περιπλάνηση τον οδηγεί στην αναζήτηση των λύσεων για την επίτευξη του σκοπού του, όπου κατανοεί εν τέλει τη δύναμη της επιλογής και πλησιάζει, σχεδόν αγγίζει, αλώβητος τον θρίαμβο επί των μηχανών, βλέπουμε ότι τυφλώνεται! Λίγο πριν την τελική μάχη χάνει την όρασή του με βίαιο τρόπο. Παρόλα αυτά βλέπουμε ότι η τύφλωση όχι μόνο δεν τον εμποδίζει να νικήσει, αλλά του ανοίγει νέους ορίζοντες, νέες διαστάσεις, τον εξισώνει σχεδόν με την «θειότητα», τον θεώνει. Άλλωστε, η αρχέγονη αντίληψη της ενόρασης, συνδέθηκε ουκ ολίγες φορές με την τυφλότητα, γνωστό παράδειγμα ο μάντης Τειρεσίας ή ο Οιδίπους, ο οποίος αφού γνωρίσει την αλήθεια βγάζει μόνος του τα μάτια του.

Το σωκρατικό «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» δεν διαφέρει από τον τυφλό που έχασε την όρασή του επειδή ανακάλυψε το απόλυτο φως. Και αυτή η ανακάλυψη είναι προϊόν της αναζήτησης, της αναζήτησης της «θειότητας» (επαναλαμβάνω, όχι με την θρησκευτική έννοια του όρου, αλλά με αυτή του απόλυτου ιδανικού).

Απλά ας προχωρήσουμε αναζητώντας και μακάρι κάποτε να τυφλωθούμε...

Τα 5 στοιχεία

2007-02-16T17:26:00.000+02:00

1) όταν ήμουν πιτσιρίκος ήμουν πολύ καβλιάρης, έπαιζα τον γιατρό με την ξαδέρφη μου για να εξετάζω τα βυζάκια της, έβαζα τον τζων τζων της να πλακώνει την μπι μπι μπο της και την πλεημομπίνα να κάνει παρτούζες με τους πλεημομπιλάδες στο σαλούν. Στο νηπιαγωγείο ερωτεύτηκα ένα μπάζο με κατάξανθα μαλλιά, στο δημοτικό ένα καχεκτικό κοριτσάκι που τρυπούσα την πλάτη της με μυτερά μολύβια και τσίριζε (αργότερα αυτή έγινε τζάνκι και κατέλυξε στο ψυχιατρείο), ο δάσκαλος μου τραβούσε τις φαβορίτες (τον μπάσταρδο μιλάμε για πολύ πόνο!). Στην μπάλα έσπασα το χέρι μου και μετά χτυπούσα με τον γύψο το κεφάλι του σκατοξανθομπάμπουρα που σιχαινόμουν (λίγο έλλειψε να φάω αποβολή στην τρίτη δημοτικού). προς το τέλος του δημοτικού ερωτεύτηκα άλλο ένα μπαζάκι με πολύ τουπέ και την πολιορκούσα μέχρι να την ρίξω πέντε ολόκληρα χρόνια. Ήμουν ακόμα ερωτευμένος μαζί της όταν με χυλοπίτιασε αφού τα είχαμε 1,5 χρόνο στο τέλος του λυκείου.

2) Στο γυμνάσιο κατάλαβα ότι θέλω να γίνω ροκ σταρ. Έκανα πολλές δικές μου μπάντες και παίζαμε ροκ πανκ και χάρντ κορ. Το σχολείο το έγραψα από εκεί και πέρα στα παπάρια μου. Αγόρασα πολλές ηλεκτρικές κιθάρες και ενισχυτές από τα οποία τώρα δεν έχουν μείνει όυτε τα μισά στο σπίτι. Το όνειρό μου πουλήθηκε όταν ήμουν 20 χρονών από τον καλύτερό μου φίλο όταν και με πέταξε έξω από την μπάντα γιατί δεν ήμουν αρκετά επαγγελματίας. Από τότε δεν ασχολήθηκα πια με τη μουσική.

3) Στο πανεπιστήμιο λόγω ξεροκαυλίασης έμπλεξα με μια εντελώς άχρηστη πλην όμορφη κοπέλα με την οποία έκατσα 3 χρόνια. Αυτή η σχέση μου κόστισε τις υπόλοιπες φιλίες μου και έφτασα σε σημείο να μείνω μετά από λίγο καιρό εντελώς μόνος. Δεν είχα πια ούτε έναν άνθρωπο να πω μια καλημέρα, πόσο μάλλον κάτι παραπάνω. Το μόνο που κατάφερα ήταν να ξεφτιλίσω τον Κάμα Σούτρα οριζοντίως πλαγίως και καθέτως. Η σχέση αυτή με έκανε χειρότερο άνθρωπο (κακό άνθρωπο) μια και πολλές φορές έκανα πράγματα που ακόμα ντρέπομαι γι' αυτά. Το μόνο καλό που συγκρατώ από την περίοδο των σπουδών μου είναι η γνωριμία και η φιλία μου με τον numb.

4) Στο τέλος των σπουδών μου η Ελλάδα με έπνιγε και αποφάσισα να φύγω. Ταξίδεψα πολύ στο εξωτερικό και αυτό μου άνοιξε το μυαλό. Ο άνθρωπος που μου έδειξε τι θα πει πραγματικός έρωτας ήταν μια κοπέλα από την Ιαπωνία, η οποία παράτησε τη ζωή της εκεί, πούλησε τα υπάρχοντά της, χαιρέτησε οικογένεια και φίλους και ήρθε να ζήσει εδώ μαζί μου. Η κοπέλα αυτή είναι τώρα πια σύζυγός μου.

5) Τώρα πια η πορεία έγινε αντίστροφη. Το εξωτερικό με πνίγει και θέλω να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Πιστεύω ότι ότι ήταν να δω το είδα και ότι ήταν να κάνω το έκανα (ή σχεδόν το έκανα). Κατάλαβα ότι είμαι άνθρωπος που του αρέσει να χάνει τον χρόνο του παίζοντας τάβλι ή κοιτώντας απλά τη θάλασσα ή τον ουρανό με τ' άστρα, ότι δεν θα κάνω ποτέ καριέρα και λεφτά και ότι δεν με νοιάζει αν θα πεθάνω γρήγορα μια και μέχρι τώρα πέρασα γενικά καλά. Επίσης κατάλαβα ότι ο καλύτερός μου φίλος είναι ο αδερφός μου και ότι μόνο με αυτόν έχω ταιριάξει απόλυτα.

Δίνω πάσα στον numb, στον kafouroutsos, στην bitch_girl, στην sorry_girl και στην pastaflora

Απώλειες και συναντήσεις

2007-02-07T15:54:00.001+02:00

Το πιο όμορφο πράγμα που έχω δει στη ζωή μου είναι η θέα της παλιάς παραλίας ενώ εγώ στέκομαι στο σπασμένο κράσπεδο μπροστά απ’ το «Μακεδονία Παλλάς». Κάπου στη μέση το άνοιγμα της μεγάλης πλατείας και στην κατάληξη οι σκουριασμένοι γερανοί του λιμανιού την ώρα που όλα τα σβήνει η ομίχλη και η θάλασσα. Όταν είδα εκείνο το κορίτσι να γελάει αμέσως κατάλαβα ότι ταιριάζει σ’ αυτό το τοπίο. Είδα την ομορφιά της να συμφιλιώνεται με την δική του. Γι’ αυτό και την προσκάλεσα και από τότε μου κάνει παρέα και λειτουργεί λίγο πολύ σαν καθρέφτης του…

Κάθε που έχανα ένα σπουδαίο πρόσωπο απ’ τη ζωή μου, έτρεχα εκεί. Δεν ξέρω αν με πήγαιναν ασυναίσθητα τα πόδια μου ή αν το είχα επιλέξει μόνος μου. Σπόρια απ’ το ψιλικατζίδικο της Αετοράχης, Ρετσίνες απ’ το περίπτερο της Όλγας, πόδια να κρέμονται στον Θερμαϊκό και κίτρινα φώτα να λένε «γεια χαρά ρε μαλάκα».

Έτσι έγινε με την Α. κάπου προς το τέλος του Λυκείου, έτσι έγινε με τον Σ. και την Χ. δυο χρόνια αργότερα, έτσι έγινε με τον Α. ακόμα πιο μετά. Κι αυτά τα κίτρινα φώτα ήταν τόσο μαγικά που κάθε φορά μετά τη συζήτηση μαζί τους ένιωθες δέκα κιλά πιο ελαφρύς γιατί είχες καταφέρει να περπατήσεις πάνω στη θάλασσα, να σκαρφαλώσεις μέχρι την κορυφή του Ολύμπου, να πλεύσεις δίπλα στα καραβάκια που παίζανε ροκ και ρέγγε και στο τέλος ν’ αποκοιμηθείς ακούγοντας παραμύθια από νεράιδες που κουβαλούσε μαζί της η πρωινή ομίχλη ανάμεσα σε χιλιάδες τσόφλια από μαύρα σπόρια και άδεια μπουκάλια Μαλαματίνας.

Και τώρα που ‘μαι χρόνια μακριά, έπειτα από κάθε μεγάλη απώλεια βγάζω την πυξίδα μου για να ξέρω που πέφτει ο Νότος και ενώ οι μοίρες ψάχνονται μέσα στα μαγνητικά πεδία εγώ ήδη έχω σκίσει και έχω βάλει το πρώτο χαρτάκι SOS στο μπουκάλι και κοιτάζω το φεγγάρι να φουσκώσει τα νερά για να το ταξιδέψουν κι ελπίζω όταν κάποτε φτάσει εκεί κάτω να κλείσουν για ένα λεπτό τα κίτρινα φώτα έτσι για ένδειξη πένθους και ‘γω το βράδυ που θα γύρω στο μαξιλάρι υπόσχομαι ότι θα κοιτάξω προσεκτικά μέσα στα μάτια της και τότε, ίσως μόνο τότε, ακούσω να μου λένε «γεια χαρά ρε μαλάκα»…

Εν είδει αποκαλύψεως

2007-02-02T12:30:00.000+02:00

Η αγωνία του ποιητή είναι να σωθεί αυτός ο κόσμος από τη φωτιά, από τα σκυλιά που βολοδέρνουν στα σκουπίδια και στις χωματερές της μεγάλης πόλης.

Οι άνδρες με τα σκούρα κοστούμια και οι γυναίκες με τ’ αφράτα μαλλιά τα κάνανε σκατά. Πατάνε σε παχιά χαλιά και ανάβουνε φωτιά στους κόρφους των ανθρώπων με τα μεγάλα γένια.

Ο ποιητής ουρανού και γης, ορατών τε πάντων κι αοράτων κοιμήθηκε στην ανυπαρξία του, σ’ έναν παράδεισο και μια κόλαση που έφτιασαν άλλοι γι’ αυτόν και βούλιαξε μέσα σε ‘κείνο το λαγούμι.

Όταν ο άνδρας με το ακριβό κοστούμι αγόρασε το μαγικό ραβδί απ’ την νεράιδα, ακούμπησε γρήγορα με την άκρη του -που έμοιαζε σαν αστέρι- τον χαρτοφύλακά του και γέμισε λεφτά. Γέλασε πνιχτά και μουρμούρισε κάτω απ’ τις μασέλες του: θεέ μου, γέμισε τις τσέπες μου λεφτά!

Μα ο άνθρωπος με το ακριβό κοστούμι δεν ήξερε ότι ο ποιητής κοιμόταν στο λαγούμι του και δεν άκουγε. Και όταν πήγε στο σπίτι του και άνοιξε την πόρτα γονάτισε να προσευχηθεί μπροστά σε μια παλιά εικόνα που κοσμούσε την κρεβατοκάμαρά του, μα δεν ήξερε ότι ο ποιητής κοιμόταν στο λαγούμι του. Και μετά σκέφτηκε: πρέπει να κρύψω τα λεφτά, πρέπει να κρύψω το ραβδί.

Την άλλη μέρα οι άνδρες με τα σκούρα κοστούμια και οι γυναίκες με τα’ αφράτα μαλλιά ζητούσαν να βρουν τον άνδρα με το ακριβό κοστούμι, μα δεν ήξεραν ότι αυτός δεν είχε κοιμηθεί καθόλου το προηγούμενο βράδυ.

Στην αρχή χτύπησε την πόρτα του μια κυρία με αφράτα μαλλιά και τάραξε τον σκοτεινό του λήθαργο. Αφού ξεθόλωσαν τα μάτια του σκέφτηκε: πρέπει να κρύψω τα λεφτά, πρέπει να κρύψω το ραβδί, να μην τα βρει, και έπειτα από λίγο άνοιξε σκυφτός την πόρτα. Η κυρία με τ’ αφράτα μαλλιά φαινόταν συνοφρυωμένη. Εκείνος δεν πρόλαβε να την καλωσορίσει και ‘κείνη τον γράπωσε απ’ τον λαιμό.
Ζητούσε να της εξομολογηθεί την αλήθεια, αν είχε βρει την νεράιδα, αν είχε πάρει το ραβδί, για να το κλέψει αυτή. Και μάταια κλαιγόταν και ορκιζόταν στο όνομα του ποιητή ότι δεν βρήκε την νεράιδα. Χρειάστηκε να γεμίσει πληγές το σώμα του μέχρι να φύγει η κυρία με τ’ αφράτα μαλλιά. Και έπειτα πήρε αυτός το ραβδί και χτύπησε το στρώμα του και αυτό γέμισε λεφτά, ν’ αναπαυτεί στα μαλακά. Και πάνω στα λεφτά ανάπαυε το πληγιασμένο του κορμί.

Και δεύτερος την πόρτα χτύπησε ο άντρας με το σκούρο κοστούμι. Και τότε ο πληγιασμένος άντρας σκέφτηκε: πρέπει να κουκουλώσω το στρώμα με τα λεφτά, να μη μου φέρει γρουσουζιά, και άνοιξε σκυφτός την πόρτα.
Ο άνδρας με το σκούρο κοστούμι φαινόταν χαμογελαστός. Τον καλωσόρισε και τον ρώτησε αν ήθελε να του προσφέρει ένα ποτήρι νερό. Ο άνδρας με το σκούρο κοστούμι κούνησε καταφατικά το κεφάλι και πήδηξε γρήγορα μέσα στο σπίτι. Την ώρα που του έφερνε το νερό, ο άνδρας με το σκούρο κοστούμι ανακάτευε τα συρτάρια και τα ράφια, ήθελε να βρει τα λεφτά, να κλέψει το ραβδί και να φύγει. Μα δεν έβρισκε τίποτα και έβγαλε από την έσω τσέπη του σακακιού του ένα περίστροφο και σημάδεψε στο στήθος τον πληγιασμένο άνδρα. Εκείνος έμεινε αποσβολωμένος με το ποτήρι κρεμασμένο στο χέρι και περίμενε τον πυροβολισμό. Δεν πέρασαν κάποιες στιγμές όταν ο άνδρας πάτησε τη σκανδάλη φυτεύοντας μια σφαίρα στο στήθος του πληγιασμένου άνδρα. Και όταν είδε το αίμα, τότε μόνο έφυγε από το σπίτι. Σύρθηκε μέχρι το ραβδί του και αφού το έπιασε στα χέρια του χτύπησε το στήθος του μ’ αυτό και είπε χωρίς να το σκεφτεί: γέμισε το σώμα μου λεφτά, να μη ρέει στις φλέβες μου αίμα παρά μόνο παράς. Και έμεινε εκεί απολιθωμένος μια σάρκα σαν τσουβάλι γεμάτο λεφτά.

Και όταν για τρίτη φορά χτύπησε η πόρτα του εκείνος δεν απάντησε γιατί ήταν πλέον τσουβάλι με λεφτά και η γυναίκα με τα’ αφράτα μαλλιά έδωσε μια και έσπασε την πόρτα και όρμησαν μέσα όλοι, άνδρες με σκούρα κοστούμια και γυναίκες με αφράτα μαλλιά και ένας τραβούσε το χέρι απ’ το τσουβάλι και ο άλλος το πόδι και η μια γυναίκα έκοβε το κεφάλι και η άλλη του έσκιζε την κοιλιά...

Μνήματα

2007-01-23T18:05:00.000+02:00

Μήνες περνούσε έξω από το φωτογραφείο. Εκείνο το παλιό, σκονισμένο μαγαζί μέσα στο στενό πλακόστρωτο. Κοίταζε για πολλή ώρα την γκρι βιτρίνα. Κάθε μέρα. Όλο και πιο επίμονα, όλο και πιο αποφασιστικά. Η τιμή της μεταχειρισμένης Leica ήταν απαγορευτική για την τσέπη του. Έκανε υπολογισμούς, έκοβε το ένα, έκοβε το άλλο, μείωνε το κάπνισμα, αλλά και πάλι τα χρήματα δεν φτάνανε. Η υποτροφία είχε τελειώσει και η ζωή στη Γερμανία ήταν πολύ ακριβή…

Σάββατο πρέπει να ήταν, μεσημέρι, πρόλαβε πάνω στο κλείσιμο. Είχε αποφασίσει να κάνει το πρώτο βήμα. Ο γέρος ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα στόρια μα όταν είδε τον νεαρό δίπλα του κοντοστάθηκε αμήχανα. Σε παρακολουθώ καιρό τώρα, του είπε, που χάνεται το βλέμμα σου; Ο νεαρός πήρε θάρρος έπειτα από τον φιλικό τόνο του γέρου. Ξέρετε… σήμερα θέλω να σας ζητήσω μια χάρη, απάντησε. Πάμε μέσα, αποκρίθηκε χαμογελαστά ο γέρος.

Μπαίνοντας στο μαγαζί κλείδωσε την πόρτα και άφησε σβηστά τα φώτα. Λοιπόν… μουρμούρισε ο γέρος μη χάνοντας χρόνο. Έχω μαζί μου 350 ευρώ, είπε αποφασιστικά ο νεαρός, ενδιαφέρομαι για την παλιά Μ4, την Leica, ξέρω ότι κοστίζει πολύ περισσότερο, αλλά αυτά έχω, ούτε σεντ παραπάνω, σας υπόσχομαι ότι δεν θα σας ξαναενοχλήσω, δεν θα ξαναπεράσω από το μαγαζί σας αν δεν δεχτείτε, δεν είστε αναγκασμένος να… σε ‘κείνο το σημείο τον διέκοψε απότομα ο γέρος. Και με τον φακό τι θα κάνεις; Τον ρώτησε χαμογελαστά, σχεδόν με αγάπη. Τον νεαρό τον έλουζε ήδη κρύος ιδρώτας. Πρώτα την μηχανή είπε, τον φακό του χρόνου, όλα μαζί δεν μπορώ, ίσως… Τον ξαναδιέκοψε απότομα ο γέρος. Τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις; Ρώτησε με ενδιαφέρον. Ο νεαρός άρχισε να σκέφτεται ότι δεν ήταν καλή ιδέα που έμπλεξε, όμως δεν είχε άλλη επιλογή. Πορτρέτα, απάντησε, πορτρέτα μετωπικά και από πολύ κοντά, να φαίνονται τα μάτια και οι ρυτίδες, να φαίνονται οι λεπτομέρειες. Άκου τι θα κάνουμε, είπε ο γέρος, με τα χρήματά σου θα ψάξουμε για έναν φακό, έχω κάτι για ‘σένα, έβγαλε από την τζαμένια βιτρίνα πίσω από την πλάτη του ένα χάρτινο κουτάκι. Αυτός είναι ότι πρέπει για ‘σένα, Leica 50mm 1:4, θα έχεις θαυμαστά αποτελέσματα αν ξέρεις να πλάθεις τις σκιές, διότι αυτό είναι το λάθος των φωτογράφων μικρέ, κοιτάζουν τις σκιές μέσα στο φως, δεν κοιτάζουν το φως μέσα στις σκιές… Εντάξει, λοιπόν, σου αρέσει; Εσύ θα πληρώσεις τον φακό, την Μ θα σου την κάνω εγώ δώρο…

Ο νεαρός είχε σαστίσει, δεν πίστευε ότι είχε συμβεί αυτό, νόμιζε ότι βρίσκεται ακόμα έξω στην βιτρίνα και ονειρεύεται. Το βλέμμα του ήταν θολό, ασαφές. Μικρέ!, η φωνή του γέρου τον ξύπνησε, τι φιλμ να περάσω μέσα; Την ετοίμασα! …ασπρόμαυρο Agfa 100άρι ψιθύρισε ο νεαρός και την ίδια στιγμή ύψωσε φωνή αποφασιστικά. Θα δεχτώ το δώρο σας μόνο αν καθίσετε να σας φωτογραφίσω, μόνο έτσι θα διαπιστώσω αν είναι αλήθεια όλα αυτά, αν πραγματικά θέλετε να μου την δωρίσετε. Ο γέρος γέλασε. Έλα! θα γίνω το μοντέλο σου για την πρώτη σου λήψη. Και στήθηκε με μια χαμογελαστή και ευγενική έκφραση πίσω από τον πάγκο του μαγαζιού.

Ο νεαρός μετά το πρώτο κλικ γαλήνεψε, ο γέρος το εννοούσε στ’ αλήθεια. Με βουρκωμένα μάτια μουρμούρισε, δεν πιστεύω στην μοίρα αλλά αυτό είναι αδιανόητο…
Ξέρετε, πριν 40 και πλέον χρόνια, είχε βρει ο παππούς στο χωριό έναν εξαγριωμένο Γερμανό τουρίστα, του είχαν κλέψει τα χρήματα, ο παππού μου ρώτησε για το ποσό και ύστερα από λίγο επέστρεψε από το σπίτι μετρώντας μπροστά του ακριβώς χίλιες ελληνικές δραχμές και τους τις έβαλε στη χούφτα. Ήταν ντροπή για το χωριό μας να κλέψουνε τον άνθρωπο, είπε ο παππούς. Την άλλη μέρα το πρωί ο παππούς μου βρήκε κρεμασμένη στην ελιά της αυλής του μια Zenith. Τον παππού μου τον λέγανε Κ.Χ. εγώ, έχω ακριβώς το ίδιο όνομα μ’ εκείνον. Το ‘χει η μοίρα του ονόματος φαίνεται να μας δωρίζουν οι Γερμανοί φωτογραφικές μηχανές…
Την στιγμή εκείνη ο γέρος ανάσαινε με δυσκολία, σχεδόν δεν έβγαινε φωνή όταν κατάφερε να ψελλίσει… τι απέγινε η Zenith; Τι απέγινε;

Οι γιατροί είπαν ότι πέθανε από εγκεφαλικό, τον τάφο του κοσμεί το εξαιρετικό ασπρόμαυρο πορτρέτο που σύνθεσε ο νεαρός λίγη ώρα πριν εκείνος πεθάνει.

ΥΓ: τι απέγινε η Zenith γνωρίζω να σας πω, αλλά το πώς έφτασε στα χέρια του γέρου είναι μια άλλη ιστορία, την οποία γράφει αυτήν την ώρα στο Blog της η εγγονή εκείνης της Ρωσίδας, που στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε ερωτευτεί έναν Γερμανό αιχμάλωτο…

ab aeterno

2007-01-20T03:31:00.001+02:00

Κάποτε άκουσα ότι ο κόσμος φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να δημιουργούνται ωραίες ιστορίες. Ότι το μοναδικό νόημα της υπόστασης και της ύπαρξής του είναι η κατασκευή όμορφων φαντασιακών εικόνων. Όπως αυτή με τον Ουρανό που βυθιζόταν στα σπλάχνα της ερωμένης του της Γης, γεννώντας τους Τιτάνες, οι οποίοι έπειτα τον ευνούχισαν στέλνοντάς τον ψηλά, επιβεβαιώνοντας εν μέρει τις πολύ μεταγενέστερες φροϋδικές θεωρίες, ή η άλλη με τον άντρα, που χάρισε το πλευρό του για να γίνει η γυναίκα και που έπειτα εξορίστηκαν μαζί πιασμένοι χέρι χέρι απ’ τον κήπο της Εδέμ γιατί φάγανε απ’ το απαγορευμένο ξύλο, ή η άλλη με τους δυο εραστές πάνω στη γέφυρα, που αφήνοντας να κυλήσουν απ’ τα μάτια τους τέσσερα δάκρυα σχηματίστηκαν πάνω στη θάλασσα τα τέσσερα μεγάλα νησιά... και έτσι ο κόσμος κατακλύστηκε από άπειρες και όμορφες ιστορίες για να συνεχίσει να νοηματοδοτεί την ύπαρξή του. Ιστορίες ανάσες ήταν αυτές. Άλλοτε με δυσάρεστο και άλλοτε με ευχάριστο περιεχόμενο μα πάντα όμορφες εκ των υστέρων, διότι η απόσταση ήταν αυτή που έκανε τις ιστορίες όμορφες... ακόμη και η πιο τραγική όταν την χώνευε ο χρόνος γινόταν ελκυστική και ηχούσε σαγηνευτικά στα αφτιά...

Βέβαια η θεωρία των ιστοριών είναι διάτρητη, αλλά εάν ΔΕΝ πιστέψουμε σε κάποια άλλη ντετερμινιστική προσέγγιση και λάβουμε ως βάση την τυχαιότητα, τότε ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι το νόημα του κόσμου εκτός από το πλάσιμο όμορφων ιστοριών; Ποιος άλλος εκτός από την αέναη γέννηση αθάνατων ιστοριών θα μπορούσε να είναι ο συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στους θνητούς;

Είτε ισχύει λοιπόν είτε όχι, αυτή η αστεία θεωρία των ιστοριών, αξίζει να δώσεις μιαν ανάσα πλάθοντας την δική σου...

Ονειροπαγίδες και Δράκοι

2007-01-03T14:32:00.000+02:00

Σήκωσα την τριχιά από την λάσπη, εχθές είδα που κάποιο αυτοκίνητο έσερνε ένα κουφάρι, την έβαλα γρήγορα στην τσέπη απ’ το παντελόνι μου, γύρισα το βλέμμα στην αντίθετη κατεύθυνση, ήταν εκεί και χαμογελούσαν ο Σ. και ο Τ.

Σήμερα η μάνα μου μαγείρεψε ρύζι, έφαγα λαίμαργα και με χαστούκισε, έπρεπε να καθαρίσω πρώτα τα χέρια μου, της είπα ότι η άμμος δεν βγάζει τη λέρα, είπε ότι το νερό πρέπει να το ξεχάσω μέχρι τον Σεπτέμβρη.

Ο Σ. έφερε από το σπίτι του εφημερίδες, ο παππούς του ήταν γραμματιζούμενος και είχε πολλές κρατημένες, η μάνα του τις φυλούσε για να τυλίγει τα παστά. Τον χειμώνα τις στρώνει κάτω απ’ τα παπλώματα για ζέστη. Δεν έκανε καλά ο Σ. που τις έκλεψε, θα τον τιμωρήσει αν το καταλάβει και δεν θα βγει για καιρό στον δρόμο.

Ο πατέρας ήρθε με άσχημη διάθεση απ’ έξω, έμαθε λέει κακά μαντάτα. Με πέντε καλάθια γύρισε πάλι πίσω, φαίνεται πως κανένας στην πόλη δεν έχει πια ανάγκη τα καλάθια του πατέρα. Η μάνα του έφερε άμμο να πλυθεί. Προσευχήθηκε πολλή ώρα μόνος ο πατέρας.

Ανεβήκαμε με τον Σ. και τον Τ. στον λόφο. Ο κέδρος έχει τα πιο καλά κλωνάρια. Κόψαμε τρία λυγερά και όμοια. Ο Τ. τα μέτρησε δέκα φορές για σιγουριά. Τα στοιχήσαμε, τα παρατάξαμε σαν αστέρι και τα δέσαμε με διπλό κόμπο γερό στο κέντρο τους. Ο Τ. γέλασε δυνατά, ωραία είπε, ωραία φίλε!

Σήμερα η μάνα δεν μαγείρεψε, άκουγε την κοιλιά μου που φώναζε και νευρίασε. Βγες έξω είπε, δεν μπορώ να σ’ ακούω. Δεν μίλησα, της είπα, ήρθε και με χαστούκισε, όταν ξαναφώναξε η κοιλιά μου βγήκα έξω θυμωμένος. Είδα τον Τ. να έρχεται μέσα στο σκοτάδι, έβαλε το χέρι στην τσέπη κρυφά και μου έδειξε μια χούφτα άσπρη σκόνη. Χαμογέλασε βάζοντας το δάχτυλο στο στόμα να μη μιλήσω. Αλεύρι μου είπε είναι. Μη το πεις πουθενά. Εσύ το σκοινί, ο Σ. το χαρτί, εγώ την κόλλα είπε. Το βράδυ έκλαψα πολλή ώρα, γιατί μου πέρασε απ’ το μυαλό η σκέψη να φάω το αλεύρι.

Φυσάει στον λόφο, ο Τ. δεν σταματάει να γελάει. Ο Σ. είναι σοβαρός, φτύστε φωνάζει, φτύστε να φτιάξουμε την κόλλα, το αλεύρι τώρα έχει γίνει σαν λάστιχο. Μαζί με τον Τ. κόβουμε προσεχτικά το χαρτί, ο Σ. απλώνει την κόλλα. Κόβουμε και πολλές λωρίδες για την ουρά, μετράμε και τρία κομμάτια σκοινί με τις παλάμες, πρέπει να είναι τόσο μεγάλα όσο οι ακτίνες από το αστέρι που φτιάξαμε με τα κλαδιά του Κέδρου. Το κόβουμε με τα δόντια. Ο Σ. τα δένει μεταξύ τους και τα στερεώνει στο αστέρι, ο Τ. γελάει. Ολόκληρος έχει γίνει ένα τεράστιο χαμόγελο. Ήδη ετοίμασα την ουρά, είναι τόσο μεγάλη όσο εγώ. Την υπόλοιπη τριχιά τη δένουμε με διπλό κόμπο στην άκρη από τα τρία όμοια κομμάτια σχοινιού που έχουμε στερεώσει στο αστέρι. Πήρε να βραδιάζει, πρέπει να επιστρέψουμε.

Ο πατέρας σήμερα δεν γύρισε, έβλεπα την μάνα να αναστενάζει, σηκωνόταν και έκανε πέντε βήματα, μετά καθόταν πάλι κάτω. Πήγαινε στο παράθυρο και περίμενε. Την είδα που άρχισε να κλαίει με γυρισμένη πλάτη, η κοιλιά μου άρχισε πάλι να φωνάζει. Συγγνώμη μάνα της είπα, δεν απάντησε. Συνέχισε να κλαίει.

Τρέξαμε να παραβγούμε ως την κορυφή του λόφου. Ο Σ. πάντα μας περνούσε, σήμερα πάλι νίκησε. Σηκώσαμε γρήγορα τον θάμνο και βγάλαμε την ονειροπαγίδα μας. Ο Σ. τον έλεγε χαρταετό, ο Τ. τον έλεγε δράκο, εγώ τον έλεγα ονειροπαγίδα, δεν ξέρω που άκουσα αυτό το όνομα αλλά είναι τέλειο. Ο Τ. επιμένει ότι τον λένε δράκο, τα παιδιά της πόλης λέει έτσι τον φωνάζουν, ο Σ. τον κοροϊδεύει, λέει ότι ο δράκος είναι άλλο πράγμα, ότι βγάζει φωτιά και είναι κόκκινος, η ονειροπαγίδα μας λέει ότι λέγεται χαρταετός, επειδή είναι από χαρτί και πετάει. Του Τ. δεν του αρέσει το όνομα, ούτε εμένα μου αρέσει. Ο Τ. κρατάει το σκοινί, εγώ με τον Σ. κρατάμε στην άκρη του λόφου την ονειροπαγίδα, δράκο, χαρταετό. Φύσα μουρμουρίζω, φύσα, φύσα… Φυσάει! Ο Σ. αφήνει από τα χέρια την ονειροπαγίδα, και εγώ το ίδιο, σηκώνεται! Τέλεια! Ο Τ. γελάει δυνατά και ο Σ. γελάει, εγώ βλέπω με ανοιχτό το στόμα. Η ονειροπαγίδα είναι ψηλά. Στέκεται ακούνητη και σταθερή στον ουρανό. Ο ουρανός είναι τόσο γαλάζιος, πρώτη φορά κοιτάζω ψηλά μετά από τόσο καιρό… πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξα άραγες ψηλά; Ο ουρανός είναι καθαρός, είναι όμορφος. Βλέπω και άλλα πράγματα, βλέπω τα πουλιά. Τα πουλιά είναι υπέροχα. Ο Σ. και ο Τ. σταματούν το γέλιο, κοιτάζουν και αυτοί αμίλητοι τον ουρανό και στη μέση την ονειροπαγίδα μας. Γιατί να μην είναι και ‘δω κάτω σαν τον ουρανό; Πηγαίνω στην άκρη του λόφου, κοιτάζω κάτω στο χωριό, τα παιδιά από τους άλλους δρόμους κοιτάζουν την ονειροπαγίδα μας ακίνητα και μαζί κοιτάζουν τον ουρανό…

Έχω χάσει τη μιλιά μου, το ίδιο και ο Σ. καθόμαστε αμίλητοι μέρες τώρα. Όταν έμαθε η μάνα του Τ. για το αλεύρι το είπε στον πατέρα του. Τον χτύπησε δυνατά και τον σκότωσε. Δεν έπρεπε να γελάει τόσο, τον πρόδωσε το γέλιο αυτό. Μίλησε για τον ουρανό και γελούσε τόσο δυνατά, τον άκουγα και ‘γω και γελούσα από μέσα μου. Μίλησε και για τον δράκο του, τον πρόδωσε ο δράκος του. Τελικά δράκος είναι το όνομά του, δεν είναι ονειροπαγίδα. Τα όνειρα δεν σκοτώνουν, έτσι δεν είναι; Όλα είναι διαφορετικά χωρίς τον Τ. Με τον Σ. δεν μιλάμε πια, δεν τρέχουμε να δούμε ποιος θα παραβγεί, μόνο καθόμαστε και κοιτάμε τον λόφο, τον ουρανό φοβάμαι να τον κοιτάξω ξανά.

Η κοιλιά μου σταμάτησε να φωνάζει, όχι επειδή μαγείρεψε η μάνα, είναι επειδή μάλλον κουράστηκε να διαμαρτύρεται. Η μάνα σταμάτησε και αυτή να μιλάει, κάθεται και κοιτάζει όλη μέρα ένα σημείο στο πάτωμα. Ο πατέρας έχει μέρες να εμφανιστεί στο σπίτι. Κάποια στιγμή όταν πήρα να κοιμηθώ, άκουσα την μάνα μου να ψελλίζει, σκότωσαν τον πατέρα σου, δεν θα γυρίζει πια πίσω, ούτε αυτός, ούτε τα καλάθια του. Από τότε μόνο κλαίει.

Θα φύγω μάνα, είπα…

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά της Βαγδάτης, του Αφγανιστάν, της Τσιάπας, της Ρουάντα, του Μπαγκλαντές, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, του…, της…, …, ..., ...

Αγαπητή Χριστίνα,

2006-12-12T15:24:00.000+02:00

χάθηκα γενικώς ρε ‘συ, ούτε με το δικό μου Blog ασχολούμαι όπως θα διαπίστωσες. Δεν υπάρχει χρόνος και η διάθεση όλο και χειροτερεύει. Από μικρός ξενέρωνα κατά το διάστημα της «επιτηδευμένης χαράς». Λαμπιόνια στους δρόμους, φωτισμένες βιτρίνες, δειλινά νοτισμένα με χαύνωση σπαταλιμένων ευρώ. Ο κόσμος ντύνεται ωραία, φοράει τ’ αραχνιασμένα χαμόγελα που ήταν κρυμμένα κάπου στο πατάρι, δίπλα στο πλαστικό δέντρο. Οι μπάλες βγαίνουν από τα κουτιά, τα παλιά αγγελάκια αντικαθίστανται με καινούρια, τα φωτάκια επίσης. Ανάμεσα σε βρισιές στριμώχνονται ελπίδες απέλπιδες, απολογισμοί, ανούσιες υποσχέσεις που όλοι ξέρουν ότι δεν θα τηρηθούν. Τα μαγαζιά μαγνητίζουν τους περαστικούς πιο πολύ αυτό το διάστημα. Όλοι θέλουν να τυλίξουν διάφορα πράγματα στα πολύχρωμα χαρτιά, τα οποία θα πεταχτούν πάραυτα με την παράδοση του πακέτου. Και αυτό το γαμημένο τραγούδι μου γαμάει τ’ αφτιά εδώ και τόσα χρόνια σε κάθε στροφή, σε κάθε ευθεία που φαντάζει τώρα ακόμη μεγαλύτερη …last Christmas λα λα λα λα λα… Ζητιάνοι στις γωνίες, πεσμένοι με τα μούτρα στα πεζοδρόμια, φορώντας ωτοασπίδες καθρεφτίζουν την ψυχή μου.
Από μικρός περιμένω τους καλικάντζαρους. Να κόψουν του κόσμου το δέντρο. Μια πριονιά ακόμη, ακόμη μια πριονιά, μια ακόμη. Κάθε χρόνο και ένα εκατοστό παραπάνω ώσπου μια μέρα να λογαριαστούμε κι εμείς γυμνοί, πρόσωπο με πρόσωπο, δίπλα όχι απέναντι.
Κουράστηκα Χριστίνα. Ποιος καταλαβαίνει πια; Υπάρχει κανείς εκεί έξω; Που κρύφτηκαν όλοι; Καθένας μέσα σε κάποιο κουτί, σε κάποια γυαλιστερή βιτρίνα, πίσω από πρέπει αμυδρά. Φώτα χωρίς ίχνος αγιοσύνης, χωρίς λάμψη, χειρονομίες ακίνητες. Να γίνουμε κι εμείς αέρας…